Προς Δεξιους, Αριστερούς ή Αγανακτισμένους

Βασική ανάγκη μας ειναι αυτή της επιβίωσης.

H τυφλή  όμως πίστη στη αιωνιότητα της Ελλάδας, δεν αρκεί. Δεν γινεται να συντηρούνε οι Έλληνες τον μυθο ότι "πάντοτε τα καταφέρνουμε στο τέλος". Αυτη η νοοτροπία ενώ ανήκουμε στα αιώνια έθνη, υπάρχει μόνο το τελευταίο αιώνα. Πιο αιώνιος κανόνας όμως, είναι το ότι όποιος θέλει να επιβιώσει πρέπει να παλέψει. Ουδεποτε άλλοτε στην ιστορία μας δεν "αράξαμε" περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Αυτη ειναι η κληρονομιά της προηγούμενης αποτυχημένης γενιάς. Ο θεός ανασταίνει αυτους που το αξίζουν και όχι τους Έλληνες επειδή απλά, "οι Έλληνες ποτέ δε πεθαίνουν".

 Η τζαμπα μαγκιά είναι το βασικό χαρακτηριστικό μας σημερα και ενω συμφωνώ στην ανάγκη ενός συνεχούς αγώνα, διαφωνώ κάθετα στη γενικευμένη συμπεριφορά αδιαφορίας, πεισματικής άρνησης αποδοχής για τα πάντα, συμπεριφορά που κυριαρχεί με θρησκευτικό φανατισμό στους σύγχρονους αγωνιστές. Θέλει δουλειά και αίμα αδέρφια και όχι μαγκια και ατάκες-συνθήματα, θέλει στρώσιμο και πραγματική θυσία και όχι απλά υπομονή και θρασυδειλία όποτε ευκαιρήσουμε. Θέλει πόλεμο και όχι απλή κοντρα.  Να αντιλαμβάνεστε τι ζητάτε και όχι απλά να το θεωρείτε ηρωικό και δοξασμένο αυτό το χρέος σας.

Όλοι μας πρέπει να σκεφτουμε: Δεν υπάρχουν μέσες καταστάσεις. Ή θα το βουλώσουμε και θα κάνουμε ακριβώς αυτο που μας λένε ή θα αποτινάξουμε πλήρως αυτά που μας βαραίνουν και μόνοι μας θα αναλάβουμε τη ευθύνη των αποφάσεών μας. Οι καιροί είναι τρομεροί.

Θα αργήσει, δυστυχώς, η ώρα που οι αδιάφοροι, λογω της αηδίας τους με τη πολιτικη, ίσως αποφασίσουν να τιμήσουν με το ενδιαφέρον του διαλόγου τους, τον πολιτικό κόσμο. Ας μην εθελοτυφλούμε όμως κι ας ανοίξουμε τα μάτια, τα δικά μας μάτια, και ας κοιτάξουμε το χαος που βρίσκεται έξω απο το καθυσηχαστικό αχυρένιο σπίτι μας. Το χάος στο οποίο μόνοι μας επιλέξαμε να έρθουμε εμπιστευόμενοι προφανέστατους και πρωτοκλασάτους ψεύτες. Ας αποδεχτούμε το πόσο ηλίθιοι ήμασταν μεχρι τώρα και ας εφεύρουμε έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης. Ο Έλληνας βρίσκει λύσεις και για αυτο δε πεθαίνει ποτέ. Δεν τον σώζουν οι αρχαίοι θεοί του, ούτε του δίνει τη λύση ο τελολογικός μετέπειτα θεός του. Μόνος του το κάνει, με προσπάθειες, πολύ κόπο και θυσίες.

Έννοιες που έχουμε υποτιμήσει τόσο οι σημερινοί Έλληνες, που νομίζουμε πως ζούμε υπό αυτο το τρίπτιχο, στις καθημερινά γεμάτες καφετέριες. Αποφασίζουμε λοιπόν τι θέλουμε γνωρίζοντας πρώτα όχι τα πολυσυζητημένα δικαιώματα και κεκτημένα μας, αλλά κυρίως τα καθήκοντα και τις συνέπειες των επιλογών μας.  Πράγμα που συχνά παρουσιάζεται σαν φόβητρο ή εμπεριέχεται σε φοβερά και τρομερα διλλήματα. Κι όμως, απλά έτσι λειτουργεί ο Κόσμος. Και εμεις, μη αποδεχόμενοι τη φυση των πραγμάτων και την πραγματικότητα της ροής των γεγονότων μένουμε καί αδρανείς καί φοβισμένοι αντί να ασπαστούμε το παρόν και να διευθετήσουμε τι μέλλον με απόλυτη αποφασιστικότητα, έχοντας γνώση του ρίσκου. Μόνο αν αναλογιστουμε αυτα, όχι απλά θα πάρουμε τη σωστή απόφαση, αλλά θα βρούμε και τη λύση.

Μια εύστοχη ίσως παρατήρηση ειναι πως σήμερα, σε αντίθεση με άλλες ιστορικές περιόδους, δεν εχουμε αυτοεκτίμηση. Δεν εκτιμήσαμε ποτέ τα όσα είχαμε κατακτήσει και αρκεστήκαμε στις ευκολες λύσεις, στα μεγάλα λόγια, στους χαρισματικούς επικοινωνιακά ηγέτες, σε αυτους με τις καλυτερες διασυνδέσεις, σε αυτούς με την όμορφη εικόνα και κατ' επέκταση μεταφέραμε αυτό το πρότυπο στις ζωές μας. Με αυτο το τρόπο μεταφέραμε την δυσοσμία αυτη στη προσωπική μας οπτική απέναντι στη ζωή, την κοινωνία και το χειρότερο απέναντι σε ότι χαρακτηρίζοταν, μεχρι και από τη προηγούμενη γενιά, ως αξία.

Πόσες φορές σε μια συζήτηση υπερήφανα αναφερθήκαμε στο βύσμα μας ή πόσες φορές αντιμετωπίσαμε με κάποιο κόλπο τις πρακτικές δυσκολίες μας; Πόσες φορές το θεωρήσαμε αυτό μαγκιά; Και πόσες φορές μια τέτοια αντιμετώπιση θεωρήθηκε όχι απλά φυσιολογική, αλλα το να πράξεις το αντίθετο, δηλαδή το μέχρι χθές δίκαιο και σωστό, τρέλλα; Παρόλα αυτά μπορεί να υπερηφανευόμασταν αλλά στη πραγματικότητα ξέραμε πως ξεπουλούσαμε το είναι μας, τη ψυχή μας και τέλος την ύπαρξή μας σαν ανεξάρτητα και ελεύθερα όντα. Φτάσαμε απόγονοι βράχων να νιώθουμε υπόχρεοι στο κάθε φελό είτε αυτος ήταν βουλευτής, είτε παράγοντας, είτε γνωστός γνωστού.

Χρειαζόμαστε μια τρομακτική αλλαγή. Η οποία θα βασίζεται στο να αποτινάξουμε αυτές τις συνηθειες. Να ανακτήσουμε την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την ψυχή μας και το Είναι μας. Μόνο τοτε θα θυμηθούμε τη πραγματική αναγκη της ανθρώπινης ψυχής για την αρετή,το ήθος και την αλήθεια. Μια νέα ύπαρξη που ο θεμέλιος λίθος της θα ειναι ο σεβασμός. Μόνο τότε θα αποκτήσουμε την αυτοπεποίθηση ή το ηθικό που χρειάζεται για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το δίπολο/φόβητρο που ανεφερα πριν, με γενναιότητα και καινοτόμο σκέψη.

 Οι λύσεις είναι δικές μας, αν τις σκεφτουμε εμείς οι ίδιοι. Κανένα ξένο πρότυπο δε θα μας δώσει πίσω τη ταυτότητά μας. Και αυτή η ταυτότητα δεν εχει ουδεμία σχέση με τη μετριότητα που μας χαρακτηρίζει πλήρως τον τελευταίο αιώνα. Μονο τότε θα γνωρίσουμε άμεσα το τί πρέπει να κάνουμε τόσο ως μονάδες όσο και ως μέρη του συνόλου, τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία.

 Ωραία τα σλογκαν, ωραία και τα συνθήματα αλλά καιρός να τελειώνουμε με αυτην την εποχή. Αναλογηστείτε: Οι γονεις μας και οι γονεις τους ακολουθούσαν αυτον που είχε το καλύτερο συνθημα, άσχετα με το τι τρόπο ζωής πρότεινε με το παράδειγμά του. Και οι άλλοτε για εμάς βάρβαροι ξαφνικά και αυτοί ονειρεύονται και αυτοί έχουν ψυχή και αυτοί έχουν φιλότιμο και αυτό γιατί η οργάνωσή τους, η μεθοδικότητά τους και η γνώση τους επι των πραγμάτων είναι τόσο λεπτομερειακή που απ'αυτήν θα εμπνεόταν και ο Πλάτωνας ακόμα, γράφοντας μια δεύτερη Πολιτεία. Φτάσαν εκεί που φτάσαν γιατι εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τις γνώσεις, τα μαθήματα και τα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, των οποίων το όνομα δυστυχώς εκ των πραγμάτων φαίνεται να καπηλευτήκαμε. Ποιός άλλος εκτός από εμάς με τόση μανία είτε προσπαθούμε να αποδείξουμε πως είμαστε απόγονοί τους, είτε προσπαθουμε να τους υποβαθμίσουμε για να βγούμε πιο εξελιγμένοι.  Για αυτό καπηλευτήκαμε, λοιπόν. Σνομπάροντας και υποβαθμίζοντας τους αντιπάλους μας απλά στηνόμαστε μόνοι μας στο τοίχο. Ας πάρουμε σοβαρά επιτέλους τη κατάσταση.  Ας μετρήσουμε τη σκιά μας πρωτού δρασκελήσουμε προς το μέλλον. Τα μεγάλα λογια και τις βαρύγδουπες δηλώσεις ας τις αφήσουμε για αυτους που ζουν μονο για το θεαθήναι, τη ψήφο, τον κλεμένο πούστικα κερδισμένο πλούτο.

Εμεις ουτε καλύτεροι μπορουμε αυτοι τη στιγμή να λέμε πως είμαστε ούτε "μολών λαβέ" να φωνάζουμε με περρίσεια μαγκιά, προφανώς γιατί μιλάμε εκ του ασφαλούς. Γιατί δε γνωρίζουμε, δε ξέρουμε, κι ούτε θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη και τι συμβαίνει γύρω μας. Δεν γνωρίζουμε τους εαυτούς μας και πολύ περισσότερο δεν έχουμε γνώση των αδυναμιών μας. Οι 300 σπαρτιάτες των Θερμοπυλών, ήταν βέβαιοι τόσο για τις ικανότητές τους όσο και για το τέλος που τους περίμενε. Και το αποδέχτηκαν αυτό το τέλος πρίν έρθει, με όλο τους το είναι, και το μήνυμα  θα εκπέμποταν εκεινη τη στιγμή και στο πέρασμα των αιώνων. Εμείς; Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τις ζωές μας για την ελευθερία μας και την ανεξαρτησία μας τώρα που έχουμε πράγματα να υπερασπιστουμε; Ή αυτό θα γίνει μόνο όταν δε θα υπάρχει άλλη λύση αφου θα τα έχουμε χάσει όλα πρώτα;

Αυτη η νοοτροπία μας εφερε εδώ. Κάποια μέρα θα το αντιληφθείς και εσύ ξένε, και όλοι οι άλλοι. Αναλάβαμε όλοι σαν μονάδες, το ρόλο του σημαντικού στο χωριό μονο και μόνο για να κανουμε τον αγώνα του πεζοδρομίου για το κάθε πολιτικό αρχηγό. Τον αρχηγό και γενικά τους αρχηγούς που εδώ και 80 χρονια σου πουλανε ιδεολογικα επιχειρηματα για να σκοτώνεσαι με τον συγκάτοικό σου. Αντί να τους διαολοστείλεις τότε, τους διαολοστέλενεις τώρα χωρις να αναγνωρίζεις την ευθύνη σου και χωρίς να αποτάσεις την δηθεν ιδεολογία που σου έχωσαν με τεχνικές λοβοτομής. Είσαι αριστερός απλά και μονο επειδή αντιπαθείς μέχρι αηδίας τον δεξιό όχι επειδη σκαμπάζεις απο πολιτικο πολιτισμό για να αποφασίσεις. Εισαι δεξιος ή αριστερός γιατί ο προπάππους σου τότε δέχτηκε τις προτροπές και τα ψέματα καποιου μαλάκα να του πει να σκοτώσει το γείτονά του επειδή αυτός ήταν γερμανοτσολιάς ή επειδή ήταν κομμουνιστοσυμορίτης. Και εσύ τον άκουσες και αρπαξες τα κονσερβοκουτια και έσφαζες ή φόραγες κουκουλα και κατέδιδες. Η πλάκα είναι ότι 30 χρόνια πιο πίσω οι γονεις αυτών πίναν μαζί τσίπουρα και πάλι βρίζαν τους μετέπειτα κατα τύχη συντρόφους τους. Και εσύ σημερα ακολουθείς πιστά τη παράδοση, πιο πολιτσιμένα όμως είσαι και διαβασμένος ακολουθώντας πιστά τα μοτίβα είτε του αριστερού επαναστάτη είτε του δεξιού πατριώτη.

