Πολλοί λένε πως αυτή η γεννιά που βγήκε στους δρόμους, οι 15άρηδες είναι η γεννιά του φραπέ, αλλά να κοιτάξτε τους, ξύπνησαν! Δεν ειναι αυτή η γεννιά του καφέ (αυτή είμαστε εμείς, μη κλέβετε δεν παίζω!) είναι η γεννιά του playstation και των internet cafes και της κακόγουστης μουσικής (μη ξεχνιώμαστε). Και μου τη δίνει που αναφέρεται σε αυτούς η κοινωνία ως "η νέα γενιά". Δηλαδή εμείς οι 25αρηδες τι σκατά είμαστε; Οι Κωλόγεροι;
Αυτά είναι παιδιά, ΠΑΙΔΙΑ, πως να το κάνουμε δηλαδή; Εχουν κηδεμόνες και την ευθύνη τους τη φέρουν αποκλειστικά αυτοί. Εμείς, όμως, η πραγματική ένδοξη γενιά του φραπέ, είμαστε η νέα γενιά. Εμείς τρώμε τη πούτσα για την ανευθυνότητα, τη δειλεία, την ανικανότητα, το ξεπούλημα της προηγούμενης(-ων) γενιάς(-ιών). Εμείς θα φτιάξουμε τις καταστάσεις και τις συνθήκες για αυτά τα μαμόθρεφτα. Τα ελάχιστα παιδιά που βγήκαν στις τηλεοράσεις να μιλήσουν παπαγαλίζανε, πιπιλίζανε καραμέλες, παπαγαλίζανε εκφράσεις και λέξεις που ακούνε στις ειδήσεις, και αυτό σε μας τους έκπληκτους μεγαλύτερους μας εντυπωσίαζε. "Κοίτα τι λέει ο πιτσιρικάς! Καλά τα λέει". Εντάξει, ας ηρεμίσουμε. Και εμείς όταν πετάγαμε καμιά ατάκα και γινόμασταν cool οι μεγαλύτεροι μας σνόμπαραν. Έτσι γινόταν πάντα και έτσι θα γίνεται πάντα.
Τώρα, δεν τους κατηγορώ βέβαια που βγήκαν στους δρόμους. Δολοφόνησε ένας μπάτσος, ένα εξουσιόπληκτο γουρούνι με τη μικρή του μπλέ στολή και το πιστολάκι του ένα παιδί. Ότι και αυτό να έκανε, είτε προκάλεσε είτε όχι, το σκότωσε! Και καλά κάνανε τα παιδιά (με τους γονείς τους τα περισσότερα και μπράβο στους γονείς τους για αυτό γιατί αλλιώς θα κλαίγαμε κι άλλους) και βγήκανε στους δρόμους να διαδηλώσουν για αυτή τη κατάσταση.
Ξαφνικά μιλάνε όλοι για τον "Αλέξη". Γιατί Αλέξη; Τον ξέρατε; Σας ήξερε; Τι οικιότητες είναι αυτες; Τι αμερικανιές; Τι μαϊμουδισμοί; Πήγε και ο άλλος ο γελοίος και έκανε ειρηνική δήθεν διαδήλωση με κεριά. Που ζούμε; Στο Αμέρικα; Έτσι εκφράζεται ο Έλληνας; Τι φραγκισμοί είναι αυτοί; Που είναι η πυγμή μας; Που το πάθος μας για την αλήθεια, τη πραγματική δράση; Θόλωσαν όλα αυτά όπως και το μυαλό μας από τα σκατά που μας ταϊζουν στις τηλεοράσεις ως πολιτικά ορθές δράσεις, χάθηκαν όπως και οι ψυχές μας στο κόσμο όπου μας αναγκάζουν να εστιάζουμε τυφλά στο χρήμα, την επιβίωση, τη καλοπέραση, τον υλισμό, στην ΑΝΑΓΚΗ.
Βγήκαν μετά κάποιοι και καπηλεύτηκαν τη μνημη του παιδιού, είτε παίζοντας το πληγωμένοι, λες και χάσανε τον ύπνο τους (ιδίως οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι) είτε οι κουκουλοφόροι που δεν σταμάτησαν να καίνε και να σπάνε πράγματα ακόμα και κατα τη διάρκεια της κηδείας, τιμώντας έτσι δήθεν το θύμα της κοινωνικής ανευθυνότητας μας. Οι μόνοι που δεν καπηλεύτηκαν ήταν οι διαδηλωτές εργαζόμενοι την μεθεπόμενη μέρα και αυτό επειδή είχαν προγραμματίσει τη πορεία τους αρκετό καιρό πριν το συμβάν.
Δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις κύριοι. Και αυτό που έγινε είναι μια γενίκευση. Και δε ζούμε ούτε στη δεκαετία του 70 ούτε σε καμιά καταναγκαστική χώρα. Ζούμε το 2008 και όλοι έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι έχουμε εκσυγχρονιστεί, εχουμε εξελιχθεί, έχουμε μεταλλαχθεί σε κάτι καλύτερο. Όπως ακριβώς κάναμε και μετά τη κατάκτηση του Euro, όπως ακριβώς κάναμε και μετά τους "καλύτερους ολυμπιακούς", όπως κάνουμε πάντα, σαν μαϊμούδες που περιμένουμε μετα το σόου να μας πούνε οι ξένοι παρατηρητές μπράβο και να μας πετάξουν το κοκκαλάκι μας υπο τη μορφή του τουρισμού. Και μετά γίνεται κάτι τέτοιο και απογητευόμαστε και πέφτουμε απ τα σύννεφα. Μετά ανεβαίνουν οι φόροι, ανεβαίνει η βενζίνη, ακριβαίνουν τα πάντα (όπως παντού στο κόσμο άλλωστε) αλλά εμείς δεν είμαστε προετοιμασμένοι ψυχολογικά για κάτι τέτοιο. Μέχρι χθές ήμασταν εξελιγμένοι, πρώτοι, γαμάτοι. Μας χειροκρότησαν στο τσίρκο για τη παράστασή μας εξάλλου οι ξένοι τη προηγούμενη νύχτα. Και τώρα αποχαυνωνόμαστε από την δραματική αλλαγή και τα χάνουμε και απογοητευόμαστε και γεμίζουμε ένταση και "οργή" και δυσπιστία. Και ψάχνουμε αφορμή να ξεσπάσουμε. Αλλά επειδή είμαστε κότες περιμένουμε τον από μηχανής θεό να εμφανιστεί να επαναστατήσει, να ΔΡΑΣΕΙ, που έλεγα σε άλλο note, για να βγούμε και εμείς έξω και να δηλώσουμε συμπαράσταση. Όπως οι αμόρφωτοι και άπλυτοι και φοβισμένοι άνθρωποι ακολουθούν τον φαντασμένο τρελό που ακούει φωνές γιατί δεν έχουν να προτείνουν μόνοι τους μια λύση. ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ λοιπόν, ποτέ δε δρούμε. Αν είχε βγεί όλη η Ελλάδα έξω και τα έκαιγε, τα έσπαγε, έδειχνε ότι είναι πράγματι οργισμένος ο Έλληνας, ότι πραγματικά "ως εδώ και μη παρέκει" τότε δε θα λέγαμε "καταδικάζουμε τα γεγονότα". Δε θα υπήρχαν ούτως οι άλλως αυτά τα βγδελιγματα οι δημοσιογράφοι να μας γεμίζουν τα αυτιά με κενές εκφράσεις εντυπωσιακές αλλά που δε σημαίνουν τίποτα. Αν ήμασταν οργισμένοι, θα βγαίναμε όλοι έξω. Αλλά δεν ήμασταν. Είματε απογοητευμένοι από τον εαυτό μας απλά φοβόμαστε να το παραδεχτούμε. Και για αυτό είμαστε παθητικοί. Και για αυτό είμαστε κομπλεξικοί. Και για αυτό φταίνε οι γονείς μας. Και η έλλειψη παιδείας μας.
Εξηγώ...
