Στη σημερινή εποχή έχουμε χάση κάθε επαφή με τις έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Είναι λογικό αυτό. Σε μια κοινωνία δίχως παιδεία και δίχως μόρφωση η γνώση μεταδίδεται από στόμα σε στόμα υπό τη μορφή τη μόδας.
Παιδεία
Τόσο ντόρος έγινε φέτος για αυτό το θέμα. Και όμως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Όπως πάντα η πληροφόρηση ποτέ δεν είναι διασταυρωμένη, ποτέ δεν ακολουθείται από επιχειρήματα και είτε κατηγορούμε είτε υπερασπιζόμαστε το κάνουμε σαν ανήλικοι και απολίτιστοι καρδινάλιοι. Η παιδεία δεν έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο ενός ανθρώπου. Ένας τσομπάνης συνήθως έχει περισσότερη παιδεία από έναν πανεπιστημιακό. Η παιδεία είναι η πηγή της σοφίας, εκεί όπου η μόρφωση και η εκπαίδευση βασίζεται για να πηγάσει με τη σειρά της η ανάλυση, η κρίση, το συμπέρασμα και το αποτέλεσμα.
Η παιδεία λοιπόν ξεκινάει από το σπίτι.
Έχει να κάνει με τις αξίες και τα ιδανικά που σου παρέχει ο πατέρας και η μητέρα της οικογένειάς σου.
Αξίες και Ιδανικά
Πολλοί μπορούν να μιλήσουν για πατριωτισμό, θρησκεία, δικαιώματα κτλ. Η αλήθεια είναι ότι η βασική αξία ενός ανθρώπου είναι ο σεβασμός και το βασικό ιδανικό είναι η ελευθερία. Από τη ζύμωση αυτών των δύο ξεκινάει ο πολιτισμός. Με άλλα λόγια και η παιδεία ενός ανθρώπου.
Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος ξέρει να σέβεται τον εαυτό του, τότε γνωρίζει αυτομάτως να σέβεται και τον συνάνθρωπό του. Όποιος και όπως και αν είναι αυτός. Το αξίωμα της ελευθερίας θα τον προστατέψει από τη καταπάτηση του σεβασμού από τους άλλους και θα τον αναγκάσει δικαίως να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Παρομοίως σε πιο μεγάλη κλίμακα, μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της, σέβεται τους γείτονές της και στοχεύει προς την αρμονική συνύπαρξη και την επίλυση των προβλημάτων τους. Όταν όμως ο γείτονας δεν θα σεβαστεί τη χώρα αυτή τότε απειλείται η ελευθερία της και δικαιωματικά η χώρα αυτή την υπερασπίζεται.
Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει παιδεία αποφεύγει τις συγκρούσεις, πάνω από όλα σκέπτεται και μετά πράττει. Ζυγίζει τις επιλογές του και χρησιμοποιεί το οπλοστάσιο του προσωπικού πολιτισμού του, της προσωπικότητάς του για να υπερασπίζεται τις απόψεις του. Συμπεριφέρεται σαν ανθρώπινο ον και όχι σαν ζώο. Η παιδεία είναι κάτι το βασικό για έναν λαό.
Δυστυχώς λοιπόν, ο νεοέλληνας δεν έχει παιδεία. Συμπεριφέρεται χωρίς ποτέ να σέβεται τους άλλους. Κατηγορεί για τα προβλήματά του τους πάντες και ποτέ τον εαυτό του, αποφεύγοντας έστω και την ελάχιστη αυτοκριτική αποδεικνύοντας έτσι πόσο λίγο σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έχει σημασία τι είναι αντικειμενικά σωστό και τι είναι λάθος. Σημασία έχει τι βολεύει αυτόν. Όλα αυτά είναι λίγα από τα συμπτώματα της έλλειψης παιδείας.
Μόρφωση
Όταν ένας άνθρωπος φτάσει στην ηλικία που μπορεί να κοινωνίζεται, με άλλα λόγια όταν πάει στο σχολείο, εκεί για πρώτη φορά στη ζωή του μπαίνει σε ένα περιβάλλον με λιγότερη προστασία και περισσότερη ανεξαρτησία και αυτονομία. Με περισσότερη ελευθερία κινήσεων. Εκεί ο άνθρωπος βασιζόμενος στη μικρή αλλά εξελισσόμενη παιδεία του γνωρίζει άλλους ανθρώπους και αρχίζει να συνδιαλέγεται μαζί τους. Το σχολείο και οι δάσκαλοι έχουν την υποχρέωση και το καθήκον να εμπνεύσουν τον μαθητή και να τον καθοδηγήσουν έτσι προς τη μάθηση. Με τη πάροδο των χρόνων ανακαλύπτεται αυτό που ονομάζουμε "η κλήση" του κάθε μαθητή και σιγά-σιγά η μόρφωση επεκτείνεται προς αυτή τη κατεύθυνση.
Και πάλι η παιδεία είναι αναγκαία. Ένας άνθρωπος που δεν του έχουν μάθει να σέβεται ορθά τον εαυτό του θα παραγκωνίσει τη κλήση του, τα ταλέντα του και θα εστιάσει σε λάθος κατευθύνσεις. Έτσι φτάνουμε σε αυτό που ονομάζουμε "ανώτερη εκπαίδευση".
Εκπαίδευση
Σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος έχει αναγνωρίσει τη κλήση του, μιλώντας πάντοτε σε γενικότερες έννοιες, μεταξύ μαθηματικών, χειρονακτικών, θεωρητικών, γυμναστικών ή καλλιτεχνικών πεδίων. Υποτίθεται βεβαίως ότι από εδώ και στο εξής το σχολείο σαν οργανισμός του δίνει τις ανάλογες κατευθύνσεις και επιλογές κάθε φορά. Όσο περνάν τα χρόνια αυτό το πεδίο επιλογής γίνεται όλο μικρό σε εύρος έως ότου φτάσουμε στο σημείο της πανεπιστημιακή ή ανώτερης εκπαίδευσης.
Και πάλι η παιδεία παίζει σημαντικό ρόλο. Ένας άνθρωπος ο οποίος σέβεται τον εαυτό του αλλά πλέον και τον συνάνθρωπό του δεν θα επιλέξει να ασχοληθεί με κάτι που δεν του ταιριάζει γιατί πολύ απλά θα αποτύχει. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη φιλοσοφία των απλούστερων μαθηματικών να γίνει μαθηματικός. Ούτε κάποιος ο οποίος δεν μπορεί να ασχοληθεί με την ιατρική να απαιτεί από τον εαυτό του να γίνει γιατρός. Ποια τα κίνητρά του; Το χρήμα; Η το επάγγελμα ως αυτοσκοπός; Η παιδεία ενός ανθρώπου του διδάσκει ότι όταν κάποιος ασχολείται με κάτι το οποίο δεν τον ενδιαφέρει καθόλου δύσκολα μπορεί να αποδώσει και να έχει έστω και το μικρότερο κέρδος. Αντιθέτως όταν του αρέσει το αντικείμενο στο οποίο επικεντρώνει τις προσπάθειες του, η αποτυχία δεν είναι ποτέ επιλογή αφού όποτε θα σκοντάφτει θα σηκώνεται για να συνεχίσει με περισσότερο πείσμα και επιμονή.
Η παιδεία λοιπόν είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την εκπαίδευση και τη μόρφωση. Είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτισμού, η ουσία του να είσαι άνθρωπος, του να κοιτάς ψηλά και να απαιτείς από τον εαυτό σου αυτή τη ρανίδα αθανασίας που αφήνεις πίσω σου υπό τη μορφή υστεροφημίας. Ποτέ δε στοιχηματίζεις σε ένα άλογο που ξέρεις ότι μετά βίας τρέχει. Έτσι είναι και οι φιλοδοξίες. Σεβόμενος τον εαυτό του ένας άνθρωπος μαθαίνει να εξερευνά τις προσωπικές του δυνατότητες και το πως μπορεί να τις επεκτείνει συνεργαζόμενος με άλλους ανθρώπους. Γνώθι σ'αυτόν έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και δεν είχαν άδικο. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τις δυνατότητές του, έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει τη θέληση η οποία χρειάζεται για να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο. Μόνο τότε ένας άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την σημασία άλλων σημαντικών εννοιών όπως δημοκρατία, δικαίωμα, καθήκον, οικογένεια, έρωτας, αγάπη, ζωή, θάνατος κτλ.
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2007
Αποφθεγματα αυπνίας
1. Ο ρομαντισμός πέθανε όταν έγινε μόδα
2. Στη δουλειά ποτέ μη δουλεύεις, διασκέδαζε. αλλιώς είσαι δούλος.
3. Όταν κοιμάσαι να ονειρρεύσαι ελεύθερα, και όταν είσαι ξυπνιος να εστιάζεις στη πραγματικότητα
4. Οι πραγματικοί άνθρωποι δίνουν χωρίς ποτέ να θελήσουν να πάρουν πίσω κάτι. Αυτοί που δίνουν μόνο και μόνο για να έχουν λόγο να απαιτούν την επιστροφή είναι σάπιοι
5. Η μαγεία της νύχτας δε κρύβεται στα αστέρια αλλά στα όνειρα που βλέπουμε
6. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από γυναίκες, φίλους, οικογένεια αλλά να είσαι πιο μόνος από ποτε.
7. Το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία. Είναι ο σεβασμός.
8. Όταν είσαι μόνος σου δώσε αξία στη στιγμή. Κάποια μέρα θα εύχεσαι για 2 λεπτά μοναξιάς και δεν θα έχεις το χρόνο.
9. Πρώτα πάθος, μετά έρωτας και μετά αγάπη. Ποτέ το αντίθετο.
10. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Ποτέ και για τίποτα μη θεωρήσεις οτι κρατάει για πάντα
11. Οι φίλοι είναι χειρότεροι από τους εχθρούς. Δε περιμένεις ποτέ οτι θα σε προδώσει ένας φίλος.
12. Δώσε αξία στη δύναμη του ψέμματος. Ένα ψέμμα έχεο τη δύναμη να αρχίσει ή να σταματήσει πολέμους
13. Μη βλέπεις το ποτήρι της ζωής ούτε μισο-άδειο, ούτε μισο-γεμάτο. Δεν υπάρχει ποτήρι στη ζωή. Υπάρχεις μόνο εσύ και οι ευθύνες των πράξεών σου
14. Να φιλάς, να αγκαλιάζεις και να λες όμορφα λόγια μόνο όταν πραγματικά το εννοείς. Άλλο πράγμα η ευγένεια, άλλο η ειλικρίνεια και άλλο πράγμα η υποκρισία.
15. Να λές την αλήθεια κι ας πληγώσει τον άλλον παρά να λες ψεμματα για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Το ψέμμα πάντα πληγώνει και περισσότερο από την αλήθεια.
2. Στη δουλειά ποτέ μη δουλεύεις, διασκέδαζε. αλλιώς είσαι δούλος.