Όταν σου πετάνε θεωρίες εσυ πρέπει να αραδιάσεις πάντα τι είπε ενας γερμανός φιλόσοφος ή ένας γερμανός φασίστας για να εντυπωσιάσεις και να νιώσεις ηρωας του κομμουνισμου ή του έθνους σου αντίστοιχα. ΗΛΙΘΙΕ.

Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει στη τελική πόσο αντιδεξιός είσαι, αλλά πόσο αριστερός είσαι. Ούτε με νοιάζει πόσο αντιαριστερός είσαι αλλά πόσο δεξιός είσαι. Γιατί αυτοί που ξέρουν όχι σε τι ταμπέλα επέλεξαν να χαρίσουν το τομάρι τους αλλά γιατί επέλεξαν να εκτεθουν με αυτή τη ταμπέλα έχουν γνώση των πραγμάτων και μπορούν τόσο να διαλεχθούν όσο και να συνεργαστούν ανα πάσα στιγμή.

Ειναι δεδομένο πως οι πολιτικοί για να πεισουν θα χρησιμοποιούν πάντοτε επιχειρήματα που θα ειναι κατα το ήμισι αληθή. Δε γινεται ομως επειδή εσυ αντιπαθείς κάποιον να απορρίπτεις αποψεις παγια αποδεκτές παγκοσμίως ανεξεραίτως ιδεολογίας. Δεν γίνεται να απορρίπτεις το δίκαιο για το περιστασιακά λόγω εποχής σωστό.

Τελειώνετε όχι μονο με τα κόμματα αλλά με τις ιδεολογίες σας! Χρειαζόμαστε οχι καινουργιους ιδεολογικους ηγέτες αλλά καινουργιες ιδεολογίες που δεν θα εχουν μεσα δάνεια από άλλες χώρες, κοινωνίες και κοινότητες. Τοσο οι πολλές διαφορετικές δεξιές όσο και οι πολυάριθμες αριστερες προτάσεις ταιριάζουν περισσότερο στις χώρες ευρωπαϊκες χώρες που εξ΄άλλου τις δημιούργησαν, παρά στην Ελλάδα. Για αυτό και εδώ περισσότερο ίσως από αλλού, υπαρχει μίσος.

Θα αντιληφθεις αυτο που σου λέω λοιπον, και εσυ και άλλοι, σε κάποια χρόνια όταν τρέχοντας όπως πάντα πισω απο τις εξελίξεις θα δεις πως ξαφνικά υπάρχουν μονο αναγκες. Οι υπερβολικες και παραλογες αναγκες και οι σοβαρες αναγκες. Ουτε δικαιώματα, ουτε καθηκοντα. Αυτα ειναι τα προϊόντα της διαχείρισης των αναγκων έτσι ώστε να υπάρχει ΜΕΤΡΟ.

Εμεις δεν εχουμε μετρο σε τίποτα. Ουτε στην ανοχή μας ουτε στην δυσφορία μας. Μαγκιές ας πουλήσουμε σε αυτους που μας φοβίζουν και μας τρομοκρατούν σαν χώρα και όχι ο ένας στον άλλον. Μπαίνουμε σε μια νέα ολέθρια και φοβερή εποχη που θα έχει νέα μετρα και νέα σταθμά. Που το χθεσινο πολιτικά ορθο θα είναι επιτακτική αναγκη να ισοπεδωθεί και η χθεσινη καφρίλα θα ειναι ξαφνικό και ισοπεδωτικό δικαίωμα. Μια εποχή έρεβους.

Τραγουδιστή που γυρεύεις τη συντρόφισσα
και τρέχεις στη τυφλή φυλακή της νύχτας και της λυσμονιάς
μη βαρυγκομίσεις αν στο άνδρο αυτό
μπροστά με τα άξια τούτα πνεύματα έφτασα και εγώ.
Η βασανιστική μας, έφερε ως εδώ μαζί σου,
λαχτάρα να μάθουμε για το φριχτό το τόπο.
Το έρεβος, όλο κι ότι άγνωστο έχει,
θα αποκαλυφθεί στα λόγια όπου μιλά ένας θεός.
Πήγαινε και για δώρο φέρε την αλήθεια στις πονεμένες τις ψυχές μας,
εσύ που καλά γνωρίζεις πως τους ανθρώπους
πρώτη και θεϊκή συντρόφισσα είναι η αλήθεια.
Κι ωστόσο ίσα με την ώρα τη καλή του γυρισμού σου,
θα στρώσουμε τη γη με δάφνες για να βαδίσεις εσύ,
για να βαδίσει η Ευρυδίκη...

Με αυτά τα λόγια δοξάζει ο Σολωμός την έννοια και την αξία της αλήθειας στο πρόσωπο της Ευρυδίκης. Ας γίνουμε λοιπόν αληθινοί

Μάγκας και όχι φλούφλης

Επιμέλεια: Γιάννης Φιλέρης Δημοσίευση: 30 Απρ. 2011 23:59


http://www.sport24.gr/Columns/Fileris/magkas_kai_oxi_flouflhs.848547.html


Σε προσπερνάει ένας που βιάζεται στον δρόμο και σου γυρίζουν τα λαμπάκια. Είσαι έτοιμος να κατέβεις από το αυτοκίνητό σου και να κάνεις τσαμπουκά. Το πρώτο που σου έμαθαν στο σχολείο είναι να ...απαντάς στις προκλήσεις. Μη σε περάσουν για φλούφλη, ενώ είσαι μάγκας.


"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε" το έλεγε ο πατέρας σου, ενδεχομένως και ο παππούς σου, ο πρώτος τάδε ταδόπουλος, με το ίδιο επίθετο.

Αν σου βρίσουν τη μάνα γίνεσαι έξαλλος, εσύ όμως δεν έχεις τέτοιο κώλυμα και πετάς το μπινελίκι σε όποιον δεν σου αρέσει η φάτσα του. Κάνεις τον σταυρό σου όταν πας στην εκκλησία να σε φυλάει ο καλός Χριστούλης, αλλά δεν σε νοιάζει αν το βεγγαλικό που πέταξες στην Ανάσταση, βρήκε το μάτι κάποιου αθώου πιτσιρικά.


Πετάς τα σκουπίδια σου έξω από τον κάδο των απορριμάτων. Γράφεις εκεί που πρέπει την ανακύκλωση και άλλες τέτοιες αηδίες. Πετάς το τσιγάρο σου έξω από το παράθυρο για να μη μυρίζει τσιγαρίλα το πεντακάθαρο αυτοκίνητό σου. Καπνίζεις εκεί που απαγορεύεται και διαμαρτύρεσαι, γιατί ο άλλος δεν μπορεί να ανεχθεί τον καπνό σου στα μούτρα του.


Φωνάζεις και δεν αφήνεις τον άλλον να ολοκληρώσει ποτέ, αν δεν επιβάλεις τη γνώμη σου.

Ζεις σε μια χώρα, που το αυτονόητο θεωρείται παράδοξο. Αν πληρώνεις κανονικά ό,τι χρωστάς είσαι, απλά ...μαλάκας. Αν βγάζεις φλας για να στρίψεις, το ίδιο. Αν σταματάς για να περάσει ο πεζός, επίσης. Αν δεν κορνάρεις όταν ανάψει το πράσινο στο πρώτο δευτερόλεπτο, κοιμάσαι όρθιος (ρε ηλίθιε).


Από το σχολείο μαθαίνεις ότι το λάδωμα, αποτελεί εθνικό χόμπι. Εσύ τα δίνεις, αυτοί τα παίρνουν, μέχρι να φτάσεις κι εσύ στο σημείο να τα πάρεις, όταν δηλαδή θα έχεις γίνει μάγκας. Ψηφίζεις για να σου βρουν δουλειά, επαναστατείς όταν απολύουν εκείνους των οποίων θα πάρεις τη θέση. Δέχεσαι να γίνεσαι έρμαιο των βουλευτών και των δημάρχων με αντάλλαγμα την ψήφο σου.

Για να μπεις στο Πανεπιστήμιο αποστηθίζεις ολόκληρα κομμάτια, υποτίθεται γνώσεων, που μόλις τις γράψεις στο χαρτί, αμέσως τις ξεχνάς. Γενικά ξεχνάς εύκολα. Βρίζεις τους πολιτικούς, που λίγους μήνες πριν έχεις ψηφίσει. Σου αρέσει η γυναίκα του καλύτερου φίλου σου και θα της την πέσεις, αν δεν το κάνει αυτή πρώτη.

Βρίζεις τον πρόεδρο της αντίπαλου ομάδας που το παίζει τσαμπουκάς και κάνει ο,τι θέλει, αλλά μέσα σου ζηλεύεις που δεν έχει και η δική σου ένα τέτοιο. Όταν τον βρίσκει, τελικά, του δικαιολογείς ακόμη και τη χειρότερη καφρίλα. Σκίζεις τα ρούχα σου όταν η άλλη ομάδα παίρνει σφυρίγματα από τους διαιτητές, αλλά όταν τα δίνουν σε σένα θυμάσαι πόσα δεν σου έχουν δώσει. Φωνάζεις για τους τίτλους των άλλων οπαδικών εφημερίδων, αλλά γουστάρεις όταν αυτή που διαβάζεις τα ρίχνει στους άλλους.

Είσαι ένας κλασικός Έλληνας, που πάει στο γήπεδο και τα κάνει ...μπουρδέλο.


Φυσικά, αμέσως μετά θα βρίσεις όλους τους άλλους, που δεν σεβάστηκαν ούτε καν τον τελικό του Κυπέλλου και τον μετέτρεψαν σε μια τυπική ελληνική ιλαροτραγωδία...


Ζήτω το Έθνος...

Το θέμα της Υπατίας, χμ... ή μήπως το μεταναστευτικό;

Οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα το έχουν χάσει τελείως. Ακόμα και η ανθρώπινη έκφρασή μας έxει κομματικοποιηθει. Έχουμε χάσει ακόμα και τη δυνατότητα να αισθανόμαστε και να εκφραζόμαστε ελέυθερα λόγω της πολιτικής ορθότητας που πάντοτε επιβάλουν οι μειοψηφίες των δύο πολιτικών άκρων. Ο κόσμος είναι τόσο πρωτόγονος διαννοητικά, που νομίζει οτι υπαρχουν πάντα και επί παντός επι στητού δύο λύσεις.

Όσον αφορά το θέμα των ημερών, και ανάλογα με το πολιτικό πρίσμα του καθενός αυτές οι δύο λύσεις είναι:

Τους διώχνω και είμαι απάνθρωπος ή τους νομιμοποιώ, δημιουργώ ιστορικό προηγούμενο και μετατρέπω την Ελλάδα σε πόλο έλξης των επι γης βασανισμένων.

Προσωπικά δεν ανησυχώ ούτε για το πρώτο ούτε για το δεύτερο. Γιατί είτε τους διώξουμε και γίνουμε απάνθρωποι, σε λίγο καιρό θα είμαστε εμείς μετανάστες στις χώρες τους. Και αν μετατρέψουμε την Ελλάδα σε "πόλο έλξης" πάλι δεν ανησυχώ γιατί σε λίγο θα φεύγουν από μόνοι τους. Δεν υπάρχει μέτρο σε αυτή τη χώρα. Δεν υπάρχει μυαλό και ψυχραιμία. Υπάρχουν μόνο προκαταλήψεις και κλειστά μυαλα. Και είτε ντυνόμαστε με δεξιά ή αριστερή προβιά, ξεχνάμε ότι κυρίως ντυνόμαστε πρόβατα. Απαιτώ λοιπόν Πακιστανική υπηκοότητα, γιατι μετά σαν Πακιστανός θα με σέβονται περισσότερο τόσο εντός Ελλάδος αλλά κυρίως εκτός Ελλάδος όπου ντρεπόμαστε να πούμε ποιοι είμαστε και από που ερχόμαστε. Όχι τώρα με τη δήθεν κρίση αλλά εδώ και χρόνια.

Έχω ζήσει σχεδόν το μισό κομμάτι της ζωής μου στο εξωτερικό. Ξέρω πολύ καλύτερα από τον κάθε wonnabe Έλληνα ανθρωπιστή ή Έλληνα πατριώτη που δεν έχει φύγει ποτέ απ' το χωριό του τι σημαίνει ρατσισμός, τι σημαίνει να σε κοιτάνε με αηδία επειδή είσαι ξένος! Να σε λοιδωρούν, να σε κυνηγούν, να σε υποσκάπτουν και να σε εκμεταλλεύνται χωρίς ηθικες αναστολές. Νομίζω πως έχω το δικαίωμα να γράψω δυο αράδες και πως αυτές θα έχουν ιδιαίτερο βάρος για όποιον αποφασίσει να τις διαβάσει.

Το ελληνικό ψευδοκράτος κινήθηκε λάθεμένα στο θέμα αυτό για πολλά χρόνια. Η αναπτυξιακή οδός στηρίχθηκε πάνω στα φθηνά αλβανικά εργατικά χέρια. Καλομάθαμε και μετά όταν ξαφνικά γίναν πολλοί, δεν τους θέλαμε πιά. Πέρασαν 20 χρόνια και πολλοί από αυτούς έχουν αφομοιωθεί στις κοινωνίες που ζούν. Και ξαφνικά είχαμε την ασιατική είσοδο. Ινδοι, πακιστανοι, Κινέζοι και αργότερα αφρικανοί σε μια εποχή χωρίς αναπτυξιακές φιλοδοξίες και στόχους δεν έχουν χρησιμότητα και ουσιαστικό λόγο ύπαρξης για τον καλομαθημένο και πολυσπουδασμένοΈλληνα. Οπότε πρέπει να φύγουν. Και πάλι το κράτος δεν κινήθηκε με σύνεση. Δεν δημιουργησε τις συνθήκες έτσι ώστε να αποτρέψει την αθρώα είσοδο των αλλοδαπών στη χώρα. Ίσα ίσα για κομματικούς και ψηφοθηρικούς λόγους τους διευκόλυνε με αποτέλεσμα η Ελλάδα να θεωρείται η εύκολη λύση.

Ένας σωστός παρατηρητής δεν ξεχνά να δεί το πρόβλημα και από την άλλη πλευρά. Καταδιωκόμενοι, βιασμένοι, δοοφονημένοι, πολλοί από αυτούς ήρθαν στις θύρες της Ελλάδας από κάθε άκρη της Γής ακόμα και με τα πόδια. Αυτό αποδυκνύει και καταδυκνύει το πόσο μεγάλη ήταν η ανάγκη για αυτούς τους ανθρώπους η προσφυγιά. Γιατί στην ουσία για πρόσφυγες μιλάμε.

Χωρίς πρόληψη, χωρίς ώριμα μέτρα, μετά από παλιμπαιδισμούς, κινήσεις εντυπωσιαμού και νομοθετήματα για τα μάτια του κόσμου και της ΕΕ φτάσαμε στο σήμερα. Για ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους και πάλι 300 περίπου άνθρωποι στήθηκαν επί σκηνής να παίξουν το έργο του εξηλαστήριου θύματος. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί αλληλέγυοι ευχόντουσαν να πεθάνει κάποιος από τους απεργούς, γιατί το αίμα και ο θανατος καθαγιάζει κάθε αγώνα και οι μαρτυρες ηρωοποιούνται και κατ επέκταση η μνήμη τους καπηλεύεται πιο εύκολα αργότερα. Γίνεται αφίσες, κονκάρδες, γκράφιτι και Τ-shirt. Είναι γνωστές εξάλλου οι μαρτυρίες για απαγόρευση σιτησης των απεργών από τους "αλληλέγυους" υπό τη μορφή συμπαράστασης λένε. Από την άλλη πλευρά οι "πατριώτες" της κοινωνίας καλλιέργησαν το φόβο χρησιμοποιώντας απλή διαλεκτική που ίσως να έχει μια λογική βάση εκ πρώτης όψεως αλλά και εκεί η υποκρισία ξεχειλίζει. Αν ξεχάσουμε δηλαδή το πως φτάσαμε ως εδώ, αν αναλογιστούμε το τι συνέβη τα τελευταία 20 χρόνια αν ξεχάσουμε το ποιοί εκμεταλλέυτηκαν τα φτηνά εργατικά χέρια για τις "ντροπιαστικές" δουλειες και απομονώσουμε το Υπατια σαν μεμονωμένο σκηνικό. Όλα για να ανέβουν τα ποσοστά στις εκλογές, τώρα που ο δικοματισμός δήθεν τελείωσε. Ο πατριώτης αποκαλεί τον ανθρωπιστή εθνοπροδότη, ο φιλεύσπλαχνος τον λογικό φασίστα. Και οι δύο με μια self-righteous υστερία που προκλέι αηδία. Και οι δύο βασιλικότεροι του βασιλέως. Χωρίς κανένα μέτρο, χωρίς καμία ουσία. Με μόνο στόχο την για άλλη μια φορά άνευ λόγου διχοτόμηση της κοινωνίας μας και τη δική τους επικράτηση με κάθε κόστος.

Σε ένα έγκλημα ο ύποπτος που φέρεται να βγαίνει κερδισμένος από αυτό είναι συνήθως και ο ένοχος.

Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος που η μία πλευρά τροφοδοτεί την άλλη ο φόβος την ανάγκη και η ανάγκη τον φόβο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι άρρωστη. Και είναι άρρωστη γιατι δεν υπήρξε προσοχή και πρόληψη. Δεν γίνεται να κινηθούμε επιθετικά και ακραία αλλά ούτε και σαν παθητικά κορόιδα. Θα ειναι σαν να κάνουμε χημειοθεραπεία για να αντιμετωπίσουμε μια πνευμονια ή από την άλλη πλευρά να αποφύγουμε τη φαρακευτική αγωγή για να μην ενισχύσουμε τους φαρμακευτικούς κολοσούς.

Η λύση είναι μία. Υπομονή μεν αλλα όχι άλλες απερίσκεπτες υποχωρήσεις. Με σύνεση πρεπει να χτίσουμε τη κοινωνία μας σε νέα βάση. Η Ελλάδα είναι μια απλή περιφέρεια της Ευρώπης πλέον. Και αν θελουμε να είμαστε πραγματικά ανθρώπινοι να κινηθουμε με σθένος προς την αποδοχή των μεταναστών και προσφύγων και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή είναι η έμπρακτη στηριξη προς τους κακοποιηένους αυτούς ανθρώπους. Μπορεί να είναι ένας προσωρινός παράδεισος η Ελλάδα αλλά σίγουρα δεν είναι Ελλάδα ο προορισμός τους. Δεν μπορούμε να γίνουμε Ιταλοί και να βουλιάζουμε τα πλοιάρια με τους μετανάστες για να τους ξεφορτωθούμε. Ούτε ΗΠΑ να στήνουμε φράχτες με ελεύθερους σκοπευτές. Δυστυχώς όμως δεν μπορουμε να τους βάλουμε και σπίτι μας ή τουλάχιστον να τους "φιλοξενήσουμε" επ άπειρον. Δεν είναι αντικείμενα αλλά άνθρωποι με βιοποριστικές ανάγκες, και εφόσον η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας τους αναγκάζει σήμερα να ζουν 20 και 30 σε ενα 2άρι, φανταστείτε σε λίγο καιρό που τα πράγματα θα είναι χειρότερα σε τι κατάσταση θα είναι και αυτοί αλλά και εμείς. Η μόνη διέξοδος είναι να δημιουργήσουμε μια γέφυρα-πέρασμα προς την Ευρώπη.

Εμείς δεν έχουμε να φοβήθούμε κάτι. Η ελληνική κατάσταση θα πέσει σε τόσο τραγικά επίπεδα, που και εμείς οι ίδιοι θα πάρουμε τα αεροπλάνα για τα "εξωτερικά".

Το ελληνικό κράτος μοιάζει με έναν τυπικό Έλληνα φοιτητή που τα αφήνει όλα για την τελευταία στιγμή και στην πρώτη αναπάντεχη κρίση τρέχει να τα μπαλώσει με αλχημείες και σκονάκια. Είναι χρέος της κάθε κυβέρνησης να βρίσκει τις χρυσες τομές. Να βρίσκει λύσεις. Να χτίζει τα τοίχη την κατάληληλη στιγμή και όχι εκ τον υστέρων. Να προνοεί και να προλαμβάναι τις καταστάσεις και όχι να σέρνεται από αυτές.

Για αυτό και εκλέγονται αυτοί και όχι εμείς οι απλοί και άσχετοι άνθρωποι.

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ,Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ κι ο ΚΟΝΤΟΣ

του ΟΜΗΡΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ
(πηγή http://www.yasooyamoo.com/top/itemDetail/id/9050/pagelimit/20/type/3/page/1)

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


Κάπου εκεί ψηλά στα χιονισμένα Άγραφα, σε ένα ορεινό χωριό, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κάθεται δίπλα στην ξυλόσομπα. Ο κυρ-Τάσος ετών 88 και η κυρ-Αλέκα ετών 84. Ο κυρ-Τάσος, με χρόνια καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, ίσα ίσα που περπατά απ'το δωμάτιο στην τουαλέτα. Η κυρ-Αλέκα μια κοντόλιγνη γιαγιά αντέχει ακόμα, αλλά τα μάτια της, την έχουν προδώσει. Καθισμένοι δίπλα στην ξυλόσομπα συζητούν. Φέτος, τα χρήματα δεν έφτασαν για το πετρέλαιο και το καλοριφέρ δεν το ανάβουν τακτικά. Τα ξύλα δεν φτάνουν να βγάλουν χειμώνα, γι αυτό ανάβουν την σόμπα μόνο το βράδυ. Τα παιδιά, δυο κορίτσια κι ένα αγόρι, μένουν στην Αθήνα και είναι δύσκολο να πηγαινοέρχονται. Μια φορά τον μήνα, η μια κόρη πηγαίνει και τους βλέπει λίγο, αλλά μάλλον, πιο πολύ για να πάρει την μια σύνταξη, μια που έχει παιδιά που σπουδάζουν. Γυναίκα, ο χειμώνας φεύγει, τι θα κάνουμε με τα χωράφια ? ρωτά ο κυρ-Τάσος.. Άνθρωπε μου παράτα τα έρμα, δεν βλέπεις ότι δεν μπορούμε πια να τα φέρουμε πέρα. φώναζε η κυρ-Αλέκα... Πρέπει να τα καθαρίσουμε, να βάλουμε πατάτες , συνέχιζε ο κυρ-Τάσος..Οι πατάτες σε μαράνανε ούρλιαζε η κυρ-Αλέκα..Το κρύο είναι τσουχτερό, αλλά ο κυρ Αλέκος τον χαβά του..Να βρεις τον Αλβανό να πάει να το καθαρίσει.. Τρελάθηκες, φώναζε η κυρ Αλέκα,δεν έχω λεφτά ούτε για πετρέλαιο και θα τα δώσω στον Αλβανό.??. Γυναίκα, το χωράφι αυτό το φροντίζω από δεκαπέντε χρόνων και δεν έχω σκοπό να το αφήσω τώρα, αν πεθάνω κάνε οτι θες, αλλά όσο ζώ το χωράφι θα το φτιάχνω. Τόσα χρόνια, με αυτό μεγαλώσαμε τα παιδιά και τώρα τα εγγόνια...Να έρθουν τα παιδιά και τα εγγόνια , συνέχιζε με οργή η κυρ-Αλέκα.. δικά τους είναι, εγώ δεν μπορώ άλλο.. Κάπως έτσι περνάει η ώρα εκεί ψηλά στα ορεινά μας χωριά.. κάπως έτσι σκέφτονται και λειτουργούν ακόμα οι άνθρωποι αυτοί, που χρόνια τώρα δουλεύουν και ζουν με σκληρή δουλειά και στέρηση. Κι όμως αντί να κατεβούν στην ΑΘΗΝΑ να είναι κοντά στους γιατρούς και τα παιδιά τους, εξακολουθούν να ζουν με την φτώχεια τους και την ελπίδα να πεθάνουν χωρίς να ταλαιπωρήσουν κανένα.


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


Κερατσίνι..Ο Νίκος, ετών 38 κόβει βόλτες πέρα δώθε μες'στο σπίτι. Οχτώ μήνες χωρίς δουλειά. Δεν αντέχει άλλο, η γυναίκα του σταμάτησε κι αυτή από την δουλειά και τώρα τα πράγματα δυσκόλεψαν.Τα τρία παιδιά του έχουν έξοδα και ανάγκες. αλλά δεν μπορεί να τις καλύψει. Ενα αυτοκίνητο που είχε, το πούλησε κι αυτό για να πληρώσει τα ενοίκια. Γονείς και πεθερικά δεν υπάρχουν για να βοηθήσουν. Μεροκάματα δεν βρίσκει. Κάποτε πήγαινε στην Λαχαναγορά η στην οικοδομή και τα βόλευε. Τώρα όμως οι πακιστανοί και οι Αλβανοί έχουν πιάσει τα πόστα και δημιούργησαν φατρίες. Προσπαθεί να βρει μια λύση αλλά δεν μπορεί.Οι κινέζοι που μπήκαν στο λιμάνι, έφεραν δικά τους παιδιά. Που να βρει τώρα μεροκάματο ? Κάθεται μόνος στην γωνιά και κλαίει...Να μην μπορεί να πάρει μια σοκολάτα στην μικρούλα.. πάνε σχολείο χωρίς κολατσιό και χωρίς χρήματα ..κι αναρωτιέται πως φτάσαμε ως εδώ ..ποιος φταίει ? γιατί θεέ μου να πληρώνω εγώ τα λάθη των πολιτικών .. γιατί κατάντησε η χώρα μου έτσι ? που να πάω να βρω το δίκιο μου ? οσο κι αν προσπαθεί η γυναίκα του να τον παρηγορήσει, τα νεύρα του όλο και μεγαλώνουν...