3. Όταν κοιμάσαι να ονειρρεύσαι ελεύθερα, και όταν είσαι ξυπνιος να εστιάζεις στη πραγματικότητα
4. Οι πραγματικοί άνθρωποι δίνουν χωρίς ποτέ να θελήσουν να πάρουν πίσω κάτι. Αυτοί που δίνουν μόνο και μόνο για να έχουν λόγο να απαιτούν την επιστροφή είναι σάπιοι
5. Η μαγεία της νύχτας δε κρύβεται στα αστέρια αλλά στα όνειρα που βλέπουμε
6. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από γυναίκες, φίλους, οικογένεια αλλά να είσαι πιο μόνος από ποτε.
7. Το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία. Είναι ο σεβασμός.
8. Όταν είσαι μόνος σου δώσε αξία στη στιγμή. Κάποια μέρα θα εύχεσαι για 2 λεπτά μοναξιάς και δεν θα έχεις το χρόνο.
9. Πρώτα πάθος, μετά έρωτας και μετά αγάπη. Ποτέ το αντίθετο.
10. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Ποτέ και για τίποτα μη θεωρήσεις οτι κρατάει για πάντα
11. Οι φίλοι είναι χειρότεροι από τους εχθρούς. Δε περιμένεις ποτέ οτι θα σε προδώσει ένας φίλος.
12. Δώσε αξία στη δύναμη του ψέμματος. Ένα ψέμμα έχεο τη δύναμη να αρχίσει ή να σταματήσει πολέμους
13. Μη βλέπεις το ποτήρι της ζωής ούτε μισο-άδειο, ούτε μισο-γεμάτο. Δεν υπάρχει ποτήρι στη ζωή. Υπάρχεις μόνο εσύ και οι ευθύνες των πράξεών σου
14. Να φιλάς, να αγκαλιάζεις και να λες όμορφα λόγια μόνο όταν πραγματικά το εννοείς. Άλλο πράγμα η ευγένεια, άλλο η ειλικρίνεια και άλλο πράγμα η υποκρισία.
15. Να λές την αλήθεια κι ας πληγώσει τον άλλον παρά να λες ψεμματα για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Το ψέμμα πάντα πληγώνει και περισσότερο από την αλήθεια.
Δευτέρα 19 Μαρτίου 2007
Σεβασμό...
Απόγευμα Κυριακής.
Ανοιξιάτικες τεμπέλες της φύσης στα πρόσωπα όλων. Χαρούμενοι, λυπημένοι, διστακτικοί, απερίσκεπτα αισιόδοξοι, όλοι είναι καθηλωμένοι στη σκιά μιας ανάγκης, δίχως όνομα, δίχως αιτίαση, δίχως σκοπό. Τα ποτά της προηγούμενης μέρας ακόμα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο αυτήν την εσωτερική του τάση προς την ανούσια παρατήρηση. Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε, έβγαλε το σπιράλ σημειωματάριό του και άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις του μονολεκτικά.
Ζαλάδα
Ύπνος
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Απαιτώ Σεβασμό
Χαμογέλασε ειρωνικά
"Αηδίες, ψιθύρισε, ανακυκλώνουμε τις ίδιες ιδέες αιώνες τώρα, η εξέλιξη φαντάζει σαν ένα σύντομο μονοπάτι με πολλές στάσεις. Για εμάς τη νέα γενιά τι μπορεί να έχει νόημα; Ήμασταν παιδιά, ενηλικιωθήκαμε και ακόμα δεν ξέρουμε τι θέλουμε"
Το μάτι του ξέφυγε σε ένα ζευγάρι που φιλιόταν λίγο πιο πέρα. Αναρωτήθηκε αν ο ένας γνωρίζει τα μυστικά του άλλου και νοιώθουν οικείοι ή απλά αφήνονται στο πρόσκαιρο πάθος. Πόσα ψέματα μπορεί να της έχει πει για να του δοθεί; Πόσες ανασφάλειες του κάλυψε δολοπλοκώντας για να τον τυλίξει; ΄
"Αηδίες, ψιθύρισε, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα καλομελετημένο σχέδιο που βασίζεται στις εμπειρίες του για να "ρίξει" αυτόν που του γυαλίζει. Ο κυνηγός οπλίζει το τόξο του πάντα με τα ίδια βέλη άσχετα με τη ποιότητα του θηράματος, θα πεί τις ίδιες φράσεις, θα πάρει τις καλομελετημένες του γκριμάτσες, θα προχωρήσει με προσεκτικές κινήσεις προς την εκπλήρωση του στόχου. Το κάθε θήραμα θα αφήσει τα βέλη να την χτυπήσουν εξαρτώμενη από τις ανασφάλειες και τη ψυχολογική της κατάσταση. Θα δώσει τις απαντήσεις που δίνει πάντα είτε της αρέσει ο κυνηγός είτε όχι, θα είναι ευγενική για να μη τη κακοχαρατκηρίσουν, θα πει ψέματα για να μεν εκθέσει πρόσωπα και καταστάσεις. Ομιχλώδες το τοπίο φίλε μου"
Συνέχισε να γράφει ασυνάρτητες λέξεις στο σημειωματάριο
Σεξ
Βία
Χάος
Καταπίεση
Απαιτώ Σεβασμό
Η προσοχή του αποσπάται από φωνές και γαυγίσματα. Ένας 60χρονος άνδρας κλώτσαγε με μανία ένα σκυλί βρίζοντας, επειδή το σκυλί τόλμησε να περάσει από μπροστά του και να μπλεχτεί στα πόδια του. Οι περαστικοί κοιτούσαν γελώντας. Το σκυλί ξεσπάει σε λυγμούς από το πόνο, αλλά ο μεγάλος άνδρας συνεχίζει να το κλωτσά και να το υβρίζει. Οι περαστικοί σχολιάζουν "πρέπει να γίνει κάτι επιτέλους με αυτά τα σκυλιά, παντού αδέσποτα". Τους ενοχλεί η συνύπαρξη με όλα τα άλλα πλάσματα του θεού και αυτοί ως καλοί χριστιανοί δεν χάνουν την ευκαιρία να δείξουν την ανωτερότητα της ανθρώπινης φυλής. Κλείνει το σημειωματάριο και γρήγορα πηγαίνει προς τον τόπο του εγκλήματος, να σταματήσει τη βαρβαρότητα.
-Συγνώμη κύριε, αλλά δεν νομίζω πως χρειάζεται να κλωτσάτε και να βρίζετε ένα ον που δεν σας καταλαβαίνει.
-Πάρε δρόμο ρε, τι σε νοιάζει εσένα;
-Με ενοχλεί αυτό που βλέπω κύριε, και σας παρακαλώ να σταματήσετε
-Γιατί δικός σου είναι ο σκύλος ρε; ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο
-Όχι αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε μου πέφτει λόγος, σε παρακαλώ να σταματήσεις
Ο μεγάλος και ώριμος άνδρας συνεχίζει να κλοτσάει το σκυλί το οποίο έχει ξαπλώσει στο έδαφος και από τον πόνο, ίσως από εσωτερικές πληγές, δεν μπορεί να κουνηθεί, να απομακρυνθεί από τον υποτιθέμενο προστάτη του άνθρωπο.
-Δεν θα στο ξαναζητήσω ευγενικά. Σταμάτα.
-Δε κατάλαβα μικρέ, λογαριασμό θα σου δώσω; Άντε χάσου μη σε αρχίσω και εσένα στις κλωτσιές
Αυτός ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του γιου του. Είναι πρότυπο για άλλους ανθρώπους. Είναι σίγουρα ένας από αυτούς που διαδηλώνουν στο δρόμο για την παιδεία και τα δικά μου δικαιώματα. Είναι ένας από αυτούς που κλείνουν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διαμαρτυρηθούν που θα αρθεί η μονιμότητά τους και το δικαίωμα τους στο επ άπειρον αραλίκι ενώ εγώ πρέπει να σπουδάζω και να πληρώνω τα δικά του γαμησιάτικα
Τον άρπαξε από το γιακά και τραβώντας τον μακριά από το σκυλί τον κοίταξε με απάθεια μέσα στα μάτια αφήνοντας λόγια συγκροτημένης οργής
-Θα μου δώσεις λογαριασμό γελοίε.
Η πρώτη γροθιά του ήταν γρήγορη. Ο μεγάλος άνδρας γονάτισε στο έδαφος. Άρχισε να τον κλοτσάει θυμούμενος τις κλοτσιές που έριχνε στο σκυλί. Ναι ήταν ένας άνθρωπος που τις έτρωγε τώρα. Αλλά τι διαφορά είχε αυτός από το σκυλί;
Οι περαστικοί κοιτούσαν τρομοκρατημένοι, άπραγοι και πάλι αλλά πάντοτε σχολιάζοντας "Πρεζάκιας είναι. Τι θα γίνει με αυτούς επιτέλους; Έχει γεμίσει ο τόπος"
Αμήχανα ο άνδρας κοίταξε τον νεαρό και φώναζε προσπαθώντας να απομακρυνθεί
-Ένα κωλόσκυλο ήταν ρε μαλακισμένο πώς κάνεις έτσι, θα μας σκοτώσεις κόλας;
Κοίταξε τον υπερήφανο άνθρωπο που τώρα σέρνονταν σαν σκουλήκι και φώναζε σαν να του έκλεβαν τη περηφάνια του. Στάθηκε πάνω του αφήνοντας τη σκιά του να τον καλύψει κοιτώντας τον περιφρονητικά
"ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο"
Λίγες λεπτά αργότερα και αφού η σκηνή βυθίστηκε στο παρελθόν, ξεχασμένη πια από όλους έγραψε στο σημειωματάριο
"Όπου δε πίπτει λόγος πίπτει ράβδος
Άλογα όντα, προστάτες της φύσης
άνθρωποι, εικόνα και ομοίωμα του Θεού-πατέρα τους
Ότι δε παίρνει από λόγια, τρώει ξύλο
προστάτες, τσομπανόβλαχοι
Σταμάτησε να γράφει. Δεν του άρεσε η τελευταία φράση. Τη μουντζούρωσε και έγραψε
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
δείχνουν το ποιόν τους και τη δύναμή τους
εκεί που τους παίρνει
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
πολεμάτε για εμάς αλλά κάθεστε στις θέσεις μας
κοιμάστε στα σπίτια μας
τρώτε το φαί μας
μισείτε τη φωνή μας
αλλά αγωνίζεστε για τη προστασία των ελευθεριών μας
ενώ δεν είστε ικανοί ούτε ένα σκυλί να προστατέψετε
Υποκριτές, Υποκριτές
Συμπλήρωσε και πάλι με κάποιες ασυνάρτητες λέξεις
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Σεξ
Πάθος
Τζόγος
Αχαριστία
Βία
Χάος
Κόμπλεξ
Απαιτώ Σεβασμό
Σεβασμό...
Ανοιξιάτικες τεμπέλες της φύσης στα πρόσωπα όλων. Χαρούμενοι, λυπημένοι, διστακτικοί, απερίσκεπτα αισιόδοξοι, όλοι είναι καθηλωμένοι στη σκιά μιας ανάγκης, δίχως όνομα, δίχως αιτίαση, δίχως σκοπό. Τα ποτά της προηγούμενης μέρας ακόμα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο αυτήν την εσωτερική του τάση προς την ανούσια παρατήρηση. Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε, έβγαλε το σπιράλ σημειωματάριό του και άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις του μονολεκτικά.