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


ΛΕΙΨΟΙ. Το μικρο λιμάνι έχει γεμίσει κόσμο. Άνθρωποι, τρέχουν δεξιά κι αριστερά αλαφιασμένοι. Η θάλασσα δείχνει τα άγρια δόντια της και το κύμα σκάει με ορμή πάνω στην προβλήτα. Η Σμαράγδη καθισμένη σε μια γωνιά, αγκαλιά με τον τετράχρονο γιο της περιμένει να κοπάσει ο καιρός για να πάει το παιδί στο νοσοκομείο.Θα προλάβει άραγε ? Καράβι δεν περνά, δελφίνι δε ν έχει .Τα καΐκια δεμένα στο μουράγιο. Προσεύχεται σιωπηρά στην Παναγία. Κανε το θαύμα σου Μεγαλόχαρη να προλάβω. Να κοπάσει ο καιρός. Μάταια όμως, τα μποφόρ ανεβαίνουν, μαζί και η αγωνία. Ακόμα και να έρθει το καράβι, πρέπει να πάει Πάτμο η Λέρο, στον αγροτικό γιατρό κι αν τα πράγματα δυσκολέψουν νοσοκομείο έχει στην Ρόδο .Τα λεφτά δεν φτάνουν αλλά οι χωριανοί έκαναν ρεφενέ. Πέντε ο ενας δέκα ο άλλως μάζεψε τριακόσια ευρώ για τα εισιτήρια.Ποιος να την γνοιαστεί άλλος?.Το κράτος ειχε ορίσει ενα γιατρό , αλλά ποτέ δεν πήγε. Τα καράβια δεν περνάνε με φουρτούνα και το ΕΚΑΒ δεν στέλνει ελικόπτερα πια. Ακόμα κι ο στρατός, έκοψε τις αεροκομιδές για λόγους οικονομίας. Σκέφτεται να πηδήξει στο νερό, να κολυμπήσει κι όσο αντέξει.Το παιδί χειροτερεύει και απελπίζεται, αλλά σφίγγει τα δόντια, προσεύχεται κι ελπίζει...δεν θα τους κάνω την χάρη να πεθάνω σκέφτεται.. θα το παλέψω κι οπού βγει..


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


Β. Προάστια. Η δεκαεξάχρονη aspa (Ασπασία) το κανονικό, τσακώνεται με την μάνα της.Η aspa θέλει να πάει Αράχοβα το Σαββατοκύριακο με μια φίλη της, θα ναι και ο Ντίνος εκεί, που κάνει kasting για μοντελάκια. Η aspa μια ξανθιά καλλονή, πρόωρα αναπτυγμένη, πιστεύει πως είναι η ευκαιρία της ζωής της.Αν την διαλέξει ο Ντίνος ίσως είναι στο επόμενο next top model. Η διαμάχη συνεχίζεται κανονικά και η συζήτηση μεταφέρετε στον πατέρα. Αυτός, με το ένα χέρι μιλάει στο κινητό και κλείνει μια δουλειά με τον γραμματέα του υπουργού και με το άλλο ξεφυλλίζει ενα περιοδικό με αυτοκίνητα. Ο δεκαπεντάχρονος γιος του θέλει αμάξι και στην προσπάθεια του να τον ξεφορτωθεί, ψάχνει να βρει ενα φθηνό και καλό. Κώστα, φωνάζει η γυναίκα του,η κόρη σου θέλει να πάει μόνη της στην Αράχοβα, πες κάτι. Τι να πω εγώ, απαντά νευριασμένος, δεν βλέπεις οτι μιλάω..Ας πάει όπου θέλει, τι θα πάθει ? Δεν την κλέβει κανείς μην φοβάσαι.... Έχει λεφτά στο συρτάρι αν χρειαστεί και παράτα με τώρα, γιατί μιλάω..


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


ΣΥΝΟΡΑ Αγαθονήσι..Σε μια βάρκα, μια ομάδα των ΟΥΚ ψάχνει να βρει περιμετρικά του νησιού, μια άλλη βάρκα. Η πληροφορία ήταν πως κάπου εκεί κοντά έπλεε ακυβέρνητο ενα σκάφος. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβεται, αλλά τα παιδιά ειναι έτοιμα για κάθε ενδεχόμενο. Οι διαταγές είναι σαφείς, δεν πυροβολούμε κανέναν, απλώς συλλαμβάνουμε. Ναι, μουρμουρίζει ο Λάζαρος, σιγά μην αφήσω εγώ να με φάνε. Τις περισσότερες φορές, οι βάρκες με τους λαθρομετανάστες συνοδεύονται απο σκάφη του τούρκικού στρατού. Διακριτικά μεν, αλλά πάντα έτοιμα για εμπλοκή. Στην Αθήνα, τα κανάλια και οι παρατρεχάμενοι μιλάνε για δικαιώματα και ελευθερία. Την δική μου την ζωή όμως την σκέφτονται ? Αν εγώ φάω την σφαίρα ποιος θα με κλάψει ? Ο ι φίλοι μου σίγουρα ναι, αλλά ως εκεί. Οπως έγινε κα στα ΙΜΙΑ. Τότε που ένας καρεκλοκένταυρος χοντρός, είπε πως την σημαία την πήρε η θάλασσα . Έλα ρε μαλάκα εσύ εδώ να τους μαζέψεις.. Το κρύο είναι δυνατό και η θάλασσα αγριεμένη . Πάντα τα μεμέτια, τέτοιο καιρό βρίσκουν να περνάνε κόσμο. Προσπαθώ να βάλω το μυαλό μου σε ηρεμία. Ψάχνουμε να βρούμε, αλλά ακόμα τίποτα. Ο Γιώργος είναι ανήσυχος.. είναι έτοιμος για όλα.Δεν φοβάται τίποτα. Παλιά καραβάνα . Αργά αλλά σταθερά συνεχίζουμε το ψάξιμο.. σκέφτομαι την Λιτσα στην Ρόδο, που της είπα, μωρό μου πάω κι έρχομαι, αλλά είμαι ακόμα εδώ στα νερά του Αιγαίου.. θεέ μου αν είναι να πεθάνω, ας γίνει εδώ στα γαλανά νερά της πατρίδος μου, μακριά απο ψεύτες, αλήτες και υποκριτές...


ΜΑΡΤΙΟΣ 2011 

 Ο κυρ Τάσος, δεν άντεξε, μια κρύα νύχτα, η σόμπα έσβησε νωρίς και η βελέντζα δεν ήταν αρκετή να τον ζεστάνει. Η κυρ Αλέκα δεν κατεβαίνει στην Αθήνα, κάθεται εκεί να ανάβει το καντηλάκι του άντρα της και να καθαρίσει το χωράφι.Οσο αντέξω σκέφτεται, αλλά αλήθεια πόσο ?

Ο Νίκος κατέρρευσε, εξαθλιωμένος και νευρικός γυρίζει άσκοπα στον Πειραιά να βρει δουλειά και ψάχνει τα σκουπίδια για να φάει. Δεν πηγαίνει σπίτι πια. Ντρέπεται τα παιδιά του, που δεν έχει τίποτα για να τους δώσει. Φοβάται την γυναίκα του, που τον λέει άχρηστο και τεμπέλη. Μα που να βρω δουλειά, φωνάζει, που να πάρει ο διάολος !!. Απελπισμένος, σκέφτεται να ληστέψει .. αλλά ποιον?? Κοιμάται στα σοκάκια παρέα με αφγανούς και πακιστανούς.Το κρύο συνεχίζει αλλά αυτός δεν κρυώνει. Η καρδιά του πάγωσε και δύσκολα ξαναζεσταίνεται...

Η Σμαράγδη δεν πρόλαβε.Το μικρο παιδάκι πέθανε στην αγκαλιά της μάνας του, πολύ πριν προλάβει να έρθει το πλοίο.Στην κηδεία του παιδιού ήρθε ο πρώην Δήμαρχος και διάφοροι άλλοι παρατρεχάμενοι να συμπαρασταθούν. Είναι όμως αργά.Η μάνα κάθεται στο σπίτι και μοιρολογεί.Η αναλγησία του κράτους, της στέρησε την χαρά . Οργίζεται, φωνάζει, ωρύεται, αλλά ποιος αλήθεια την ακούει ?

Η aspa πήγε τελικά στην Αράχοβα, αλλά ο Ντίνος δεν πήγε. Ηταν όμως ο Ακης, γνωστός προαγωγός και διακινητής ναρκωτικών.Και πριν καν προλάβει να ερωτευθεί, η aspa ήδη έπαιξε στην πρώτη της ταινία πορνό.Ο Ακης, την πήρε μαζί του και την προώθησε σε όλα τα καλά στέκια της υψηλής κοινωνίας. Σύντομα η aspa παράλληλα με τις ταινίες θα κάνει και μόντελινγκ.Και ήταν ευτυχισμένη γι αυτό, γιατί έτσι θα πραγματοποιούσε το όνειρο της..

Ο Λάζαρος, πέθανε όπως ονειρεύτηκε. Πάνω στην μάχη.Το σκάφος διακινούσε ηρωίνη μαζί με τους μετανάστες και ηταν βαριά αρματωμένο. Στην συμπλοκή που ακολούθησε, πέταξαν τους μετανάστες στην θάλασσα και άνοιξαν πυρ εναντίον των ΟΥΚ. Αυτοί απάντησαν και σκότωσαν τρεις απο τους πέντε, αλλά ο Λάζαρος ήταν άτυχος. Εικοσιτριών ετών παλικάρι, άφησε την τελευταία του πνοή στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Η συμπλοκή και το περιστατικό δεν καταγράφηκαν, για λόγους ασφαλείας και η αναφορά του διοικητή έλεγε για πνιγμό κατά την διάρκεια μιας άσκησης, λόγω αναπνευστικών προβλημάτων.Δεν έγινε ποτέ ήρωας, γιατί ποτέ δεν υπήρξε εκεί, αλλά για τους φίλους του ήταν, είναι και θα είναι στις καρδιές και στις ψυχές τους...


Υ.Γ.

Οι ιστορίες αυτές, ίσως είναι αληθινές, ίσως και όχι. Αφήνω την κρίση σας και τις γνώσεις σας να απαντήσουν. Θέλω όμως, να σας υπενθυμίσω τα λόγια τριών μεγάλων σοφών πρωθυπουργών της χώρας μας.

Ο ΚΟΝΤΟΣ..2000 Η οικονομία της χώρας μας είναι μια από τις καλύτερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Ο ρυθμός ανάπτυξης, μας επιτρέπει να ελπίζουμε, οτι η χώρα μας σε λίγα χρόνια θα είναι μια από τις πρώτες οικονομικές δυνάμεις των Βαλκανίων. ΖΕΙ

Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ 2004 Σας υπόσχομαι οτι μέσα στην τετραετία θα επανιδρύσουμε το Ελληνικό κράτος από την αρχή.Η σαπίλα και η διαφθορά θα παταχθεί και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να παίζει με τα συμφέροντα της χώρας. ΖΕΙ

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ 2009 Λεφτά υπάρχουν. Θα φτιάξουμε το κράτος συνοχής και αλληλεγγύης και θα δημιουργήσουμε τον ισο καταμερισμό του πλούτου. Θα σταματήσουμε τον εξευτελισμό και τον διασυρμό των χρημάτων, των συνταξιούχων και μισθωτών. ΖΕΙ

Ο κυρ ΤΑΣΟΣ,ο ΛΑΖΑΡΟΣ,και το τετράχρονο αγοράκι πέθαναν ευτυχισμένοι. Ο Νίκος και η aspa, πληρώνουν επιλογές και αδιαφορία.


Αυτή είναι η ΕΛΛΑΔΑ μας, η χώρα του ΔΙΟΓΕΝΗ,του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ,του ΟΔΥΣΣΕΑ,του ΛΕΩΝΙΔΑ, του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ, της ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ,του ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ,του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ και πόσων άλλων ηρώων..ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ.

Τέλεια!

Καθώς ανέτειλε ο ήλιος αυτής της νέας μέρας, έκρυψε με τις παλάμες του τα νυσταγμένα μάτια του σαν βρέφος που αποζητά γλυκό ύπνο αλλά του το στερούνε. Χασμουρήθηκε αφήνοντας ένα πενιχρό βογκητό να ξεφύγει από τα πνευμόνια του. Λίγο η χθεσινή βραδιά, λίγο η ένταση που πέρασε, η νέα εποχή της άνοιξης, λίγο το φως του ήλιου που έδειχνε μακριά τις σκιές, του φέρνανε ένα απρόσκλητο χαμόγελο στα χείλη του. Ακούμπησε με τον αγκώνα του στη κάσα του παραθύρου, εκεί που στηρίζεται το τζάμι. Έκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να νοιώσει τη δροσιά του γυαλιού καθώς ακούμπησε το μάγουλό του πάνω του. Ήταν μια κίνηση που την έκανε όταν ήταν μικρός, ίσως επίτηδες για να προκαλέσει τη μητέρα του, καθώς πάντοτε με αυτό το τρόπο λέρωνε τα τζάμια.

Άνοιξε τα μάτια του...

Τα μάτια του, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτή την εποχή, έπαιρναν μια ελαφριά καφέ προς γκρι απόχρωση. Ήταν περίεργο. Το χειμώνα και ανάλογα με τις διαθέσεις του και τη ψυχολογική του κατάσταση το χρώμα των ματιών του σκούραινε σε τέτοιο βαθμό που κάποτε του είπανε πως τα μάτια του ήταν μαύρα.

"Αηδίες" σιγοψιθύρισε διακόπτοντας αυτές τις σκέψεις. Έτσι περνάει η ζωή πλέον. Δεν υπάρχει λόγος για πολλά λόγια και φιλοσοφίες. Τα έχουμε πει, τα έχουμε συζητήσει, τα έχουμε συμφωνίσει όλα. Λακωνικά κι αυτός κράζει οτιδήποτε πλέον ότι τον ενοχλεί, όπως το κοράκι κάθε φορά που βλέπει κάτι να σπάει τη μονοτονία του τοπίου που παρατηρεί από το παρατηρητίριό του.

Με το βλέμμα του ατένισε το το ξέφωτο μπροστά στο σπίτι, από τον 5^ο όροφο, όπως τότε στην Αθήνα που ατένιζε στο λεκανοπέδιο. Όπου η πόλη που απλώνονταν ελεύθερα στο χώρο έμοιαζε να μοιράζει σε αυτούς που ξέρουν να παρατηρούν τις πιο όμορφες εικόνες, τους πιο βαθύς συλλογισμούς και συνειρμούς.

Ένα φιλί στο Πύργο, ένα φιλί στην ακρόπολη, ένας καυγάς στο πάρκο, ξύλο στο προαύλιο του σχολείου, μια απογοήτευση στο σχολικό θρανίο, ένα ενοχλητικό ραβασάκι, οι χειραψίες με τους καθηγητές και τα εύσημα στο πανεπιστήμιο, ο θυμός και η αγανάκτηση για τη κατάσταση και τη σαπίλα των ανθρώπων της χώρας αυτής, ένα αίσθημα μελαγχολίας που ψιθυρίζει στο αυτί μας "Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε και εμείς, θεωρούμαστε μεγάλοι" στα 28 μας χρόνια.

Είκοσι οκτώ πλέον χρόνια σε αυτό το κόσμο. Παρατήρηση, θεωρία και πράξη. Ζωή και θάνατος, μίσος, πάθος, έρωτας, αγάπη, απογοήτευση, μιζέρια. Εικόνες μεγαλοπρέπειας, μέθης με τους φίλους, χοροί και τραγούδια γύρω από τις φωτιές σε μια παραλία, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Είκοσι οκτώ χρόνια θεωρίας και πράξης, διάψευσης και επιβεβαίωσης, χαράς και λύπης και μοναξιάς ή μοναχικότητας αλλά και συγκεντρωτισμού. Στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου και στην απομόνωση της πραγματικότητας. Εικοσι οκτώ χρόνια επαφής κυρίως με ανθρώπους κάλπικους, επιφανειακούς και κυρίως διευρωμένους από τα πάθη, τα θέλω και τις ενοχές των γονιών τους. Συντετριμένοι προχωρούν, αεικίνητοι τρεφόμενοι από τα πάθη τις κακουχίες και τη μιζέρια των άλλων.

Αλλά τα όνειρα και οι φιλοδοξίες πάντα ανεκπλήρωτες. Υποθηκεύουμε το μέλλον μας, πουλάμε τη ζωή μας για ένα πενιχρό μισθό και χαρίζουμε στα αφεντικά μας τα όνειρά μας σε μορφή φιλοδωρήματος.

«Αηδίες»

Ο ήλιος ανέτειλε πλήρως πλέον. Το έντονο φως τον τύφλωνε  «Η πολλή δουλειά σκοτώνει τον αφέντη και η φιλοσοφία το δούλο» ψιθύρισε χαμογελώντας.

Άνοιξε την τηλεόραση, ακολουθώντας έτσι πιστά καθημερινό τελετουργικό, ρούφηξε λίγο από το ζεστό καφέ και εστίασε στα νέα της ημέρας. Περίεργη φράση... τα «νέα της ημέρας». Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια παλιά καλά «νέα», λές και τα βλέπεις σε επανάληψη εδώ και χρόνια. Πάλι σκοτώνονται, πάλι πλακώνονται, πάλι μαλώνουν για να αποδείξουν ποιός είναι πιο άνθρωπος ή ποιός είναι πιο πατριώτης ή ποιός είναι πιο σοβαρός ή ποιός είναι πιο επανατάτης.

«Σκλάβοι... αηδίες»

Όλοι νοιώθουν εγκλωβισμένοι αλλά δεν ξεχνούν ποτέ να το παίξουν βασιλικότεροι του βασιλέως.

Περνούν οι ώρες έτσι, συννεφιά έξω πλέον...

Χαμογέλασε, σε λίγο θα έρθει εκείνη και θα αλλάξει το τοπίο. Θα αλλάξει σίγουρα σαν ανοίξει η πόρτα και σχεδόν χορέυοντας κινηθεί προς το σαλόνι ρωτώντας αν υπάρχει κάτι για μεσημεριανό. Σκεπτόμενος όλα αυτά αναπαρήγαγε την γνωστή και αγαπημένη πλέον φράση της:

«Τέλεια!»

Η Επανάσταση της Υποκρισίας, η Εξέγερση του Καναπέ

Πολλοί λένε πως αυτή η γεννιά που βγήκε στους δρόμους, οι 15άρηδες είναι η γεννιά του φραπέ, αλλά να κοιτάξτε τους, ξύπνησαν! Δεν ειναι αυτή η γεννιά του καφέ (αυτή είμαστε εμείς, μη κλέβετε δεν παίζω!) είναι η γεννιά του playstation και των internet cafes και της κακόγουστης μουσικής (μη ξεχνιώμαστε). Και μου τη δίνει που αναφέρεται σε αυτούς η κοινωνία ως "η νέα γενιά". Δηλαδή εμείς οι 25αρηδες τι σκατά είμαστε; Οι Κωλόγεροι;

Αυτά είναι παιδιά, ΠΑΙΔΙΑ, πως να το κάνουμε δηλαδή; Εχουν κηδεμόνες και την ευθύνη τους τη φέρουν αποκλειστικά αυτοί. Εμείς, όμως, η πραγματική ένδοξη γενιά του φραπέ, είμαστε η νέα γενιά. Εμείς τρώμε τη πούτσα για την ανευθυνότητα, τη δειλεία, την ανικανότητα, το ξεπούλημα της προηγούμενης(-ων) γενιάς(-ιών). Εμείς θα φτιάξουμε τις καταστάσεις και τις συνθήκες για αυτά τα μαμόθρεφτα. Τα ελάχιστα παιδιά που βγήκαν στις τηλεοράσεις να μιλήσουν παπαγαλίζανε, πιπιλίζανε καραμέλες, παπαγαλίζανε εκφράσεις και λέξεις που ακούνε στις ειδήσεις, και αυτό σε μας τους έκπληκτους μεγαλύτερους μας εντυπωσίαζε. "Κοίτα τι λέει ο πιτσιρικάς! Καλά τα λέει". Εντάξει, ας ηρεμίσουμε. Και εμείς όταν πετάγαμε καμιά ατάκα και γινόμασταν cool οι μεγαλύτεροι μας σνόμπαραν. Έτσι γινόταν πάντα και έτσι θα γίνεται πάντα.

Τώρα, δεν τους κατηγορώ βέβαια που βγήκαν στους δρόμους. Δολοφόνησε ένας μπάτσος, ένα εξουσιόπληκτο γουρούνι με τη μικρή του μπλέ στολή και το πιστολάκι του ένα παιδί. Ότι και αυτό να έκανε, είτε προκάλεσε είτε όχι, το σκότωσε! Και καλά κάνανε τα παιδιά (με τους γονείς τους τα περισσότερα και μπράβο στους γονείς τους για αυτό γιατί αλλιώς θα κλαίγαμε κι άλλους) και βγήκανε στους δρόμους να διαδηλώσουν για αυτή τη κατάσταση.

Ξαφνικά μιλάνε όλοι για τον "Αλέξη". Γιατί Αλέξη; Τον ξέρατε; Σας ήξερε; Τι οικιότητες είναι αυτες; Τι αμερικανιές; Τι μαϊμουδισμοί; Πήγε και ο άλλος ο γελοίος και έκανε ειρηνική δήθεν διαδήλωση με κεριά. Που ζούμε; Στο Αμέρικα; Έτσι εκφράζεται ο Έλληνας; Τι φραγκισμοί είναι αυτοί; Που είναι η πυγμή μας; Που το πάθος μας για την αλήθεια, τη πραγματική δράση; Θόλωσαν όλα αυτά όπως και το μυαλό μας από τα σκατά που μας ταϊζουν στις τηλεοράσεις ως πολιτικά ορθές δράσεις, χάθηκαν όπως και οι ψυχές μας στο κόσμο όπου μας αναγκάζουν να εστιάζουμε τυφλά στο χρήμα, την επιβίωση, τη καλοπέραση, τον υλισμό, στην ΑΝΑΓΚΗ.

Βγήκαν μετά κάποιοι και καπηλεύτηκαν τη μνημη του παιδιού, είτε παίζοντας το πληγωμένοι, λες και χάσανε τον ύπνο τους (ιδίως οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι) είτε οι κουκουλοφόροι που δεν σταμάτησαν να καίνε και να σπάνε πράγματα ακόμα και κατα τη διάρκεια της κηδείας, τιμώντας έτσι δήθεν το θύμα της κοινωνικής ανευθυνότητας μας. Οι μόνοι που δεν καπηλεύτηκαν ήταν οι διαδηλωτές εργαζόμενοι την μεθεπόμενη μέρα και αυτό επειδή είχαν προγραμματίσει τη πορεία τους αρκετό καιρό πριν το συμβάν.

Δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις κύριοι. Και αυτό που έγινε είναι μια γενίκευση. Και δε ζούμε ούτε στη δεκαετία του 70 ούτε σε καμιά καταναγκαστική χώρα. Ζούμε το 2008 και όλοι έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι έχουμε εκσυγχρονιστεί, εχουμε εξελιχθεί, έχουμε μεταλλαχθεί σε κάτι καλύτερο. Όπως ακριβώς κάναμε και μετά τη κατάκτηση του Euro, όπως ακριβώς κάναμε και μετά τους "καλύτερους ολυμπιακούς", όπως κάνουμε πάντα, σαν μαϊμούδες που περιμένουμε μετα το σόου να μας πούνε οι ξένοι παρατηρητές μπράβο και να μας πετάξουν το κοκκαλάκι μας υπο τη μορφή του τουρισμού. Και μετά γίνεται κάτι τέτοιο και απογητευόμαστε και πέφτουμε απ τα σύννεφα. Μετά ανεβαίνουν οι φόροι, ανεβαίνει η βενζίνη, ακριβαίνουν τα πάντα (όπως παντού στο κόσμο άλλωστε) αλλά εμείς δεν είμαστε προετοιμασμένοι ψυχολογικά για κάτι τέτοιο. Μέχρι χθές ήμασταν εξελιγμένοι, πρώτοι, γαμάτοι. Μας χειροκρότησαν στο τσίρκο για τη παράστασή μας εξάλλου οι ξένοι τη προηγούμενη νύχτα. Και τώρα αποχαυνωνόμαστε από την δραματική αλλαγή και τα χάνουμε και απογοητευόμαστε και γεμίζουμε ένταση και "οργή" και δυσπιστία. Και ψάχνουμε αφορμή να ξεσπάσουμε. Αλλά επειδή είμαστε κότες περιμένουμε τον από μηχανής θεό να εμφανιστεί να επαναστατήσει, να ΔΡΑΣΕΙ, που έλεγα σε άλλο note, για να βγούμε και εμείς έξω και να δηλώσουμε συμπαράσταση. Όπως οι αμόρφωτοι και άπλυτοι και φοβισμένοι άνθρωποι ακολουθούν τον φαντασμένο τρελό που ακούει φωνές γιατί δεν έχουν να προτείνουν μόνοι τους μια λύση. ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ λοιπόν, ποτέ δε δρούμε. Αν είχε βγεί όλη η Ελλάδα έξω και τα έκαιγε, τα έσπαγε, έδειχνε ότι είναι πράγματι οργισμένος ο Έλληνας, ότι πραγματικά "ως εδώ και μη παρέκει" τότε δε θα λέγαμε "καταδικάζουμε τα γεγονότα". Δε θα υπήρχαν ούτως οι άλλως αυτά τα βγδελιγματα οι δημοσιογράφοι να μας γεμίζουν τα αυτιά με κενές εκφράσεις εντυπωσιακές αλλά που δε σημαίνουν τίποτα. Αν ήμασταν οργισμένοι, θα βγαίναμε όλοι έξω. Αλλά δεν ήμασταν. Είματε απογοητευμένοι από τον εαυτό μας απλά φοβόμαστε να το παραδεχτούμε. Και για αυτό είμαστε παθητικοί. Και για αυτό είμαστε κομπλεξικοί. Και για αυτό φταίνε οι γονείς μας. Και η έλλειψη παιδείας μας.

Εξηγώ...