Ζαλάδα
Ύπνος
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Απαιτώ Σεβασμό
Χαμογέλασε ειρωνικά
"Αηδίες, ψιθύρισε, ανακυκλώνουμε τις ίδιες ιδέες αιώνες τώρα, η εξέλιξη φαντάζει σαν ένα σύντομο μονοπάτι με πολλές στάσεις. Για εμάς τη νέα γενιά τι μπορεί να έχει νόημα; Ήμασταν παιδιά, ενηλικιωθήκαμε και ακόμα δεν ξέρουμε τι θέλουμε"
Το μάτι του ξέφυγε σε ένα ζευγάρι που φιλιόταν λίγο πιο πέρα. Αναρωτήθηκε αν ο ένας γνωρίζει τα μυστικά του άλλου και νοιώθουν οικείοι ή απλά αφήνονται στο πρόσκαιρο πάθος. Πόσα ψέματα μπορεί να της έχει πει για να του δοθεί; Πόσες ανασφάλειες του κάλυψε δολοπλοκώντας για να τον τυλίξει; ΄
"Αηδίες, ψιθύρισε, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα καλομελετημένο σχέδιο που βασίζεται στις εμπειρίες του για να "ρίξει" αυτόν που του γυαλίζει. Ο κυνηγός οπλίζει το τόξο του πάντα με τα ίδια βέλη άσχετα με τη ποιότητα του θηράματος, θα πεί τις ίδιες φράσεις, θα πάρει τις καλομελετημένες του γκριμάτσες, θα προχωρήσει με προσεκτικές κινήσεις προς την εκπλήρωση του στόχου. Το κάθε θήραμα θα αφήσει τα βέλη να την χτυπήσουν εξαρτώμενη από τις ανασφάλειες και τη ψυχολογική της κατάσταση. Θα δώσει τις απαντήσεις που δίνει πάντα είτε της αρέσει ο κυνηγός είτε όχι, θα είναι ευγενική για να μη τη κακοχαρατκηρίσουν, θα πει ψέματα για να μεν εκθέσει πρόσωπα και καταστάσεις. Ομιχλώδες το τοπίο φίλε μου"
Συνέχισε να γράφει ασυνάρτητες λέξεις στο σημειωματάριο
Σεξ
Βία
Χάος
Καταπίεση
Απαιτώ Σεβασμό
Η προσοχή του αποσπάται από φωνές και γαυγίσματα. Ένας 60χρονος άνδρας κλώτσαγε με μανία ένα σκυλί βρίζοντας, επειδή το σκυλί τόλμησε να περάσει από μπροστά του και να μπλεχτεί στα πόδια του. Οι περαστικοί κοιτούσαν γελώντας. Το σκυλί ξεσπάει σε λυγμούς από το πόνο, αλλά ο μεγάλος άνδρας συνεχίζει να το κλωτσά και να το υβρίζει. Οι περαστικοί σχολιάζουν "πρέπει να γίνει κάτι επιτέλους με αυτά τα σκυλιά, παντού αδέσποτα". Τους ενοχλεί η συνύπαρξη με όλα τα άλλα πλάσματα του θεού και αυτοί ως καλοί χριστιανοί δεν χάνουν την ευκαιρία να δείξουν την ανωτερότητα της ανθρώπινης φυλής. Κλείνει το σημειωματάριο και γρήγορα πηγαίνει προς τον τόπο του εγκλήματος, να σταματήσει τη βαρβαρότητα.
-Συγνώμη κύριε, αλλά δεν νομίζω πως χρειάζεται να κλωτσάτε και να βρίζετε ένα ον που δεν σας καταλαβαίνει.
-Πάρε δρόμο ρε, τι σε νοιάζει εσένα;
-Με ενοχλεί αυτό που βλέπω κύριε, και σας παρακαλώ να σταματήσετε
-Γιατί δικός σου είναι ο σκύλος ρε; ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο
-Όχι αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε μου πέφτει λόγος, σε παρακαλώ να σταματήσεις
Ο μεγάλος και ώριμος άνδρας συνεχίζει να κλοτσάει το σκυλί το οποίο έχει ξαπλώσει στο έδαφος και από τον πόνο, ίσως από εσωτερικές πληγές, δεν μπορεί να κουνηθεί, να απομακρυνθεί από τον υποτιθέμενο προστάτη του άνθρωπο.
-Δεν θα στο ξαναζητήσω ευγενικά. Σταμάτα.
-Δε κατάλαβα μικρέ, λογαριασμό θα σου δώσω; Άντε χάσου μη σε αρχίσω και εσένα στις κλωτσιές
Αυτός ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του γιου του. Είναι πρότυπο για άλλους ανθρώπους. Είναι σίγουρα ένας από αυτούς που διαδηλώνουν στο δρόμο για την παιδεία και τα δικά μου δικαιώματα. Είναι ένας από αυτούς που κλείνουν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διαμαρτυρηθούν που θα αρθεί η μονιμότητά τους και το δικαίωμα τους στο επ άπειρον αραλίκι ενώ εγώ πρέπει να σπουδάζω και να πληρώνω τα δικά του γαμησιάτικα
Τον άρπαξε από το γιακά και τραβώντας τον μακριά από το σκυλί τον κοίταξε με απάθεια μέσα στα μάτια αφήνοντας λόγια συγκροτημένης οργής
-Θα μου δώσεις λογαριασμό γελοίε.
Η πρώτη γροθιά του ήταν γρήγορη. Ο μεγάλος άνδρας γονάτισε στο έδαφος. Άρχισε να τον κλοτσάει θυμούμενος τις κλοτσιές που έριχνε στο σκυλί. Ναι ήταν ένας άνθρωπος που τις έτρωγε τώρα. Αλλά τι διαφορά είχε αυτός από το σκυλί;
Οι περαστικοί κοιτούσαν τρομοκρατημένοι, άπραγοι και πάλι αλλά πάντοτε σχολιάζοντας "Πρεζάκιας είναι. Τι θα γίνει με αυτούς επιτέλους; Έχει γεμίσει ο τόπος"
Αμήχανα ο άνδρας κοίταξε τον νεαρό και φώναζε προσπαθώντας να απομακρυνθεί
-Ένα κωλόσκυλο ήταν ρε μαλακισμένο πώς κάνεις έτσι, θα μας σκοτώσεις κόλας;
Κοίταξε τον υπερήφανο άνθρωπο που τώρα σέρνονταν σαν σκουλήκι και φώναζε σαν να του έκλεβαν τη περηφάνια του. Στάθηκε πάνω του αφήνοντας τη σκιά του να τον καλύψει κοιτώντας τον περιφρονητικά
"ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο"
Λίγες λεπτά αργότερα και αφού η σκηνή βυθίστηκε στο παρελθόν, ξεχασμένη πια από όλους έγραψε στο σημειωματάριο
"Όπου δε πίπτει λόγος πίπτει ράβδος
Άλογα όντα, προστάτες της φύσης
άνθρωποι, εικόνα και ομοίωμα του Θεού-πατέρα τους
Ότι δε παίρνει από λόγια, τρώει ξύλο
προστάτες, τσομπανόβλαχοι
Σταμάτησε να γράφει. Δεν του άρεσε η τελευταία φράση. Τη μουντζούρωσε και έγραψε
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
δείχνουν το ποιόν τους και τη δύναμή τους
εκεί που τους παίρνει
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
πολεμάτε για εμάς αλλά κάθεστε στις θέσεις μας
κοιμάστε στα σπίτια μας
τρώτε το φαί μας
μισείτε τη φωνή μας
αλλά αγωνίζεστε για τη προστασία των ελευθεριών μας
ενώ δεν είστε ικανοί ούτε ένα σκυλί να προστατέψετε
Υποκριτές, Υποκριτές
Συμπλήρωσε και πάλι με κάποιες ασυνάρτητες λέξεις
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Σεξ
Πάθος
Τζόγος
Αχαριστία
Βία
Χάος
Κόμπλεξ
Απαιτώ Σεβασμό
Σεβασμό...
Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007
Ξημέρωμα
Ανέτειλε ο ήλιος αυτής της νέας μέρας. Έκρυψε με τις παλάμες του τα νυσταγμένα μάτια του, σαν βρέφος που αποζητά γλυκό ύπνο, αλλά του το στερούνε. Χασμουρήθηκε αφήνοντας ένα πενιχρό βογκητό να ξεφύγει από τα πνευμόνια του. Λίγο η χθεσινή βραδιά με τους παλιούς φίλους, λίγο η ένταση της μέθης που πέρασε, λίγο η νέα εποχή της άνοιξης, λίγο το φως του ήλιου που έδιωχνε μακριά τις σκιές του νου του φέρνανε ένα απρόσκλητο χαμόγελο στα χείλη του. Ακούμπησε με τον αγκώνα του στη κάσα του παραθύρου, εκεί που στηρίζεται το τζάμι. Έκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να νοιώσει τη δροσιά του γυαλιού καθώς ακούμπησε το μάγουλό του πάνω του. Ήταν μια κίνηση που την έκανε όταν ήταν μικρός, ίσως επίτηδες για να προκαλέσει τη μητέρα του, καθώς πάντοτε με αυτό το τρόπο λέρωνε τα τζάμια.
Άνοιξε τα μάτια του...
Τα μάτια του, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτή την εποχή, έπαιρναν μια ελαφριά καφέ προς γκρι απόχρωση. Ήταν περίεργο. Το χειμώνα και ανάλογα με τις διαθέσεις του και τη ψυχολογική του κατάσταση το χρώμα των ματιών του σκούραινε σε τέτοιο βαθμό που κάποτε του είπανε πως τα μάτια του ήταν μαύρα.
"Αηδίες", σιγοψιθύρισε διακόπτοντας αυτές τις σκέψεις, και έγλυψε τα ξεραμένα χείλη του. Με το βλέμμα του ατένισε το λεκανοπέδιο. Η πόλη απλώνονταν ελεύθερα στο χώρο και μοιράζει σε αυτούς που ξέρουν να παρατηρούν τις πιο όμορφες εικόνες, τους πιο βαθύς συλλογισμούς και συνειρμούς.
Ένα χλαδι στο Πύργο, ένα φιλί στην ακρόπολη, ένας καυγάς στο πάρκο, ξύλο στο προαύλιο του σχολείου, μια απογοήτευση στο σχολικό θρανίο, ένα ενοχλητικό ραβασάκι, οι χειραψίες με τους καθηγητές και τα εύσημα στο πανεπιστήμιο, ο θυμός και η αγανάκτηση για τη κατάσταση και τη σαπίλα των ανθρώπων της χώρας αυτής, οι έντονες πνευματικές αναζητήσεις, οι συζητήσεις με τους θεούς, τους αγγελους και τους δαίμονες, αλλά κυρίως ένα αίσθημα μελαγχολίας που ψιθυρίζει στο αυτί "Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε και εμείς, θεωρούμαστε πλέον μεγάλοι. Ποιοί; Εμείς.. Οι μικρότεροι της τάξης, οι μικρότεροι της παρέας..." στα 24 μας χρόνια.