Οι τελευταίες τρείς-τέσσερις γεννιές μεγαλώσανε ακουγοντας συνέχεια για το πόσο ηρωική ήταν η γενιά του πολυτεχνείου (οι γονείς τους δηλαδή), πόσο ηρωική ήταν η προηγούμενη γενιά που αντιστάθηκε στο γερμανό, που πολέμησε τον ιταλό (κάποιοι μέσα στη μιζέρια τους είναι υπερήφανοι που συμετείχαν σε έναν εμφύλιο σε οποιαδήποτε πλευρα, τέτοια η ξεφτύλα μας), η ακόμα πιο προηγούμενη γενια είχε και αυτή τους ήρωές της στους Βαλκανικούς και σιγά σιγά φτάνουμε μέχρι τη τουρκοκρατία.Ιδίως η προηγούμενη γενιά χωρίς να ξέρουμε πως και γιατί όλοι τους σχεδόν κάναν αντίσταση κατά της χούντας. (Μη ξεχνάμε ότι αν ρωτήσουμε το κόσμο σε λίγο θα μετρήσουμε πως στο πολυτεχνείο μέσα ήταν ο μισός πληθυσμός του κράτους μας. Τέτοια υποκρισία. Τέτοια ανάγκη για συμετοχή σε κάτι μεγάλο, σε κάτι να έχουμε να λέμε "ήμουν και εγώ εκεί" με υπερηφάνια και σνομπ για αυτούς που δήθεν δεν ήταν). Βλέπουμε λοιπόν έντονο το αίσθημα του "ηρωισμού" του "αγώνα" της "αντίστασης" του "συμμετέχω σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου" από πατέρα σε γιο και μάνα σε κόρη. Οι τελευταίες γενιές δεν έχουν κάτι τέτοιο. Έχουν όμως μεγαλώσει με αυτές τις ιδέες που πέρασαν από πατέρα σε γιο. Δεν συμβαίνει όμως κάτι μεγάλο. Δεν γίνεται κάποιος πόλεμος. Δεν έχουμε κάποια κατοχή. Δεν έχουμε κάποιον καταπιεστή να αποτινάξουμε το ζυγό του. Δεν έχουμε αιτία να αγωνιστούμε και το σημαντικότερο: ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΘΟΥΜΕ. Οπότε ψάχνουμε αφορμή, ψάχνουμε την αιτία. Για ψύλλου πήδημα (ιδίως αν συγκρίνουμε τις αφορμές με άλλους ξεσηκωμούς) "επαναστατούμε", "αγωνιζόμαστε", "αντιδρούμε", και το αγαπημένο μου "αντιστεκόμαστε". Τη στιγμή που ΕΜΕΙΣ ανεβάζουμε στην εξουσία τα ίδια άτομα, από τους ίδιους κύκλους, από τα ίδια κοινωνικά στρώματα, με τις ίδιες σάπιες απαρχαιωμένες ιδέες. Ξέρουμε κατά βάθος ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι αλλά πως να επαναστατήσεις, να αγωνιστείς, να αντιδράσεις και να επαναστατήσεις εναντίον του ίδιου σου του εαυτού; Πρέπει όμως να βρούμε και εμείς κάτι, όπως το οφείλουμε στην παράδοση του έθνους μας να βρούμε ως γενιά ένα γεγονός μεγαλύτερο από εμάς τους ίδιους για να συμμετασχουμε και να έχουμε να λέμε "ήμουνα και εγώ εκεί".Με αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας μεγαλώσανε και τα παιδιά μας.

Όταν όμως συμβαίνουν τέτοια γεγονότα, επειδή τα αντανακλαστικά μας είναι σκουριασμένα, δεν το αντιλαμβανόμαστε και δε δρούμε. Ολισθαίνουμε στην αντίδραση. Ολισθαίνουμε σε ηλίθιες μαϊμουδίστικες "αντιδράσεις" χωρίς νήμα, ουσία και αντίκτιπο. Επί μια δεκαετία σφάζανε τους Σέρβους και εμείς το μόνο που κάναμε σαν λαός ήταν πορείες. Επί μια διετία στέλναν στρατεύματα μέσα από τη θεσσαλονίκη και εμείς το μόνο που κάναμε ήταν πορείες και διαμαρτυρίες. Επί 30 χρόνια εκλέγουμε κυβερνήσεις νοθείας που κυβερνούν έχοντας πάντοτε λιγότερο από το 50% της ανοχής του σώματος των ψηφοφόρων. Επί 30 χρόνια ο ανειδίκευτος και αμόρφωτος ανηψιός του βουλευτή παίρνει τη δουλειά σου μέσα από τα χέρια σου. Επί 30 χρόνια σπουδάζεις σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό, φτάνεις σε επίπεδο να σου παίρνουν πιπες για να μείνεις εκει και να δουλέψεις για αυτούς και επιστρέφεις στην ελλάδα και δε σου αναγνωρίζουν το πτυχιο σου και την αξία σου επειδή δεν δέχτηκες να συμμετάσχεις στο ΛΟΤΤΟ των πανελληνίων-πανελλαδικών. Επί 30 χρόνια σε καλούν να πας φαντάρος χωρίς να σε πληρώνουν για το χρόνο που σπαταλάς και καις και σαπίζεις κανοντας απολύτως τίποτα το δημιουργικό. Ούτε καν την στρατιωτική εκπαίδευση. Επί 30 χρόνια ανέχεσαι 100 δημοσιογράφους να παίρνουν αφθαίρετα το ρόλο του δάσκαλου, εκπαιδευτή, αναλυτή, πολιτκού, προπονητή, ιατρού, ντετέκτιβ, ιστορικού, μαθηματικού γεννετικού και πάει λέγοντας και εσύ τους ακούς και δέχεσαι χωρίς αντίδραση τη μασημένη τροφή. Επί 30 και βάλε χρόνια γενιές, κράτος, οργανισμοί χρεώνουν τον ιδρώτα τους σε τραπεζικούς λογαριασμούς, και προχωρούν σε μια ανένδοτη δανειοληψεία χωρίς ποτέ να θυμούνται ότι δε χρειάζεσαι το δεύτερο αμάξι, το εξοχικό, τις διακοπές στη μύκονο και όλες τις άλλες υπερυλιστικές παγίδες. Επί 30 χρόνια στέλνετε τα παιδιά σας σε σχολεία που οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, οι φροντιστές είναι εκεί όχι για να διδάξουν αλλά για να συμπληρώσουν τις 5 έως 15 ώρες της βάρδιας τους και να τσεπώσουν τον ίδιο μισθό που βγάζει ο οικοδόμος σε 3 μήνες. Επί 30 χρόνια οι πολιτικοί ταγοί, οι ηγέτες, οι φυσιογνωμίες που ανεβοκατεβάζετε στις καρέκλες, σας κλέβουν, σας ληστεύουν, σας κορϊδεύουν και εσείς τους ξαναβγάζατε. Μην νομίζετε ότι μονο οι σημερινοί κλέβουν. Απλά σήμερα τα ΜΜΕ βρήκαν το κόλπο. "Θα μου κάνεις τη χάρη; Όχι; Βγάλε ένα βατοπαίδι στη φόρα". Επι 30 χρόνια με λεφτά δικά μας χτίζουν και φτιάχνουν το εθνικό μας δίκτυο και κάθε χρόνο σκοτώνονται οικογένειες. Ποιανού τα μούτρα σπάσατε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στα Τέμπη; Ποιανού το σπίτι κάψατε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στο Μαλιακό; Για τα ατυχήματα που γίνανε οχι από απροσεξία του οδηγού αλλά από τη κακή ποιότητα του αξίας δισεακτομυρίων οδοστρόματος;

Εσείς λοιπόν τι κάνατε; Βγήκατε στους δρόμους και κάνατε πορείες. Κοροϊδέψατε τον εαυτό σας και τώρα κάθεστε στο καναπέ σας βλέπετε τα επισόδεια και κατακεραυνώνετε ή επιδοκιμάζετε. Κάποιοι απο εσάς πάτε και στις πορείες μαϊμουδίζοντας. Επισόδεια τα οποία είχαν μια αφορμή μια δολοφονία ενός παιδιού από έναν μπάτσο. Τον οποίον μπάτσο τον συνέλλαβαν και τον πετάξανε μέσα. Και ας βάλουν 5 Κούγιες να του ελαφρύνουν τη θέση, θα τιμωρηθεί. Δηλαδή η δικαιοσύνη θα αποδωθεί. Αντιδράσατε λοιπόν για έναν λόγο τον οποίο συγκριτικά με όλους του παραπάνω λόγους είναι ασήμαντος. Ναι κύριοι ασήμαντος. Γιατί εσείς εξεγερθήκατε για έναν "Αλέξη" αλλά όλους τους άλλους "Αλέξηδες" τους γράψατε στα αρχίδια σας. Για αυτό είστε όλοι υποκριτές. Όσοι μυξοκλαίγατε, όσοι φωνάζατε, και φαρισαϊκά διαριγνύατε τα ιμάτιά σας. Επειδή έτσι είναι η σωστή αντίδραση, επειδή έτσι είναι πολιτικά ορθό, επειδή "έτσι κάνουν όλοι", επειδή σαν υποκατάστατο του "και εγώ ήμουνα εκεί" μπορείτε να λέτε "και εγώ στεναχωρήθηκα και εγώ έκλαψα και εγώ συγκλονίστικα". Τι κάνατε; ΑΝΤΙΔΡΑΣΑΤΕ! Δεν ΔΡΑΣΑΤΕ. Και εγώ τους αντιδρώντες, τους ετερόφωτους, τους μαϊμουδιάρηδες, τη μάζα, τις ανίκανες μοναχικές μονάδες τους θεωρώ γλοιώδεις. Και σε αυτή τη γλίτσα ευθύνεται η αποτυχία της "κοινωνίας" μας. Γιατί αντί για κοινωνία που βλέπει το στραβο και το διορθώνει με αλλαγή συμπεριφοράς και πλεύσης, γίναμε όχλος με κανόνες έκφραση και αντίδρασης και όποιος κινείτε διαφορετικά απομονώνεται και εξοστρακίζεται. Και οι κουκουλοφόροι σας είναι οι ήρωες της νέας σας γενιάς, όπως και για εσάς οι συμετέχοντες σε πορείες ήταν οι ήρωές σας, όπως και για τους γονείς σας οι εντός του πολυτεχνείου ήταν οι ήρωές τους. Αλλα όπως και οι γονείς σας έτσι και εσείς αντιδράσατε, σαν προβατάκια δεχτήκατε τη πορεία, την τρομοκρατία του κουκουλοφόρου, σαν αντιδραση "λαθασμένη μεν αλλά αντίδραση που σηματοδοτεί μια νέα εποχή, μια αντίδραση που είναι η αιχμή του δόρατος της οργής του λαού".

Λοιπόν, οι επαναστάσεις με και χωρίς εισαγωγικά, ξεκινούν πάντα από κάποιο γεγονός. Το θέμα είναι ποιοι τις καπηλεύονται. Και αυτοί είναι πάντα αυτοί που στο τέλος της ιστορίας κερδίζουν. Όπως και στη γαλλική επανάσταση που έγινε για το λαό και τελικά κατέληξε κράτος τρομοκρατίας που αρκούσε να κοιτάξεις στραβά κάποιον για να χαρακτηριστείς αντικαθεστωτικός και να χάσεις το κεφάλι σου. Όπως και στην ελληνική επανάσταση του 1821, άλλοι πολέμησαν για να κυβερνήσουν άλλοι μετά και να κλείσουν στη φυλακή τον Κολοκοτρώνη.

Έχουμε έλλειψη παιδείας και αυτή η παιδεία δεν ξεκινάει από τα σχολεία, αλλά από τους κομπλεξικούς, ψευτο-δεξιους, ψευτο-αριστερούς, ψευτο-ιδεολόγους γονείς μας, που ξεπουλήσαν το τομάρι τους αμέτρητες φορές με τη δικαιολογία ότι το κάναν για να εξασφαλίσουν εμάς μιλώντας όμως υπερήφανα για την προσωπική τους επανάσταση στο εκάτοτε χουντικο, νεοδημοκρατικο, πασοκικό, μητσοτακικό, σημιτικό ή καραμανλικό κατεστημένο. Και γίναμε όλοι κομπλεξικοί. Και οργισμένοι, χωρίς να έχουμε καλλιεργήσει τη κριτική δυναμη να εντοπίζουμε το πρόβλημα και να το λύνουμε, αλλα πάντοτε κατηγορούμε τον διπλανό μας και ποτέ εμάς ή αυτούς που στηρίζουμε. Όπως κάνουμε με τις αγαπημένες μας ομάδες ποδοσφαίρου, άσχετα αν όλες είναι για το πούτσο εμείς είμαστε ικανοί να σκοτωθούμε για αυτές σε μια συζήτηση.

Σας λέω λοιπόν και το δηλώνω υπεύθυνα πώς όλοι είναι, είστε, είμαστε υποκριτές σε αυτή την ιστορία. Και όσο πιο δυνατά φωνάζουμε αντιδρώντας δήθεν για τη δολοφονία του μικρού παιδιού τόσο πιο υποκριτές είμαστε.

Και που θα οδηγήσουν όλα αυτά; Η μελέτη της ιστορίας δειχνει τη πεπετημένοι που όλοι ακολουθούμε: στο φασισμό. Μπορεί να φαινεται μια μικρή αναξια λόγου δύναμη, αυτή της Χρυσής Αυγής, αλλα the powers that be πάντοτε ψάχνουν για ένα μοχλό πίεσης. Θα χρηματοδοτηθεί, θα έρθει στη μόδα, και επειδή μέχρι τότε θα έχουμε νομιμοποιήσει συνειδησιακά τις φασιστκές μορφές έκφρασης και αντίδρασεις (τούβλα, ξύλο στους δρόμους, τρομοκράτηση αυτών με διαφορετική άποψη, συνθηματα μίσους κα) θα εμφανιστεί σαν πολιτική δύναμη συγκρουσης με το κατεστημένο, με τους κλέφτες πολιτικούς, με τους πουλημένους και προδότες καθεστωτικούς/συστημικους. Και όταν θα χύνεται αίμα στους δρόμους, στις γειτονιές, στις αλάνες, θα είναι αργά. Και όσοι θα μιλάμε κατά τις βίας θα θεωρούμαστε και τότε όπως και τώρα βαρετές, αναξιόπιστες φωνές που φοβούνται να πάρουν μέρος. Αλλά η αλήθεια θα είναι μία και θα είναι πάντα συλλογική.