Είκοσι τέσσερα χρόνια σε αυτό το κόσμο. Παρατήρηση, θεωρία και πράξη. Ζωή και θάνατος, μίσος, πάθος, έρωτας, αγάπη, απογοήτευση, μιζέρια. Εικόνες μεγαλοπρέπειας, μέθης με τους φίλους, χοροί και τραγούδια γύρω από τις φωτιά σε καλοκαιρινές και ανοιξιάτικες παραλίες, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Είκοσι τέσσερα χρόνια θεωρίας και πράξης, διάψευσης και επιβεβαίωσης, χαράς και λύπης και μοναξιάς, μοναχικότητας αλλά και συγκεντρωτισμού. Στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου και στην απομόνωση της πραγματικότητας.
Αλλά τα όνειρα και οι φιλοδοξίες πάντα ανεκπλήρωτες. Υποθηκεύουμε το μέλλον μας, πουλάμε τη ζωή μας για ένα βασικό μισθό και χαρίζουμε στα αφεντικά μας τα όνειρά μας σε μορφή φιλοδωρήματος.
Ο ήλιος ανέτειλε πλήρως πλέον. Το έντονο φως τον τύφλωνε "Η πολλή δουλειά σκοτώνει τον αφέντη και η φιλοσοφία το δούλο" ψιθύρισε χαμογελώντας και πλάγιασε στο καναπέ και αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι του, άφησε τις ανούσιες φωνές των δημοσιογράφων των πρωινών εκπομπών να τον κοιμήσουν.
Άνοιξε τα μάτια του...
Τα μάτια του, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτή την εποχή, έπαιρναν μια ελαφριά καφέ προς γκρι απόχρωση. Ήταν περίεργο. Το χειμώνα και ανάλογα με τις διαθέσεις του και τη ψυχολογική του κατάσταση το χρώμα των ματιών του σκούραινε σε τέτοιο βαθμό που κάποτε του είπανε πως τα μάτια του ήταν μαύρα.
"Αηδίες", σιγοψιθύρισε διακόπτοντας αυτές τις σκέψεις, και έγλυψε τα ξεραμένα χείλη του. Με το βλέμμα του ατένισε το λεκανοπέδιο. Η πόλη απλώνονταν ελεύθερα στο χώρο και μοιράζει σε αυτούς που ξέρουν να παρατηρούν τις πιο όμορφες εικόνες, τους πιο βαθύς συλλογισμούς και συνειρμούς.
Ένα χλαδι στο Πύργο, ένα φιλί στην ακρόπολη, ένας καυγάς στο πάρκο, ξύλο στο προαύλιο του σχολείου, μια απογοήτευση στο σχολικό θρανίο, ένα ενοχλητικό ραβασάκι, οι χειραψίες με τους καθηγητές και τα εύσημα στο πανεπιστήμιο, ο θυμός και η αγανάκτηση για τη κατάσταση και τη σαπίλα των ανθρώπων της χώρας αυτής, οι έντονες πνευματικές αναζητήσεις, οι συζητήσεις με τους θεούς, τους αγγελους και τους δαίμονες, αλλά κυρίως ένα αίσθημα μελαγχολίας που ψιθυρίζει στο αυτί "Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε και εμείς, θεωρούμαστε πλέον μεγάλοι. Ποιοί; Εμείς.. Οι μικρότεροι της τάξης, οι μικρότεροι της παρέας..." στα 24 μας χρόνια.
Είκοσι τέσσερα χρόνια σε αυτό το κόσμο. Παρατήρηση, θεωρία και πράξη. Ζωή και θάνατος, μίσος, πάθος, έρωτας, αγάπη, απογοήτευση, μιζέρια. Εικόνες μεγαλοπρέπειας, μέθης με τους φίλους, χοροί και τραγούδια γύρω από τις φωτιά σε καλοκαιρινές και ανοιξιάτικες παραλίες, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Είκοσι τέσσερα χρόνια θεωρίας και πράξης, διάψευσης και επιβεβαίωσης, χαράς και λύπης και μοναξιάς, μοναχικότητας αλλά και συγκεντρωτισμού. Στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου και στην απομόνωση της πραγματικότητας.
Αλλά τα όνειρα και οι φιλοδοξίες πάντα ανεκπλήρωτες. Υποθηκεύουμε το μέλλον μας, πουλάμε τη ζωή μας για ένα βασικό μισθό και χαρίζουμε στα αφεντικά μας τα όνειρά μας σε μορφή φιλοδωρήματος.
Ο ήλιος ανέτειλε πλήρως πλέον. Το έντονο φως τον τύφλωνε "Η πολλή δουλειά σκοτώνει τον αφέντη και η φιλοσοφία το δούλο" ψιθύρισε χαμογελώντας και πλάγιασε στο καναπέ και αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι του, άφησε τις ανούσιες φωνές των δημοσιογράφων των πρωινών εκπομπών να τον κοιμήσουν.
Παρασκευή 21 Απριλίου 2006
Περί Ξένων και Μή Εμπειριών
Ακούγοντας τις ιστορίες των άλλων, ιστορίες για παθήματα,
πόνο, απογοήτευση, περιπλοκές, μαζί τους ζείς και εσύ τις εμπειρίες και
πλουτίζεςι την αντίληψή σου.
Αυτή η παθητική εξέλιξη έχει δύο μειονεκτήματα:
α) Οι εμπειρίες αυτές ποτέ δεν θα γίνουν δικές σου. Είναι ξένες και "από δεύτερο χέρι"
β) Μένεις στάσιμος και ενώ παραδέχεσαι πως εμπλουτίζεις και εξελίσσεις την αντίληψή σου, η εξέλιξη αυτή είναι παθητική
Αν η ζωή είναι ένα τρένο και οι εμπειρίες οι διάφορες στάσεις της διαδρομής, γιατί, σκέφτεσαι ώ αφελή, να κατέβεις και να διακυνδυνέψεις το πότε και το άν θα ξαναέρθει τρένο;
Αυτή η παθητική εξέλιξη έχει δύο μειονεκτήματα:
α) Οι εμπειρίες αυτές ποτέ δεν θα γίνουν δικές σου. Είναι ξένες και "από δεύτερο χέρι"
β) Μένεις στάσιμος και ενώ παραδέχεσαι πως εμπλουτίζεις και εξελίσσεις την αντίληψή σου, η εξέλιξη αυτή είναι παθητική
Αν η ζωή είναι ένα τρένο και οι εμπειρίες οι διάφορες στάσεις της διαδρομής, γιατί, σκέφτεσαι ώ αφελή, να κατέβεις και να διακυνδυνέψεις το πότε και το άν θα ξαναέρθει τρένο;
Κυριακή 2 Απριλίου 2006
Πρόβατα
Με θολά μάτια,
αυτή η γενιά ατενίζει το αύριο.
Φορώντας παρωπίδες, τα νεο-ελληνικά προβατάκια
ακολουθούν τη φωλη αυτού που φωνάζει πρώτος
"γκαντεμιά, γκίνια, ατυχία", μες τη μιζέρια τους πνιγμένοι.
Ακόμα και για τα στοιχεία της φύσης
για της συμφορές της βροχής και του χιονιά
φταίνε άνθρωποι, ποτέ όμως οι ίδιοι.
Αυτή η κοινωνία είναι σαθρή, τόσο ίδιο σαθρή όσο ήταν την ημέρα που δημιουργήθηκε.
Αν διαμαρτυρηθείς ή αν συμφωνήσεις αυτομάτως παρατάσσεσαι!
Δεν υπάρχει σωτηρία για κάποιους. Και στη τελική γιατί πρέπει να πάρχει σωτηρία;
Γιατί πρέπει να ελπίζουμε; Ποιός τόλμησε να κατασκευάσει μύθους που εμπνέουν ελπίδα και δεν τον τιμωρήσαμε; Ποιός δε μίλησε για αλλαγή και δεν στέφθηκε βασιλιάς;
Βασιλιάς των Κλεφτών
Ήμερων και ανήμερων Ζώων
Ποιά η διαφορά;
Ο λήσταρχος παίρνει τη μερίδα του λέοντος
και οι υπόλοιποι τα απομεινάρια.
Γιατί διαμαρτύρεστε; Σείς δεν είστε αυτοί, που ντροπιάσατε τις λέξεις;
Λέξεις καθαρές και άγιες στο παρελθόν.
Αλήθεια, παιδεία, πατρίδα, οικογένεια, πρότυπο, καθοδηγητής, δάσκαλος, ειλικρίνεια.
Σείς δεν είστε αυτοί που κλέψατε απ' τα παιδιά σας, δανεινιστήκατε από το μέλλον τους;
Σείς δεν είστε αυτοί που επαναστατήσατε χωρίς αιτίες για να κερδίσετε εντυπώσεις;
Τώρα ψάχνετε για τον υπεύθυνο ενώ θα έπρεπε να ψάχνετε για συνυπεύθυνους;
Γράφω αυτά, και ξέρω πως ουδείς ποτέ στη διάρκεια της ζωής μου δεν θα τα διαβάσει. Ποιός είμαι εγώ για να μου δώσουν σημασία, παρά μια φωνή στον άνεμο, εξ'άλλου; Ούτε κλέφτης, ούτε αδερφή, ούτε ξεπουλημένος είμαι για να πληρεί η φωνή μου τα όρια της τηλεοπτικής αιωνιότητας που καθορίζει την εποχή μας.
Η φωνή της αλήθειας είναι πιο εύκολο να ακουστεί από ζώα παρά από ανθρώπους και αυτοί που την παράγουν είναι τρισκατάρατοι, περιθωριοποιημένοι και επικίνδυνοι. Δυστυχώς, η μοναξιά που τις καρδιές μας βαραίνει, δεν αντικαθίσταται από την αίγλη και τη χάρη μιας καινής πια ιδεολογίας. Τί σημασία έχει εξ'άλλου;
Εδώ ακόμα και η έννοια "φιλία" είναι παρεξηγημένη, παραμορφωμένη, παρερμηνευμένη και διευθαρμένη από αυτούς οι οποίοι ποτέ, ούτε υπήρξαν φίλοι ούτε ποτέ είχαν εμπειρία φιλίας.
Κρίμα, γιατί γεννηθήκαμε λέοντες
και πεθαίνουμε σαν πρόβατα...
Φορώντας παρωπίδες, τα νεο-ελληνικά προβατάκια
ακολουθούν τη φωλη αυτού που φωνάζει πρώτος
"γκαντεμιά, γκίνια, ατυχία", μες τη μιζέρια τους πνιγμένοι.
Ακόμα και για τα στοιχεία της φύσης
για της συμφορές της βροχής και του χιονιά
φταίνε άνθρωποι, ποτέ όμως οι ίδιοι.
Αυτή η κοινωνία είναι σαθρή, τόσο ίδιο σαθρή όσο ήταν την ημέρα που δημιουργήθηκε.
Αν διαμαρτυρηθείς ή αν συμφωνήσεις αυτομάτως παρατάσσεσαι!
Δεν υπάρχει σωτηρία για κάποιους. Και στη τελική γιατί πρέπει να πάρχει σωτηρία;
Γιατί πρέπει να ελπίζουμε; Ποιός τόλμησε να κατασκευάσει μύθους που εμπνέουν ελπίδα και δεν τον τιμωρήσαμε; Ποιός δε μίλησε για αλλαγή και δεν στέφθηκε βασιλιάς;
Βασιλιάς των Κλεφτών
Ήμερων και ανήμερων Ζώων
Ποιά η διαφορά;
Ο λήσταρχος παίρνει τη μερίδα του λέοντος
και οι υπόλοιποι τα απομεινάρια.
Γιατί διαμαρτύρεστε; Σείς δεν είστε αυτοί, που ντροπιάσατε τις λέξεις;
Λέξεις καθαρές και άγιες στο παρελθόν.
Αλήθεια, παιδεία, πατρίδα, οικογένεια, πρότυπο, καθοδηγητής, δάσκαλος, ειλικρίνεια.
Σείς δεν είστε αυτοί που κλέψατε απ' τα παιδιά σας, δανεινιστήκατε από το μέλλον τους;
Σείς δεν είστε αυτοί που επαναστατήσατε χωρίς αιτίες για να κερδίσετε εντυπώσεις;
Τώρα ψάχνετε για τον υπεύθυνο ενώ θα έπρεπε να ψάχνετε για συνυπεύθυνους;
Γράφω αυτά, και ξέρω πως ουδείς ποτέ στη διάρκεια της ζωής μου δεν θα τα διαβάσει. Ποιός είμαι εγώ για να μου δώσουν σημασία, παρά μια φωνή στον άνεμο, εξ'άλλου; Ούτε κλέφτης, ούτε αδερφή, ούτε ξεπουλημένος είμαι για να πληρεί η φωνή μου τα όρια της τηλεοπτικής αιωνιότητας που καθορίζει την εποχή μας.
Η φωνή της αλήθειας είναι πιο εύκολο να ακουστεί από ζώα παρά από ανθρώπους και αυτοί που την παράγουν είναι τρισκατάρατοι, περιθωριοποιημένοι και επικίνδυνοι. Δυστυχώς, η μοναξιά που τις καρδιές μας βαραίνει, δεν αντικαθίσταται από την αίγλη και τη χάρη μιας καινής πια ιδεολογίας. Τί σημασία έχει εξ'άλλου;
Εδώ ακόμα και η έννοια "φιλία" είναι παρεξηγημένη, παραμορφωμένη, παρερμηνευμένη και διευθαρμένη από αυτούς οι οποίοι ποτέ, ούτε υπήρξαν φίλοι ούτε ποτέ είχαν εμπειρία φιλίας.
Κρίμα, γιατί γεννηθήκαμε λέοντες
και πεθαίνουμε σαν πρόβατα...
Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2003
Παρατηρώντας ... τον Έλληνα
Πάντοτε ήμουνα άνθρωπος που ζούσα για να παρατηρώ. Τους
παρατήρησα αρκετά τους Έλληνες της
Ελλάδος όλα αυτά τα χρόνια, τους μικρούς και τους μεγάλους. Δυστυχώς πάντα με
διέκρινε μια σοβαρότητα με αποτέλεσμα να διαφέρω αρκετά όσον αφορά τη
συμπεριφορά μου από τους άλλους και να δείχνω μεγαλύτερος και πιο ώριμος, χωρίς
πραγματικά να είμαι. Αυτό όμως στη τελική με ανάγκασε να το καταστήσω
πραγματικό.
Έζησα 1 χρόνο στην Αμερική και 1 χρόνο στη Γερμανία. Γνώρισα και εκεί τους Έλληνες. Ζώ εδώ και 3 χρόνια στην Αγγλία όπου γνώρισα μια άλλη "γκάμα" Ελλήνων, των πλουσίων αλλά και φτωχών Ελλήνων φοιτητών στο εξωτερικό.
Επαναλαμβάνω, ότι το θέμα μου δεν έχει να κάνει με σύγκριση της Ελλάδος με κάποια άλλη χώρα. Κανείς δεν μπορεί να καταστεί συγκρίσιμος με το άπειρο. Τα σύνολα όμως του απείρου όταν αρχίζουν να αλλάζουν φορά ωθούν την απειρότητα αυτή στο να λάβει διαφορετικό πρόσημο από αυτό που εγώ σε αυτό το θέμα καθιστώ σαν θετικό.
Ο χαρακτηρισμός Έλληνας λοιπόν, για εμένα δεν μπορεί να δηλώνει μια συγκεκριμένη εθνότητα. ΔΕΝ δηλώνει εθνότητα. Δεν δηλώνει φυλή. Δεν μας συμφέρει να δηλώνει φυλή ούτως η άλλως γιατί απο τα γενικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων εμείς έχουμε μόνο δύο. Τη φάτσα και την βιασμένη πόρνη ονόματτι πλέον νεο-ελληνική γλώσσα. Ο Έλληνας είναι πηγή φωτός. Δεν έχει πατρίδα, δεν έχει σταθερές και όρια. Ζεί ελεύθερος για να μπορέσει να διαφεντέψει τη παγκόσμια περιουσία του: το πνεύμα. Και έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να το κάνει αυτό, γιατί γνωρίζει πως το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία, γατί σήμερα φτάσαμε στο σημείο να έχουμε κατηγοριοποιήσει πολλά πράγματα σαν διαφορετικές ελευθερίες. Γνωρίζει λοιπόν ότι το μεγαλύτερο αγαθό είναι ο σεβασμός, προς εαυτόν και αλλήλους. Γνωρίζει τον εαυτόν του, και σαν αποτέλεσμα νοιώθει ασφαλής με αυτό που είναι και όχι μίζερος. Δεν έχει λόγο να υποβαθμίζει κανέναν και τίποτα για να βγεί αυτός από πάνω γιατί ξέρει πως αυτομάτως θα έχει συμβεί το αντίθετο. Θεωρεί πως ο κόσμος γύρω του έχει ελλατώματα και χρέος του είναι να βοηθήσει στην αλλαγή. Δεν ορίεται σαν ζώο, γιατί είναι ανώτερος από το ζώο και τον ζωώδη σημερινό αλλά πολιτισμένο κατά τα άλλα άνθρωπο. Ξέρει ότι η μαγεία και η ολότητα κρύβονται μέσα στα απλά και ίσως μερικές φορές στα απλοϊκά ακόμα πράγματα. Δεν έχει θεούς και θεό να λατρέψει και να προσκυνήσει γιατί γνωρίζει πως ο υιός ουδέποτε προσκυνά τον πατέρα αλλά ζεί για να συνεχίσει το έργο του και εν τέλει να τον ξεπεράσει.
Δεν με ενδιαφέρει τι είπε ο Πλάτων, ή ο Αριστοτέλης, η ακόμα και ο τρισμέγιστος Ηράκλειτος. Δεν με ενδιαφέρει τι έκανε η Αθήνα ή η Μακεδονία ή η Σπάρτη πριν από 3.000 χρόνια. Με ενδιαφέρει τι θα κάνω τώρα. Με ενδιαφέρει πως είναι σήμερα ο κόσμος και ποιές είναι η σημερινές σταθερές οι οποίες ορίζουν τά στερεότυπα. Και όλα αυτά γιατί γνωρίζω σαν Έλληνας, ότι η γνώση του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου και τόσων άλλων ακόμα συμφωνούντων και διαφωνούντων μεταξύ τους, βρίσκεται μέσα μου. Βρίσκεται μέσα στο τρόπο που εγώ θέλω να ζω, που εγώ θέλω και απαιτώ να καταστεί σαν στερεότυπο, σαν πραγματικότητα, σε αντίθεση με τη μίζερη φαντασία που ζουν οι υπόλοιποι. Σαν αδερφός, σαν πατέρας, σαν ίσος προς ίσο, θα τείνω το χέρι προς αυτόν που με υποβαθμίζει για να του δίξω τον δικό μου κόσμο. Το κόσμο του Έλληνα, έτσι όπως εγώ με τις μικρές μου νοητικές δυνάμεις, μπορώ να τον φανταστώ. Δεν είμαι Έλληνας, έχω όμως την πνευματική επιθυμία να γίνω.
Έλληνας είναι χαρακτηρισμός. Πως λέμε έξυπνος, βλάκας, κόκκινος, άσπρος, κακός, καλός, μίζερος; Επίθετα όλα τους, έτσι είναι και η λέξη Έλλην. Δεν με ενδιαφέρει τι είπαν και τι κάναν αυτοί που σήμερα είναι νεκροί. Με ενδιαφέρει η ιστορική τους ύπαρξη και γνώση, με απώτερο σκοπό την αποφυγή των λαθών τους και μόνο. Τον παραδειγματισμό.
Δεν με ενδιαφέρουν μεσσίες, γιατί ξέρω ότι ο μόνος μεσσίας σε αυτόν, τον δικό μου κόσμο, στο δικό μου περιβάλλον, σε αυτό το πλαίσιο το οποίο εγώ επέλεξα να ζήσω, όπως και κάθε άλλος άνθρωπος, είμαι εγώ. Δεν με ενδιαφέρουν θεοί και δαίμονες, γιατί αυτοί μου προσάπτουν όρια, και τα μόνα όρια τα οποία δεσμεύουν τον Έλληνα είναι τα ηθικά και αυτά τα έχει χαραγμένα μέσα του μετά από απειρες ωρες συνελευσης και δικαστηρίου με μετεχοντες σαν μάρτυρες και δικαστές τον νου, τη καρδιά, την επιθυμία και τη λογική. Δεν χρειάζομαι κάποιον θεό να μου πει ότι δεν κάνει να κλέβω και να σκοτώνω με την απειλή της κολάσεως ή του ταρτάρου (ή των αχανών πεδίων της λήθης στη χειρότερη). Γνωρίζω και μαθαίνω και από μόνος μου. Θεός είναι ο σεβασμός στην ολότητα, στον εαυτό, στους άλλους και στη προσωπική καλλιτεχνική-πνευματική, και αναλόγως των δυνατοτήτων του καθενός, πρακτική εφαρμογή των ιδεών του. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει σωστό και λάθος από τη στιγμή που θα εγκλωβιστώ σε δίλημμα. Υπάρχουν άπειρες αλήθειες, και άπειρα ψέμματα που θα πλαισιώσουν τις υπάρξεις μας.
Και μετά όταν ζείς με αυτές τις σκέψεις, με αυτές τις ηθικές αρχές και εν τέλει με αυτά τα συμπεράσματα από το παρελόν, καταλαβαίνεις ότι την ιδέα και το όνομα του Έλληνα την εκπροσωπείς εσύ εκεί που στέκεσαι και εκεί που μιλάς και πράττεις. Δεν έχει πατρίδα ο Έλληνας, γιατί το πνεύμα του διακατέχει και διέπει τα πάντα σε αυτό το κόσμο.
Η Ελλάδα σαν χώρα δεν μπορεί να με πληγώσει. Δεν μπορώ να νιώσω ότι εγώ είμαι κομμάτι του σημερινού κατακαθιού, του σημερινού πιθήκου, της σημερινής χώρας που έχει τολμήσει να κλέψει ένα χρυσό επίθετο σαν όνομά της. Η Ελλάδα είναι μια ιδέα και όπως όλες οι ιδέες δύσκολα εφαρμόζονται και ακόμα πιο δύσκολα γίνονται πραγματικότητες. Η Ελλάδα δεν με πλήγωσε. Αυτοί που λέγονται, αυτο αποκαλούνται και καγχάζονται με υπερηφάνια ότι είναι Έλληνες ΣΗΜΕΡΑ, και αύριο το ξεχνούν και συμπεριφέρονται σαν ζώα, αυτοί με απωθούν. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αλλά η μόνη που τους "σώζει" είναι το ότι δεν έχουν παιδεία. Δεν έχουν μάθει, δεν έχουν συγκρίνει το παρελθόν με το οραματιζόμενο μέλλον για να δούν ότι είναι χειρότερο. Οι Έλληνες με έχουν πληγώσει. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες εκεί έξω, που απλά αρνούνται κατηγορηματικά να ζήσουν σαν Έλληνες γιατί τους πονάει, και τους υποχρεώνεται μια παθητική και ματαιοκεντρική τάση και στάση ζωής.