Ένας τράβηξε το όπλο, αλλά τη σκανδάλη την πατήσαμε όλοι μαζί.

Τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα

Όσοι περιμένουν πομπώδεις λέξεις που θα βρίζουν το "σύστημα" ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Όσοι θα διαβάσουν το κείμενο αυτό μόνο και μόνο για να βρούν νέα μασημένη τροφή για να ανακυκλώσουν και να χρησιμοποιήσουν για εντυπωσιασμό σε προσωπικές τους αντιπαραθέσεις ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Όσοι κρατούν σφιχτά τα χαλινάρια της προσωπικής τους απελευθέρωσης, όσοι με μανία κρατουν τις παρωπίδες τους μέσα στην ασφαλή ασάφειά τους ας μην διαβάσουν παρακάτω.

Σήμερα λοιπόν βιώνουμε επισόδεια, ανταρτοπόλεμους, ζωντανές αναμεταδώσεις από γενναίους δημοσιογράφους, δακρυγόνα, αποπνικτικές καταστάσεις όλα αυτά σαν αντιχήσεις μιας "δολοφονίας" ενός παιδιού από ένα όργανο, από έναν εκπρόσωπο της "δημόσιας τάξης".

Πως γίνεται λοιπόν ένας μπάτσος να σήκωσε το όπλο του και να πυροβόλησε προς έναν άνθρωπο; Είτε πυροβόλησε στο ψαχνό είτε πυροβόλησε προειδοποιητικά και η σφαίρα εξοστρακίστηκε και θανάτωσε το παιδί το ερώτημα είναι γιατί πυροβόλησε εξ αρχής το "όργανο της τάξης"; Τη στιγμή που μέχρι χθές φωνάζανε ότι οι νόμοι που υπάρχουν είναι τόσο αυστηροι που στην ουσία είναι απροστάτευτοι από τους εισβολείς επειδή δεν του επιτρέπεται να πυροβολήσουν..

Πως γίνεται σαν αντίδραση του γεγονότος αυτού να βγαίνει στο δρόμο σε όλη τη χώρα πλήθος κόσμου και να αρχίζουν να "διαδηλώνουν" δηλαδή για τη σημερινή εποχή να σπάνε, να καίνε, να εκτοξεύουνε μολότοφ, να εισβάλουνε σε κτήρια και άλλα τέτοια όμορφα πράγματα.

Αυτός είναι ο πολιτισμός μας κύριοι. Τα γεγονότα πλέον είναι οι προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων, η οργή αυτών που ψάχνανε μια αφορμή για να τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά είναι πλέον η "οργή λαού" και οι μανιακές αντιδράσεις ανεκπαίδευτων οργάνων της τάξης, ανθρώπων που εδώ και 30 χρόνια αποτελούν απλά στρατό ψηφοφόρων δηλαδή δημόσιων υπαλλήλων αποτελούν αντιδράσεις του "κράτους", του "συστήματος"..

Θα σας πω λοιπόν τι φταίει σε αυτή τη χώρα.
Φταίει αυτό που φταίει και σε όλες τις "πολιτισμένες" χώρες της δύσης.
Φταίει ότι μας κυβερνούν, μας καθοδηγούν επαγγελματίες πολιτικοί.
Τι είναι ο πολιτικός; Τι ειδικότητες έχει; Τι εργαλεία έχουν; Τι ικανότητες; Τίποτα. Μόνο ειδίκευση στα λόγια. Φταίει λοιπόν ότι αφήνουμε τους πολιτικούς που στην ουσία είναι ανεπάγγελτοι και ανειδίκευτοι να μας καθοδηγούν.
Φταίει το ότι η επαφή μας με τον έξω κόσμο έρχεται αποκλειστικά από ένα κουτί που εκπέμπει μασημένη τροφή, μασημένες απόψεις, έτοιμα συμπεράσματα, καλλιέργημένες σκέψεις, πολιτικά ορθή πλαστική γνώση.
Και εμείς οι πανίσχυροι πολίτες, με τα τόσα δικαιώματα και τα τόσα καθήκοντα τι κάνουμε; Διαλέγουμε στρατόπεδα και τα ακολουθούμε πιστοί, φανατισμένα, με σθένος και με αδιάκοπη μανία για το δίκαιο της ομάδας μας.

Πότε ο "μπάτσος" δεν ήταν γουρούνι ρε παιδιά;
και
Πότε ο κουκουλοφόρος των εξαρχείων δεν ήταν απλά ένας τελειωμένος χασικλής που βγάζει τις κάβλες τους με το να κάνει ζημιές;

Απλά σήμερα ο κουκουλοφόρος έγινε ο ήρωας μιας λανθασμένης (μόνο στην Ελλάδα-παγκόσμιο φαινόμενο) αριστεράς, μιας "εξεγερμένης νεολαίας" του φραπέ, αγανακτισμένης μεν για τη κατάσταση αραγμένης δε στο καναπέ της. Όταν εμείς ερχόμαστε και λέμε "η νεολαία σπάζοντας μια βιτρίνα δίνει μήνυμα" όταν εμείς λέμε "τι να κάνει ο μπάτσος να μην αμυνθεί", τι και ποιόν δικαιολογούμε;

Πώς να πάνε "καλά" τα πράγματα όταν εμείς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να διαλέξουμε στρατόπεδο;

Όχι, να μη διαλέξουμε στρατόπεδο. Η ζωή δεν είναι χολυγουντιανή ταινία με cheesy σκηνικά και εκφράσεις. Πρέπει να δουμε το τι συμβαίνει μεσα στη γενικότητα των γεγονότων.
Ο τσαμπουκάς, ο ανεκπαίδευτος, ο κοιμισμένος μπάτσος είναι ταυτόχρονα θύμα και θύτης. Το ίδιο και ο κουκουλοφόρος. Είδατε πως το βουλώσανε όλοι οι πολιτικοί; Που είναι οι ηρωικοί συνασπιστές, οι πολιτικοί εκμεταλλευτές ψηφοθήρες;
Χρειάζεται εξαγνισμός φωτιάς.
Αν ο λαός νιώθει οργή, ας την εκφράσει. Ας βγεί στους δρόμους να σκοτωθεί. Αν δεν νιώθει οργή, ας κάτσει σπίτι του.
Οι απόψεις είναι πάντοτε ΔΡΑΣΕΙΣ και όχι ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ. Και η δικιά μας κοινωνία το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αντιδρά. Παθητική αντίδραση. Δεν γίνεται να εκφράζεις άποψη από τον καναπέ σου, απο τη τηλεόρασή σου, στο καφέ σου.
Αυτό συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Ζούμε στην εποχή της αντίδρασης. Σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση της αντίδρασης. Της σαπίλας. Δε φταίει ο μπάτσος. Δε φταίει ο κουκουλοφόρος. Δε φταίει ο δημοσιογράφος. Φταίμε εμείς. Που τους ανεχόμαστε και όταν ξεχυλίζει το ποτήρι, ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ.

Ξεχνάμε όμως τη δράση. Τη πρωτοβουλία. Τη ΑΤΟΜΙΚΗ δραση.
Όχι στη μαζοποίηση. Όχι στα πρόβατα. Βγείτε από την ηλίθια άποψη-κατάσταση του "διαφωνώ άρα πάω σε πορεία".

Διαφωνείς; Δρας αναλόγως. Δεν περιμένεις να σκοτωθεί ενας 15χρονος για να αντιδράσεις. Για να έχεις μια πρόφαση.
Είναι σικ και πολυφορεμένο το να λέμε "αλλάζεις τον εαυτό σου για να αλλάξεις τη κοινωνία σου"

Ε ας το κάνουμε επιτέλους.
Δεν γίνεται στο έτος 2009 να συμπεριφερόμαστε και να κινούμαστε και να σκεφτόμαστε λες και ζούμε στο 74 σα καθυστερημένα παιδάκια με κομπλεξ κατωτερότητας.

Δράστε. Κινηθείτε αναλόγως. Προσαρμοστείτε.

Όχι στην αντίδραση. Η αντίδραση, η μαζοποίηση, η στρατοπεδοποίηση, είναι απλά μια δικαιολογία για να μην νοιώθουμε ενοχές. Για ποιον άλλο λόγο μπορεί σε αυτή τη κωλοχώρα να υπάρχουν άνθρωποι που ενώ υποτίθεται έχουμε δημοκρατία μιλάνε για "αριστερά και δεξιά".

Υπάρχει και η άλλη λύση.Έχουμε το παρακράτος της αστυνομίας να σφάζεται με το παρακράτος των δήθεν αντεξουσιαστών. Αφήστε τους να σφαχθούνε, και από τη καταστροφή να ελπίσουμε σε κάτι νέο.. αλλά δε νομιζω να το θέλει κανείς αυτό.. κρίμα.


Απλά λίγες σκόρπιες σκέψεις..

Μαγειρεύοντας

Καθισμένος στη κουζίνα, περίμενε υπομονετικά να ψηθεί το κρέας που είχε βάλει στο φούρνο. Άναψε ένα τσιγάρο, παρόλο που κάτι τέτοιο θεωρείται παράνομο εντός του πανεπιστημιακού χώρου.

"Γάμησέ τους, δική μου είναι η κουζίνα εξάλλου"

Έκατσε στο τραπέζι της κουζίνας, μια μεγάλη τραπεζαρία που χώραγε άνετα οκτώ άτομα.
 
Έξω είχε λιακάδα.

Συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή πως ίσως για πρώτη φορά είχε λιακάδα και μέσα του. Στη κουζίνα, φούρνο, στο χαρτί που είχε μπροστά του για να σημειώνει τις σκέψεις του, στο μυαλό του, στη καρδιά του.
Όμως δεν μπορούσε να γράψει κάτι φωτεινό. Ήταν αδιέξοδο. Ήταν αντίθετο στις δημιουργηκές του συνήθειες.
Ξεκίνησε λοιπόν:

"Κι αν δυο σκοτεινιασμένες ψυχές σμίξουν
φως και λάμψεις γεμίζει ο κόσμος γύρω
σαν δυο κατασκότεινα σύννεφα συγκρουστούν
αστραπές, ηλεκτρισμός και κεραυνούς παράγουν"

Σταμάτησε. Έβλεπε ότι δεν του έβγαινε. Όλα όσα αποτελούσαν τη δημιουργική του τροφή είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει πια πίκρα, δεν υπάρχει πια παράπονο, δεν υπήρχε πια απογοήτευση, πόνος, δυσφορία. Αν είχε βιώσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν σίγουρα το είχε ξεχάσει.

"Μέσα στις σπηλιές, ζούσα τη ζωή
τρεφόταν η ψυχή μου με άγνοια
με κομμάτια στεγνής σάρκας σκότους
δίχως αίμα, δίχως φώς, δίχως λόγο

Μέσα στο θολό, ζούσα το θάνατο
ξεθώριαζε η ψυχή μου απο χρώματα
το αίμα μού έβραζε μισος και οργή
αναπνοή μια ευχή, για χάδι εκδίκησης"

Σταμάτησε πάλι απορρημένος. Σχεδόν θυμωμένος.

"Μα τι πράγματα γράφω; Τι σκατά;"

Σηκώθηκε, έλεγξε το φαγητό, έφαγε μια μπουκιά σαλάτα και επέστρεψε στα γραπτά του.

"Σήμερα το πρωί, έγραψε, σηκώθηκα και πήγα στο καθρέφτη παρατήρησα πως οι λευκές τρίχες που έχω στο κεφάλι μου αυξήθηκαν.
Γερνας, φιλε μου, περνάν τα χρόνια. Στη μέση του τρίτου στάδιου εξέλιξης, 25-34 σε λίγο φτάνουμε, και συνήθησες το σκοτάδι και τώρα το απλό καθημερινό φώς σε τυφλώνει και σε δυσκολεύει. Τώρα νιώθεις για πρώτη φορά άνθωπος, πως έχεις ύπαρξη, υπόσταση, νόημα. Τώρα καταλαβαίνεις πως η απομόνωση που επέλεξες δε προσέφερε τίποτα αλλά από το να σε κάνει πιο απόμακρο και πιο ψυχρό. Πλάσμα της νύχτας, γιός της 1ης πρωινής ώρας, περίφανο ζώο της αυγής. Τώρα που γέρασες και πέρασες στο τρίτο κύκλο, τώρα νιώθεις πια παιδί; Μα όλα ανάποδα τα κάνεις;

Δεν φταίω εγώ όμως, συνέχισε να γράφει αλλάζοντας πρόσωπο, οι άλλοι φταίνε! Οι άλλοι, που από μικρός έπρεπε να μεγαλώσω το παιδί, να το θάψω, να γίνω υπεύθυνος, να γίνω ενήλικας στο πρώτο κύκλο μου, στα 7.
Ακόμα θυμάμαι τα περίεργα για τα τότε αυτιά μου λόγια της μάνας μου:

   "Είσαι 10 χρονών τώρα, σχεδόν άνδρας, ο πατέρας σου λείπει και είμαι μόνη μου. Πρέπει να είσαι υπεύθυνος και όχι να σε κυνηγάω."