Δεν έχω λόγο να συγκρίνω την Ελλάδα με την Αγγλία, η άνθρωποι εδώ ζουν σαν τα ζώα. Θα συγκρίνω όμως τους Έλληνες που ζούν εδώ και την τάση μαϊμουδισμού που τους διέπει. Θα συγκρίνω όλους αυτούς τους "πιο Έλληνες από τους Έλληνες" ομογενείς, που δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους Ελληνικά. Ακόμα και αυτή η περιβόητη διατηρούσα αρχήν του Ελληνικού πνεύματος, η καυχάζουσα εκκλησία, οι ίδιοι οι παπάδες δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους Ελληνικά. Θα πάτε στην Αμερική και θα το δείτε, όπως το ειδα εγώ 12 χρονών παιδί και απόρρησα για να λάβω την απελπιστικά εκωφαντική απάντηση "Αφού τα παιδιά μου δεν θα ζήσουν ποτέ στην Ελλάδα". Και ας μην στεκόμαστε στην Εκκλησία. Πρόβλημά της. Και οι υπόλοιποι Έλληνες της ομογένειας και της διασπορράς σαν μαφιόζοι ζουν, σαν καραγκιόζηδες κινούνται. Είδατε την κωμωδία "Γάμος αλα Ελληνικά;" Σωστά χαρακτηρίζεται σαν κωμωδία γιατί πάντα έχει βάση τραγωδίας. Έτσι είναι οι Έλληνες στο εξωτερικό. Για πάτε Γερμανία, οι μισοί Έλληνες είναι αδερφές. Γυρνάμε στην Ελλάδα και το παίζουμε βαριοί και ασήκωτοι, πάμε πίσω στη χώρα μας, (και στην Αγγλία) και φοράμε τον τρέντι ρουχισμό μας και κουνιόμαστε σαν σημαιάκια. Υπερβάλω θα μου πείτε. Κοιτώ μόνο την μια πλευρά θα μου πειτε.
Απόδειξη του ότι δεν ισχυει αυτό είναι το ότι κάθομαι κα γράφω αυτά που γράφω. Γιατί υπάρχουν και οι αντιθέτως κινούμενοι και συμπεριφερόμενοι Έλληνες. Χαίρομαι που στα τόσα χρόνια που έζησα σαν περιφερόμενος τσιγγάνος, γνώρισα εξαιρέσεις, γνώρισα Έλληνες πραγματικούς, γνώρισα άτομα που θα τους χαρακτήριζα δικαίως με τα μέτρα και τα σταθμά του δικού μου κόσμου πιό Έλληνες από εμένα. Και είναι πολλοί! Και είμαι ένα τίποτα μπροστά σε αυτούς.
Χαίρομαι που γνώρισα αλλοεθνείς με ιδέες πιο διαφωτιστικές από όλους τους σαπιοκανίβαλους διδασκάλους ανα το κόσμο και την Ελλάδα φυσικά. Χαίρομαι που γνώρισα ζητιάνους και ζάπλουτους με πιστεύω και αξίες ανώτερες της σημερινής εποχής. Χαίρομαι που η λέξη Έλληνας ηχεί όχι σαν κάτι το απίστευτο στα αυτιά τους αλλά σαν οδηγός, σαν φάρος.
Και μετά γυρνάς χαμογελώντας
και κοιτάς το κόσμο που δεν κοιτούσες μέχρι τώρα
και βλέπεις μουστακαλήδες με φουστανέλες
να σπάνε πιάτα και να σφυρίζουνε
χορεύοντας όμως όχι τσιάμηκα και ζεϋμπεκιές
αλλά μπιτ και χαουζ.
Και μετά πιάνεις κουβέντα με δυο "αδέλφια"
προειδοποιώντας σε να μην φωνάζεις γιατί μας ακούνε
Και μετά αναρρωτιέσαι, μήπως είμαι για το τρελάδικο
ή μήπως πρέπει να ζήσω μόνος για να γίνω ένα αριστοτελικό τέρας;
Ότι δεν λύνεται, κόβεται...
Ότι δεν κόβεται, ξεχνιέται...
Ότι δεν ξεχνιέται, βελτιώνεται...
Ότι δεν βελτιώνεται, σκοτώνει...
Ότι δεν σκοτώνει, συνεχίζεται....
Έζησα 1 χρόνο στην Αμερική και 1 χρόνο στη Γερμανία. Γνώρισα και εκεί τους Έλληνες. Ζώ εδώ και 3 χρόνια στην Αγγλία όπου γνώρισα μια άλλη "γκάμα" Ελλήνων, των πλουσίων αλλά και φτωχών Ελλήνων φοιτητών στο εξωτερικό.
Επαναλαμβάνω, ότι το θέμα μου δεν έχει να κάνει με σύγκριση της Ελλάδος με κάποια άλλη χώρα. Κανείς δεν μπορεί να καταστεί συγκρίσιμος με το άπειρο. Τα σύνολα όμως του απείρου όταν αρχίζουν να αλλάζουν φορά ωθούν την απειρότητα αυτή στο να λάβει διαφορετικό πρόσημο από αυτό που εγώ σε αυτό το θέμα καθιστώ σαν θετικό.
Ο χαρακτηρισμός Έλληνας λοιπόν, για εμένα δεν μπορεί να δηλώνει μια συγκεκριμένη εθνότητα. ΔΕΝ δηλώνει εθνότητα. Δεν δηλώνει φυλή. Δεν μας συμφέρει να δηλώνει φυλή ούτως η άλλως γιατί απο τα γενικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων εμείς έχουμε μόνο δύο. Τη φάτσα και την βιασμένη πόρνη ονόματτι πλέον νεο-ελληνική γλώσσα. Ο Έλληνας είναι πηγή φωτός. Δεν έχει πατρίδα, δεν έχει σταθερές και όρια. Ζεί ελεύθερος για να μπορέσει να διαφεντέψει τη παγκόσμια περιουσία του: το πνεύμα. Και έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να το κάνει αυτό, γιατί γνωρίζει πως το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία, γατί σήμερα φτάσαμε στο σημείο να έχουμε κατηγοριοποιήσει πολλά πράγματα σαν διαφορετικές ελευθερίες. Γνωρίζει λοιπόν ότι το μεγαλύτερο αγαθό είναι ο σεβασμός, προς εαυτόν και αλλήλους. Γνωρίζει τον εαυτόν του, και σαν αποτέλεσμα νοιώθει ασφαλής με αυτό που είναι και όχι μίζερος. Δεν έχει λόγο να υποβαθμίζει κανέναν και τίποτα για να βγεί αυτός από πάνω γιατί ξέρει πως αυτομάτως θα έχει συμβεί το αντίθετο. Θεωρεί πως ο κόσμος γύρω του έχει ελλατώματα και χρέος του είναι να βοηθήσει στην αλλαγή. Δεν ορίεται σαν ζώο, γιατί είναι ανώτερος από το ζώο και τον ζωώδη σημερινό αλλά πολιτισμένο κατά τα άλλα άνθρωπο. Ξέρει ότι η μαγεία και η ολότητα κρύβονται μέσα στα απλά και ίσως μερικές φορές στα απλοϊκά ακόμα πράγματα. Δεν έχει θεούς και θεό να λατρέψει και να προσκυνήσει γιατί γνωρίζει πως ο υιός ουδέποτε προσκυνά τον πατέρα αλλά ζεί για να συνεχίσει το έργο του και εν τέλει να τον ξεπεράσει.
Δεν με ενδιαφέρει τι είπε ο Πλάτων, ή ο Αριστοτέλης, η ακόμα και ο τρισμέγιστος Ηράκλειτος. Δεν με ενδιαφέρει τι έκανε η Αθήνα ή η Μακεδονία ή η Σπάρτη πριν από 3.000 χρόνια. Με ενδιαφέρει τι θα κάνω τώρα. Με ενδιαφέρει πως είναι σήμερα ο κόσμος και ποιές είναι η σημερινές σταθερές οι οποίες ορίζουν τά στερεότυπα. Και όλα αυτά γιατί γνωρίζω σαν Έλληνας, ότι η γνώση του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου και τόσων άλλων ακόμα συμφωνούντων και διαφωνούντων μεταξύ τους, βρίσκεται μέσα μου. Βρίσκεται μέσα στο τρόπο που εγώ θέλω να ζω, που εγώ θέλω και απαιτώ να καταστεί σαν στερεότυπο, σαν πραγματικότητα, σε αντίθεση με τη μίζερη φαντασία που ζουν οι υπόλοιποι. Σαν αδερφός, σαν πατέρας, σαν ίσος προς ίσο, θα τείνω το χέρι προς αυτόν που με υποβαθμίζει για να του δίξω τον δικό μου κόσμο. Το κόσμο του Έλληνα, έτσι όπως εγώ με τις μικρές μου νοητικές δυνάμεις, μπορώ να τον φανταστώ. Δεν είμαι Έλληνας, έχω όμως την πνευματική επιθυμία να γίνω.
Έλληνας είναι χαρακτηρισμός. Πως λέμε έξυπνος, βλάκας, κόκκινος, άσπρος, κακός, καλός, μίζερος; Επίθετα όλα τους, έτσι είναι και η λέξη Έλλην. Δεν με ενδιαφέρει τι είπαν και τι κάναν αυτοί που σήμερα είναι νεκροί. Με ενδιαφέρει η ιστορική τους ύπαρξη και γνώση, με απώτερο σκοπό την αποφυγή των λαθών τους και μόνο. Τον παραδειγματισμό.
Δεν με ενδιαφέρουν μεσσίες, γιατί ξέρω ότι ο μόνος μεσσίας σε αυτόν, τον δικό μου κόσμο, στο δικό μου περιβάλλον, σε αυτό το πλαίσιο το οποίο εγώ επέλεξα να ζήσω, όπως και κάθε άλλος άνθρωπος, είμαι εγώ. Δεν με ενδιαφέρουν θεοί και δαίμονες, γιατί αυτοί μου προσάπτουν όρια, και τα μόνα όρια τα οποία δεσμεύουν τον Έλληνα είναι τα ηθικά και αυτά τα έχει χαραγμένα μέσα του μετά από απειρες ωρες συνελευσης και δικαστηρίου με μετεχοντες σαν μάρτυρες και δικαστές τον νου, τη καρδιά, την επιθυμία και τη λογική. Δεν χρειάζομαι κάποιον θεό να μου πει ότι δεν κάνει να κλέβω και να σκοτώνω με την απειλή της κολάσεως ή του ταρτάρου (ή των αχανών πεδίων της λήθης στη χειρότερη). Γνωρίζω και μαθαίνω και από μόνος μου. Θεός είναι ο σεβασμός στην ολότητα, στον εαυτό, στους άλλους και στη προσωπική καλλιτεχνική-πνευματική, και αναλόγως των δυνατοτήτων του καθενός, πρακτική εφαρμογή των ιδεών του. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει σωστό και λάθος από τη στιγμή που θα εγκλωβιστώ σε δίλημμα. Υπάρχουν άπειρες αλήθειες, και άπειρα ψέμματα που θα πλαισιώσουν τις υπάρξεις μας.
Και μετά όταν ζείς με αυτές τις σκέψεις, με αυτές τις ηθικές αρχές και εν τέλει με αυτά τα συμπεράσματα από το παρελόν, καταλαβαίνεις ότι την ιδέα και το όνομα του Έλληνα την εκπροσωπείς εσύ εκεί που στέκεσαι και εκεί που μιλάς και πράττεις. Δεν έχει πατρίδα ο Έλληνας, γιατί το πνεύμα του διακατέχει και διέπει τα πάντα σε αυτό το κόσμο.
Η Ελλάδα σαν χώρα δεν μπορεί να με πληγώσει. Δεν μπορώ να νιώσω ότι εγώ είμαι κομμάτι του σημερινού κατακαθιού, του σημερινού πιθήκου, της σημερινής χώρας που έχει τολμήσει να κλέψει ένα χρυσό επίθετο σαν όνομά της. Η Ελλάδα είναι μια ιδέα και όπως όλες οι ιδέες δύσκολα εφαρμόζονται και ακόμα πιο δύσκολα γίνονται πραγματικότητες. Η Ελλάδα δεν με πλήγωσε. Αυτοί που λέγονται, αυτο αποκαλούνται και καγχάζονται με υπερηφάνια ότι είναι Έλληνες ΣΗΜΕΡΑ, και αύριο το ξεχνούν και συμπεριφέρονται σαν ζώα, αυτοί με απωθούν. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αλλά η μόνη που τους "σώζει" είναι το ότι δεν έχουν παιδεία. Δεν έχουν μάθει, δεν έχουν συγκρίνει το παρελθόν με το οραματιζόμενο μέλλον για να δούν ότι είναι χειρότερο. Οι Έλληνες με έχουν πληγώσει. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες εκεί έξω, που απλά αρνούνται κατηγορηματικά να ζήσουν σαν Έλληνες γιατί τους πονάει, και τους υποχρεώνεται μια παθητική και ματαιοκεντρική τάση και στάση ζωής.
Δεν έχω λόγο να συγκρίνω την Ελλάδα με την Αγγλία, η άνθρωποι εδώ ζουν σαν τα ζώα. Θα συγκρίνω όμως τους Έλληνες που ζούν εδώ και την τάση μαϊμουδισμού που τους διέπει. Θα συγκρίνω όλους αυτούς τους "πιο Έλληνες από τους Έλληνες" ομογενείς, που δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους Ελληνικά. Ακόμα και αυτή η περιβόητη διατηρούσα αρχήν του Ελληνικού πνεύματος, η καυχάζουσα εκκλησία, οι ίδιοι οι παπάδες δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους Ελληνικά. Θα πάτε στην Αμερική και θα το δείτε, όπως το ειδα εγώ 12 χρονών παιδί και απόρρησα για να λάβω την απελπιστικά εκωφαντική απάντηση "Αφού τα παιδιά μου δεν θα ζήσουν ποτέ στην Ελλάδα". Και ας μην στεκόμαστε στην Εκκλησία. Πρόβλημά της. Και οι υπόλοιποι Έλληνες της ομογένειας και της διασπορράς σαν μαφιόζοι ζουν, σαν καραγκιόζηδες κινούνται. Είδατε την κωμωδία "Γάμος αλα Ελληνικά;" Σωστά χαρακτηρίζεται σαν κωμωδία γιατί πάντα έχει βάση τραγωδίας. Έτσι είναι οι Έλληνες στο εξωτερικό. Για πάτε Γερμανία, οι μισοί Έλληνες είναι αδερφές. Γυρνάμε στην Ελλάδα και το παίζουμε βαριοί και ασήκωτοι, πάμε πίσω στη χώρα μας, (και στην Αγγλία) και φοράμε τον τρέντι ρουχισμό μας και κουνιόμαστε σαν σημαιάκια. Υπερβάλω θα μου πείτε. Κοιτώ μόνο την μια πλευρά θα μου πειτε.
Απόδειξη του ότι δεν ισχυει αυτό είναι το ότι κάθομαι κα γράφω αυτά που γράφω. Γιατί υπάρχουν και οι αντιθέτως κινούμενοι και συμπεριφερόμενοι Έλληνες. Χαίρομαι που στα τόσα χρόνια που έζησα σαν περιφερόμενος τσιγγάνος, γνώρισα εξαιρέσεις, γνώρισα Έλληνες πραγματικούς, γνώρισα άτομα που θα τους χαρακτήριζα δικαίως με τα μέτρα και τα σταθμά του δικού μου κόσμου πιό Έλληνες από εμένα. Και είναι πολλοί! Και είμαι ένα τίποτα μπροστά σε αυτούς.
Χαίρομαι που γνώρισα αλλοεθνείς με ιδέες πιο διαφωτιστικές από όλους τους σαπιοκανίβαλους διδασκάλους ανα το κόσμο και την Ελλάδα φυσικά. Χαίρομαι που γνώρισα ζητιάνους και ζάπλουτους με πιστεύω και αξίες ανώτερες της σημερινής εποχής. Χαίρομαι που η λέξη Έλληνας ηχεί όχι σαν κάτι το απίστευτο στα αυτιά τους αλλά σαν οδηγός, σαν φάρος.
Και μετά γυρνάς χαμογελώντας
και κοιτάς το κόσμο που δεν κοιτούσες μέχρι τώρα
και βλέπεις μουστακαλήδες με φουστανέλες
να σπάνε πιάτα και να σφυρίζουνε
χορεύοντας όμως όχι τσιάμηκα και ζεϋμπεκιές
αλλά μπιτ και χαουζ.
Και μετά πιάνεις κουβέντα με δυο "αδέλφια"
προειδοποιώντας σε να μην φωνάζεις γιατί μας ακούνε
Και μετά αναρρωτιέσαι, μήπως είμαι για το τρελάδικο
ή μήπως πρέπει να ζήσω μόνος για να γίνω ένα αριστοτελικό τέρας;
Ότι δεν λύνεται, κόβεται...
Ότι δεν κόβεται, ξεχνιέται...
Ότι δεν ξεχνιέται, βελτιώνεται...
Ότι δεν βελτιώνεται, σκοτώνει...
Ότι δεν σκοτώνει, συνεχίζεται....
Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2003
Παιδεία
Άφιξη στην Ελλάδα από Αγγλία.
Πρώτες εντυπώσεις....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
μονάχα ξαποσταίνει
αλλά μέσα της παραμένει
η σαπίλα η κρυμμένη.
Η ζωή του Έλληνα να πολεμά
χωρίς να ξέρει ούτε λόγο, ούτε αιτία
η σαπίλα θεωρείται ευφυία.
Αχ, Ελλάδα κουρασμένη
πόσο ακόμα να αντέξεις
πόσα ακόμα θα αντέξεις
να σου πίνουνε το αίμα,
τα παιδιά σου;
Η σαπίλα αυτή δεν φεύγει θεωρείται τιμημένη
κι αιώνια φιλοσοφία να φας και να πάρεις εξουσία
Ελλάδα, Ελλάδα υποχείριο, απλό,
που απλά σε οδηγούνε
στο γκρεμό που θα σου πούνε.
Τι σιχαμερός λαός που είμαστε τελικά, όλοι προχωρούμε πλάγια σαν το κάβουρα σαν να 'ταν αφέντες σε δημόσιο χώρο. Να τους πλακώσεις όλους, ή να του γράψεις στα παλιά σου τα παπούτσια;
Σταθμος Λαρίσης.
Οι ταμίες την έχουν δεί προϊστάμενοι. Κάθεσαι στη αίθουσα αναμονής και ο άλλος δίπλα σου ρεύεται, βήχει και φτύνει. Είμαστε έθνος παραπληγικών παππούδων και απαίδευτων νέων που η νοημοσύνη τους φτάνει μέχρι το σημείο να καταλάβουν πως δουλεύει το κινητό και το τηλεχειριστήριο. Εντάξει οι γέροι, κάποιοι ζήσανε ασχημες περιόδους, ζήσανε πολέμους, διαταραχές, μηδαμινές συνθήκες διαβίωσης. Οι νέοι; Το μέλλον αυτής της σάπιας χώρας; Χωρίς παιδεία, χωρίς μόρφωση, μόνο να παπαγαλίζουν καραμέλες. Οι νέοι κοιμούνται όρθιοι, και ξύπνιοι ονειρεύονται, και αυτοι που νομίζουν πως έχουν ξυπνήσει ... απλά αλλάξανε πλευρό. Δημιουργήσανε μια πραγματικότητα, τους φταίνε θρησκείες, θεοί, κόμματα, παπάδες. Στα παλιά μου τα παππούτσια αυτά.
Γιατι το όνειρό τους, τέλειο, με Δία για θεό, και αυτοί ναι, αρχηγοί λεγεώνων, χωρίς να ξέρουν ότι οι λεγεώνες ήταν Ρωμαικά στρατεύματα και όχι Ελληνικά... αλλά τι να κάνουμε, ότι τους πασάρουν τα περιοδικά και ότι πιάσουν... Έλληνα... που αλλού θα φτάσεις....
Αν κάποιος ρωτά "Τί να κάνουμε;" τότε η απάντηση είναι μία..και όπως πάντα είναι η πιο απλή. Κοιτάξτε πίσω σας και κάντε τον κόσμο όπως θα τον θέλατε. Αλλάξτε την πραγματικότητα και όχι τα όνειρά σας. Επικεντρωθείτε σε αυτά που μας χαλάνε και μας χωρίζουνε, διορθώστε αυτά που είναι λάθος, γεμίστε τα κενα.
Κοιτάμε το δάχτυλο και ξεχνάμε το φεγγάρι.. Τι άλλο να πείς μωρε, κακάσχημο τουρκόσπορο γένος; Τουρισμός η ευφυία μου, αξιοθέατα τα θαύματά μας.... Δανεικά χρήματα απ' την Ευρώπη, για να μπούμε στο δημόσιο, αίγλη, χαρές και πανηγύρια, δάνεια, δάνεια, δανεια... πόσο θα πάει αυτό; Καποια μέρα δε θα σκάσει όλο αυτό; Τότε θα δεις το σημερινό μπουζουκομάγκα και extra-large τυπάκι με το πούρο και τη "μερσεντέ" να κοιμάται σε παγκάκι και να καταριέται τη κοινωνία, τους πολιτικούς, όλους τους άλλους εκτός απ' τον εαυτό του που χρεωκόπησε. Και μαζί με αυτόν και η χώρα. Και μαζί με τη χώρα και εμείς, η επόμενη γενιά. Τι μας περιμένει αραγε; Οταν σκάσει το μπαλόνι; Θα μας σώσουν οι Ευρωπαίοι φίλοι μας; Θα παιξουμε τη κάρτα "ορυκτός πλούτος"; Η θα καταλήξουμε όπως προειδοποιούσε ο Μητσοτάκης το 1994 σε κανα διεθνές νομισματικό ταμείο; Ειπαμε όμως... το όνειρό του τέλειο να μαλώνουμε αν ειμαστε με τον Δία ή το χριστιανικό θεό.