Πώς λοιπόν να θυμάμαι τι σημαίνει παιδική ζωή;"

Άφησε τη γραφίδα στο τραπέζι και ρούφηξε με πάθος το τσιγάρο του σαν να του είχε κοπεί η ανάσα, και με αυτό το τρόπο ξανα ανάσαινε.
Σκέφτηκε πόσα χρόνια περάσανε από τότε που ξαφνικά ένα παιδί έγινε ενήλικας, και ο "άνδρας του σπιτιού". Ένας τίτλος μόνο στο όνομα, που υπήρχε μόνο για να τον περιορίζει σε μια γυάλα ψεύτικης ωριμότητας και ψεύτικων ευθυνών.

"Δεν έχω τρέξει ποτέ χωρίς λόγο σε ένα λειβάδι, δεν έχω σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο ποτέ χωρίς λόγο. Ποτέ δεν έκανα κάτι χωρίς αιτία, χωρίς λόγο. Ήταν παιδιάστικο"

Πέρασαν 20 χρόνια λοιπόν, και τώρα συνειδητοποίησε πως δεν υπήρξε ποτέ παιδι. Και τώρα που η αποστολή δεν είχε πια και τόσο μεγάλη σημασία, τώρα το παιδί έπαιρνε ισχυρή υπόσταση μέσα του. Σαν να έλεγε "να εδώ είμαι και εγώ και τώρα θα μου δώσεις το χρόνο που μου χρωστάς, το χρόνο που μου στέρησες.
Τα μόνα χρόνια που μπορούσε να ζεί ανέμελος, ανεύθυνα, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι πράξεις του, οι συνέπειες των πράξεών του, τα είχε εμπορευθεί με τα χρόνια πού όλα έχουν μια αιτία, όλα έχουν μια συνέπεια. Που όλα κινούνται στους νόμους της λογικής, στους νόμους και στις κατευθύνσεις των άλλων. Που υπάρχει μόνο ένας κόσμος στον οποίον ζούμε που είναι κοινός για όλους μας και τα παραμύθια και οτιδήποτε μη εγκεφαλικό δεν έχει θέση. Ίσως κάπου μέσα του, με το παιδικό του μυαλό, να πίστεψε πως το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε ένα απόγευμα και μετα αφού κουρασμένος από το παιχνίδι κοιμόταν την άλλη μέρα θα ξυπνούσε ανέμελος.

Αυτό όμως το απόγευμα δεν έχει τελειώσει ακόμα...

Οργή του Σήμερα

Ποιός αποφασίζει τελικά για εμας;
Ποιός κυβερνά αυτό το τόπο;

Είναι η μόνη διαφυγή από τα αδιέοδα πλέον το να το βάλεις στα πόδια και να συνεχίσεις τον αγώνα σου στο εξωτερικό;

Ποιός από εμάς, αν είχε την οικονομική ευχαίρια θα καθόταν σε αυτή τη χώρα;

Και γιατί;

Δηλητηριάζονται οι ψυχές μας καθημερινά, φουντώνουν από το άγχος. Και μιλάμε για άγχος μη φυσιολογικό.

Παράδειγμα:
Είναι φυσιολογικό να αγχώνεται ο φοιτιτής πριν τις εξετάσεις.
Είναι αφύσικο όμως να αγχώνεται για το αν αναγνωρίζονται οι κόποι του.

Δημιουργούμε όνειρα, φιλοδοξίες στόχους, όχι όλοι μας αλλά αυτή η μικρή μειοψηφία των μη πιθηκοειδών νεοελλήνων, και το σύστημα, το κράτος, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι γονείς, η κοινωνία με τη γελοία ανώριμη και τσομπανοβλάχικη συμπεριφορά τους μας κόβουν τα φτερά, μας δηλητηριάζουν τον αέρα που αναπνέουμε, μας διδάσκουν πως η αρχή και ο κανόνας είναι ένας:

ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟ ΚΩΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΟΝΤΑΙ.

Νομος της ζούγκλας...
και εγώ που νόμιζα ότι είμαστε πολιτισμένοι και έχουμε νόμους, καν΄νες, υποχρεώσεις, καθήκοντα και δικαιώματα που όλα αυτά μας κάνουν να διαφέρουμε κατά πολύ απο τα ζώα και τη ζούγκλα τους.

Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να ζούμε με ήθος και υπερηφάνια. Να θεωρούμε κάθε προσωπική επιτυχία μας άθλο γιατί ότι πετύχαμε το πετύχαμε μόνοι μας, με κόπο, με το σπαθί μας που λένε.

Λένε "να έχεις φιλοδοξίες"-"Να στοχεύεις ψηλά"

Πρέπει όμως αυτους τους στόχους να μπορείς να τους βλέπεις. Να είναι εφικτοί.
Βλέπεις μια βουνοκορφή και λες "θα ανέβω εκεί πάνω" και προσπαθείς μέχρι να το κάνεις.

Όταν όλα είναι χαμένα μέσα στην ομίχλη και τη βρωμιά του λαμόγιου, του διεφθαρμένου, του ψεύτη, του υπονομευτή, του πολιτικού της δεκάρας, του καθηγητή που τον ενδιαφέρει το χρήμα και όχι το λειτούργημα που ασκεί, του ανηθικου, του σάπιου, του πλέον κατεστημένου και βρώμικου συστήματος που να στοχεύσεις; Οχι μόνο δε διακρύνεις βουνοκορφές, αλλά ούτε τους πρόποδες τον μικρότερων λόφων.

Σε πατάνε, σε πνίγουν, σε δηλήτηριάζουν καθημερινά με τις ψεύτικες απαιτήσεις τους.

Πουθενά επαγγελματισμός. Πουθενά φιλότιμο, αξιοπρέπεια.

Εντάξει δεν είναι όλα μαύρα.
Αλλά δυσκολεύομαι να δω φώς όταν αντί να ξημερώνει και να μας φωτίζει ο ήλιος, ανάβουμε λάμπες πετρελαιου μπας και βγούμε απ' τη τύφλα μας και τη μιζέρια μας.

Κάποιοι άνθρωποι μάθαμε να μην υποχωρούμε. Να μη δεχόμαστε το εκ φύσεως λάθος και παράδοξο για λογικό και φυσιολογικό μόνο και μόνο επειδή το πλήθος και η μάζα πιπιλίζει τη καραμέλια της φτιαχτής αλήθειας.

Αλλα οι όδηγοί των τριπίθηκων έτσι μας θέλουν. Χωμένους στις σκέψεις μας, χαμένους στη φτιαχτή και ψεύτικη ανασφάλειά μας, να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερο, να νοιώθουμε έξω από τα νερά μας σε κάθε μας βήμα. Γιατί ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ο ίδιος ο άνθρωπος δηλαδή είναι εχθρός, είναι καρκίνωμα στο σάπιο σώμα της κοινωνίας τους. Γιατί αν πάψει να πνίγεται και βρεί τρόπο και χώρο και χρόνο να ανασάνει και ορθοποδήσει τότε θα δράσει σαν καταλήτης και οι μάζες των τριπιθήκων θα ξυπνήσουν και από το νόμο της ζούγκλας θα γυρίσουμε στο πολιτισμό.

Στο κόσμο της παιδείας
Στο κόσμο των νέων στο κόσμο του αλληλοσεβασμού
Στο κόσμο της διαφορετικότητας
Στο κόσμο των ιδεων, του πνεύματος
Στο κόσμο των αισθημάτων, των παθών
Στο κόσμο της δράσης της ζωής και όχι της αδράνειας και της στάσιμότηατας, της σαπίλας Στο κόσμο που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και δε μας επιτρέπεται να ζήσουμε

Στο δικό μας κόσμο...

Οικογένεια

Η πρώτη επαφή ενός ανθρώπου με τη ζωή και τους κανόνες της έρχεται από τους γονείς του. Όπως συμβαίνει στη φύση η μητέρα θρέφει το παιδί και το φροντίζει ενώ ο πατέρας είναι αυτός που προστατεύει την οικογένεια στο σύνολό της. Πως είναι σήμερα τα πράγματα όμως;

Υποτίθεται ότι το πρώτο βήμα για το σχηματισμό είναι ο γάμος. Το ανδρόγυνό επισημοποιεί την διάθεσή αυτή για σχηματισμό οικογένειας προχωρώντας στο γάμο έχοντας σαν θεμέλιο λίθο την αγάπη που θρέφουν ο ένας για τον άλλον. Δυστυχώς όμως οι γάμοι δεν γίνονται πάντοτε με αυτό το σκεπτικό. Άλλοτε λόγο εξαναγκασμού, άλλοτε λόγο χρημάτων όπως και να έχει μετά από ένα γάμο είναι όλες οι πλευρές ευτυχισμένες. Η έλλειψη αγάπης όμως είναι κάτι που πληρώνουν αποκλειστικά τα παιδιά τους.

Όταν οι ρόλοι του πατέρα και της μητέρας εναλλάσσονται και δεν είναι σταθεροί τότε δημιουργείται σύγχυση. Ένα παιδί αν μεγαλώσει σε μια οικογένεια οπού δεν υπάρχει αρμονία εξελίσσεται σε μια ανισσόροπη προσωπικότητα.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς σήμερα είναι να διαχωρίζουν τη θέση τους ο ένας από τον άλλον. Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέροντε σαν μια μονάδα, έχοντας αποφασίσει ένα κοινό τρόπο αντιμετώπισης και συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά και τα προβλήματά τους. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επίπονο για ένα παιδία από το να αποφασίζει διαρκώς ποιος γονιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Πάντοτε το παιδί θα έχει κάποια αδυναμία σε έναν από τους δύο γονιούς του. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αγαπά τον άλλο γονιό. Οι γονείς που αρχίζουν να βλέπουν την αγάπη του παιδιού ανταγωνιστικά έχουν χάσει το παιδί τους ακριβώς εκείνη τη στιγμή.

Το γεγονός ότι ένα παιδί είναι "παιδί" δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιο. Ούτε ότι η νοημοσύνη του είναι τόσο χαμηλή όσο οι γονείς πιστεύουν. Πάντοτε η επόμενη γενιά είναι πιο έξυπνη από την παρούσα. Αυτά που οι γονείς καταλαβαίνανε στα 18 τους τα παιδιά τους μπορούν να τα καταλάβουν από τα 10 τους.

Ο γονιός είναι υπεύθυνος για την παιδεία που θα λάβει το παιδί. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται χωρίς κάποια κλίση, Η κλίση αυτή είναι η κινητήριος δύναμη που θα τροφοδοτήσει τα όνειρά τους και τις μετέπειτα φιλοδοξίες. Μόνο αν οι γονείς αναγνωρίσουν τις κλίσεις και τα ταλέντα και τις προτιμήσεις του παιδιού τους αυτό θα μπορέσει να αποκτήσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση για να επιδιώξει την επίτευξη των στόχων και φιλοδοξιών του.

Αν σήμερα παρατηρείται το χιλιοειπωμένο "Παπανούτσιο" φαινόμενο του ωχαδερφισμού αυτό συμβαίνει ακριβώς για αυτό το λόγο. οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν όνειρα, φιλοδοξίες και επιδιώξεις. Γιατί πολύ απλά ζουν τη ζωή των γωνιών τους, τις επιλογές των γονιών τους. Ζουν τα όνειρα των γονιών τους.

Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των γονιών είναι ότι ποτέ δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους και τις ικανότητές τους. Μέσα στη προσπάθειά τους να τα προστατέψουν από λάθη, παθήματα και συγκρούσεις τους αποκόπτουν από τη πραγματικότητα, τους φιμώνουν την μικρή τους σιγανή παιδική φωνή και φτάνουμε στο σημείο να έχουμε 25άχρονους στη κοινωνία μας με το πνεύμα ενός εύθραυστου, αδύναμου και ανασφαλούς παιδιού που ξαφνικά έφυγε από την ουτοπία του σπιτιού του και βγήκε στο σκληρό κόσμο της πραγματικότητας κοιτώντας τα πάντα με απορία και δέος.

Όλα αυτά ξεκινούν και πηγάζουν από τις θεμελιώδεις αξίες της οικογένειας του κάθε ανθρώπου. Αν δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ των γονιών τότε είναι αδύνατο να αγαπήσουν πραγματικά τα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν είναι σάκος του μποξ ούτε τα εξιλαστήρια θύματα, ούτε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι ο καρπός μιας ένωσης δύο ανθρώπων που ανέλαβαν την ευθύνη και την υποχρέωση να βάλουν επιτέλους κάτι άλλο μπροστά από τους εαυτούς τους: την οικογένεια σαν σύνολο. Οι γονείς που λένε "τα θυσίασα όλα για τα παιδιά μου" βρίσκονται στη λάθος κατεύθυνση. Οι θυσίες γίνονται για όλη την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου. Και οι δύο πρέπει να θυσιάσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και τη προσωπική τους ζωή για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί.

Μόνο που αν υπάρχει αγάπη, τότε αυτή η θυσία δεν θεωρείται καν "θυσία" αλλά επίτευξη του μεγαλύτερου στόχου που είχαν θέσει. Και για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει αγάπη και κατανόηση. Έννοιες που στη σημερινή προχωρημένη εποχή μας είναι γραφικές και για γέλια.


Δε πειράζει. Τα δικά τους παιδιά καταλήγουν πρεζάκια και παιδιά του πεζοδρομίου...