Και οι κακάσχημοι άνρθωποι της πόλης φωνάζουν... Είναι δυνατόν να ξεφύγεις από το μίσος; Τους βλέπω κι τους μισώ...
Χμ... ίσως φταίει το ότι δεν κοιμήθηκα χθές ολόκληρο ταξίδι 20 ώρες έκανα... αλλά όπως μου είχε πει μια παλιά αγάπη "αισθάνομαι πιο ζωντανή όταν κουράζομαι" έτσι και εγώ τώρα είμαι πιο ζωντανός και καταλαβαίνω τη φαυλότητα των ξεκούραστων....
Ίσως εγώ τώρα που αισθάνομαι λοιπόν πιο ζωντανός καταλαβαίνω το ψέμμα τους. Χαμένοι θα είναι μια ζωή τα ξεχασμένα παιδιά ενός ολόκληρου αιώνα.....
Αυτή τη στιγμή συμπληρώνω 10 ώρες περίπου στην Ελλάδα και από τα 100 άτομα που συνάντησα και είδα γύρω μου οι 80 μιλούσαν γλώσσες μη ελληνικές. Καλά κάνουν οι άνθρωποι ... ήρθαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον. Κάποιοι τους είπαν ότι έχουμε την δυνατότητα να τους φιλοξενήσουμε και κάποιοι τους έδωσαν και τη γή τους ... κάποιοι .... δεν φταίμε εμείς ... πότε δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι ξένοι, οι μετανάστες, ο πολιτικός, ο παπάς, οι ολυμπιστής, ο παιδαγωγός, ο διπλανός ... όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.... αλλά αυτοί που πραγματικά φταίνε ξέρουμε ποιοι είναι και πώς ήρθαν στη θέση που είναι τώρα και εμείς ... δεν κάνουμε τιποτα.... Και μια χοντρή με ένα λαχειοπώλη μου κόβουν τη ροή των σκέψεών μου... Κακάσχημοι άνθρωποι...και εξωτερικά και εσωτερικα.... Θα καταλήξουμε στο τελος με Χρυση Αυγή και εξωκοινοβουλευτική αριστερά να εναλλάσονται στη κυβερνηση μιας χώρας εκτός ευρώπης, τίγκα στους ξένους. Τα βλέπω στο Λονδινο...
Μήπως τελικά δεν είμαι Έλληνας; Μήπως έχω παραστρατημένη τη ροή μου, και απορυθμισμένη την εστίασή μου; Μήπως εγώ ζω σε ενα δικό μου φανταστικό κόσμο; Όμως... "Μηδένα προ του τέλους μακαρίζε" έλεγε ο Σόλων. Αλλά αν αυτό δεν είναι το τέλος...τότε;
Τότε ήρθε η ώρα να λέμε ότι η Ελλάδα είναι μια απλή μακαρίτισσα ...
Και μια άσημη ηθοποιός, που εμφανίζεται από το πουθενά ξαφνικά στην αίθουσα αναμονής του σταθμου, μου φέρνουν εικόνες από τα παλιά ...
Ελλάς η χώρα της λήθης ....
Τι μας λείπει;
ΠΑΙΔΕΙΑ....
Πρώτες εντυπώσεις....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
μονάχα ξαποσταίνει
αλλά μέσα της παραμένει
η σαπίλα η κρυμμένη.
Η ζωή του Έλληνα να πολεμά
χωρίς να ξέρει ούτε λόγο, ούτε αιτία
η σαπίλα θεωρείται ευφυία.
Αχ, Ελλάδα κουρασμένη
πόσο ακόμα να αντέξεις
πόσα ακόμα θα αντέξεις
να σου πίνουνε το αίμα,
τα παιδιά σου;
Η σαπίλα αυτή δεν φεύγει θεωρείται τιμημένη
κι αιώνια φιλοσοφία να φας και να πάρεις εξουσία
Ελλάδα, Ελλάδα υποχείριο, απλό,
που απλά σε οδηγούνε
στο γκρεμό που θα σου πούνε.
Τι σιχαμερός λαός που είμαστε τελικά, όλοι προχωρούμε πλάγια σαν το κάβουρα σαν να 'ταν αφέντες σε δημόσιο χώρο. Να τους πλακώσεις όλους, ή να του γράψεις στα παλιά σου τα παπούτσια;
Σταθμος Λαρίσης.
Οι ταμίες την έχουν δεί προϊστάμενοι. Κάθεσαι στη αίθουσα αναμονής και ο άλλος δίπλα σου ρεύεται, βήχει και φτύνει. Είμαστε έθνος παραπληγικών παππούδων και απαίδευτων νέων που η νοημοσύνη τους φτάνει μέχρι το σημείο να καταλάβουν πως δουλεύει το κινητό και το τηλεχειριστήριο. Εντάξει οι γέροι, κάποιοι ζήσανε ασχημες περιόδους, ζήσανε πολέμους, διαταραχές, μηδαμινές συνθήκες διαβίωσης. Οι νέοι; Το μέλλον αυτής της σάπιας χώρας; Χωρίς παιδεία, χωρίς μόρφωση, μόνο να παπαγαλίζουν καραμέλες. Οι νέοι κοιμούνται όρθιοι, και ξύπνιοι ονειρεύονται, και αυτοι που νομίζουν πως έχουν ξυπνήσει ... απλά αλλάξανε πλευρό. Δημιουργήσανε μια πραγματικότητα, τους φταίνε θρησκείες, θεοί, κόμματα, παπάδες. Στα παλιά μου τα παππούτσια αυτά.
Γιατι το όνειρό τους, τέλειο, με Δία για θεό, και αυτοί ναι, αρχηγοί λεγεώνων, χωρίς να ξέρουν ότι οι λεγεώνες ήταν Ρωμαικά στρατεύματα και όχι Ελληνικά... αλλά τι να κάνουμε, ότι τους πασάρουν τα περιοδικά και ότι πιάσουν... Έλληνα... που αλλού θα φτάσεις....
Αν κάποιος ρωτά "Τί να κάνουμε;" τότε η απάντηση είναι μία..και όπως πάντα είναι η πιο απλή. Κοιτάξτε πίσω σας και κάντε τον κόσμο όπως θα τον θέλατε. Αλλάξτε την πραγματικότητα και όχι τα όνειρά σας. Επικεντρωθείτε σε αυτά που μας χαλάνε και μας χωρίζουνε, διορθώστε αυτά που είναι λάθος, γεμίστε τα κενα.
Κοιτάμε το δάχτυλο και ξεχνάμε το φεγγάρι.. Τι άλλο να πείς μωρε, κακάσχημο τουρκόσπορο γένος; Τουρισμός η ευφυία μου, αξιοθέατα τα θαύματά μας.... Δανεικά χρήματα απ' την Ευρώπη, για να μπούμε στο δημόσιο, αίγλη, χαρές και πανηγύρια, δάνεια, δάνεια, δανεια... πόσο θα πάει αυτό; Καποια μέρα δε θα σκάσει όλο αυτό; Τότε θα δεις το σημερινό μπουζουκομάγκα και extra-large τυπάκι με το πούρο και τη "μερσεντέ" να κοιμάται σε παγκάκι και να καταριέται τη κοινωνία, τους πολιτικούς, όλους τους άλλους εκτός απ' τον εαυτό του που χρεωκόπησε. Και μαζί με αυτόν και η χώρα. Και μαζί με τη χώρα και εμείς, η επόμενη γενιά. Τι μας περιμένει αραγε; Οταν σκάσει το μπαλόνι; Θα μας σώσουν οι Ευρωπαίοι φίλοι μας; Θα παιξουμε τη κάρτα "ορυκτός πλούτος"; Η θα καταλήξουμε όπως προειδοποιούσε ο Μητσοτάκης το 1994 σε κανα διεθνές νομισματικό ταμείο; Ειπαμε όμως... το όνειρό του τέλειο να μαλώνουμε αν ειμαστε με τον Δία ή το χριστιανικό θεό.
Και οι κακάσχημοι άνρθωποι της πόλης φωνάζουν... Είναι δυνατόν να ξεφύγεις από το μίσος; Τους βλέπω κι τους μισώ...
Χμ... ίσως φταίει το ότι δεν κοιμήθηκα χθές ολόκληρο ταξίδι 20 ώρες έκανα... αλλά όπως μου είχε πει μια παλιά αγάπη "αισθάνομαι πιο ζωντανή όταν κουράζομαι" έτσι και εγώ τώρα είμαι πιο ζωντανός και καταλαβαίνω τη φαυλότητα των ξεκούραστων....
Ίσως εγώ τώρα που αισθάνομαι λοιπόν πιο ζωντανός καταλαβαίνω το ψέμμα τους. Χαμένοι θα είναι μια ζωή τα ξεχασμένα παιδιά ενός ολόκληρου αιώνα.....
Αυτή τη στιγμή συμπληρώνω 10 ώρες περίπου στην Ελλάδα και από τα 100 άτομα που συνάντησα και είδα γύρω μου οι 80 μιλούσαν γλώσσες μη ελληνικές. Καλά κάνουν οι άνθρωποι ... ήρθαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον. Κάποιοι τους είπαν ότι έχουμε την δυνατότητα να τους φιλοξενήσουμε και κάποιοι τους έδωσαν και τη γή τους ... κάποιοι .... δεν φταίμε εμείς ... πότε δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι ξένοι, οι μετανάστες, ο πολιτικός, ο παπάς, οι ολυμπιστής, ο παιδαγωγός, ο διπλανός ... όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.... αλλά αυτοί που πραγματικά φταίνε ξέρουμε ποιοι είναι και πώς ήρθαν στη θέση που είναι τώρα και εμείς ... δεν κάνουμε τιποτα.... Και μια χοντρή με ένα λαχειοπώλη μου κόβουν τη ροή των σκέψεών μου... Κακάσχημοι άνθρωποι...και εξωτερικά και εσωτερικα.... Θα καταλήξουμε στο τελος με Χρυση Αυγή και εξωκοινοβουλευτική αριστερά να εναλλάσονται στη κυβερνηση μιας χώρας εκτός ευρώπης, τίγκα στους ξένους. Τα βλέπω στο Λονδινο...
Μήπως τελικά δεν είμαι Έλληνας; Μήπως έχω παραστρατημένη τη ροή μου, και απορυθμισμένη την εστίασή μου; Μήπως εγώ ζω σε ενα δικό μου φανταστικό κόσμο; Όμως... "Μηδένα προ του τέλους μακαρίζε" έλεγε ο Σόλων. Αλλά αν αυτό δεν είναι το τέλος...τότε;
Τότε ήρθε η ώρα να λέμε ότι η Ελλάδα είναι μια απλή μακαρίτισσα ...
Και μια άσημη ηθοποιός, που εμφανίζεται από το πουθενά ξαφνικά στην αίθουσα αναμονής του σταθμου, μου φέρνουν εικόνες από τα παλιά ...
Ελλάς η χώρα της λήθης ....
Τι μας λείπει;
ΠΑΙΔΕΙΑ....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)