Οι τελευταίες τρείς-τέσσερις γεννιές μεγαλώσανε ακουγοντας συνέχεια για το πόσο ηρωική ήταν η γενιά του πολυτεχνείου (οι γονείς τους δηλαδή), πόσο ηρωική ήταν η προηγούμενη γενιά που αντιστάθηκε στο γερμανό, που πολέμησε τον ιταλό (κάποιοι μέσα στη μιζέρια τους είναι υπερήφανοι που συμετείχαν σε έναν εμφύλιο σε οποιαδήποτε πλευρα, τέτοια η ξεφτύλα μας), η ακόμα πιο προηγούμενη γενια είχε και αυτή τους ήρωές της στους Βαλκανικούς και σιγά σιγά φτάνουμε μέχρι τη τουρκοκρατία.Ιδίως η προηγούμενη γενιά χωρίς να ξέρουμε πως και γιατί όλοι τους σχεδόν κάναν αντίσταση κατά της χούντας. (Μη ξεχνάμε ότι αν ρωτήσουμε το κόσμο σε λίγο θα μετρήσουμε πως στο πολυτεχνείο μέσα ήταν ο μισός πληθυσμός του κράτους μας. Τέτοια υποκρισία. Τέτοια ανάγκη για συμετοχή σε κάτι μεγάλο, σε κάτι να έχουμε να λέμε "ήμουν και εγώ εκεί" με υπερηφάνια και σνομπ για αυτούς που δήθεν δεν ήταν). Βλέπουμε λοιπόν έντονο το αίσθημα του "ηρωισμού" του "αγώνα" της "αντίστασης" του "συμμετέχω σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου" από πατέρα σε γιο και μάνα σε κόρη. Οι τελευταίες γενιές δεν έχουν κάτι τέτοιο. Έχουν όμως μεγαλώσει με αυτές τις ιδέες που πέρασαν από πατέρα σε γιο. Δεν συμβαίνει όμως κάτι μεγάλο. Δεν γίνεται κάποιος πόλεμος. Δεν έχουμε κάποια κατοχή. Δεν έχουμε κάποιον καταπιεστή να αποτινάξουμε το ζυγό του. Δεν έχουμε αιτία να αγωνιστούμε και το σημαντικότερο: ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΘΟΥΜΕ. Οπότε ψάχνουμε αφορμή, ψάχνουμε την αιτία. Για ψύλλου πήδημα (ιδίως αν συγκρίνουμε τις αφορμές με άλλους ξεσηκωμούς) "επαναστατούμε", "αγωνιζόμαστε", "αντιδρούμε", και το αγαπημένο μου "αντιστεκόμαστε". Τη στιγμή που ΕΜΕΙΣ ανεβάζουμε στην εξουσία τα ίδια άτομα, από τους ίδιους κύκλους, από τα ίδια κοινωνικά στρώματα, με τις ίδιες σάπιες απαρχαιωμένες ιδέες. Ξέρουμε κατά βάθος ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι αλλά πως να επαναστατήσεις, να αγωνιστείς, να αντιδράσεις και να επαναστατήσεις εναντίον του ίδιου σου του εαυτού; Πρέπει όμως να βρούμε και εμείς κάτι, όπως το οφείλουμε στην παράδοση του έθνους μας να βρούμε ως γενιά ένα γεγονός μεγαλύτερο από εμάς τους ίδιους για να συμμετασχουμε και να έχουμε να λέμε "ήμουνα και εγώ εκεί".Με αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας μεγαλώσανε και τα παιδιά μας.
Όταν όμως συμβαίνουν τέτοια γεγονότα, επειδή τα αντανακλαστικά μας είναι σκουριασμένα, δεν το αντιλαμβανόμαστε και δε δρούμε. Ολισθαίνουμε στην αντίδραση. Ολισθαίνουμε σε ηλίθιες μαϊμουδίστικες "αντιδράσεις" χωρίς νήμα, ουσία και αντίκτιπο. Επί μια δεκαετία σφάζανε τους Σέρβους και εμείς το μόνο που κάναμε σαν λαός ήταν πορείες. Επί μια διετία στέλναν στρατεύματα μέσα από τη θεσσαλονίκη και εμείς το μόνο που κάναμε ήταν πορείες και διαμαρτυρίες. Επί 30 χρόνια εκλέγουμε κυβερνήσεις νοθείας που κυβερνούν έχοντας πάντοτε λιγότερο από το 50% της ανοχής του σώματος των ψηφοφόρων. Επί 30 χρόνια ο ανειδίκευτος και αμόρφωτος ανηψιός του βουλευτή παίρνει τη δουλειά σου μέσα από τα χέρια σου. Επί 30 χρόνια σπουδάζεις σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό, φτάνεις σε επίπεδο να σου παίρνουν πιπες για να μείνεις εκει και να δουλέψεις για αυτούς και επιστρέφεις στην ελλάδα και δε σου αναγνωρίζουν το πτυχιο σου και την αξία σου επειδή δεν δέχτηκες να συμμετάσχεις στο ΛΟΤΤΟ των πανελληνίων-πανελλαδικών. Επί 30 χρόνια σε καλούν να πας φαντάρος χωρίς να σε πληρώνουν για το χρόνο που σπαταλάς και καις και σαπίζεις κανοντας απολύτως τίποτα το δημιουργικό. Ούτε καν την στρατιωτική εκπαίδευση. Επί 30 χρόνια ανέχεσαι 100 δημοσιογράφους να παίρνουν αφθαίρετα το ρόλο του δάσκαλου, εκπαιδευτή, αναλυτή, πολιτκού, προπονητή, ιατρού, ντετέκτιβ, ιστορικού, μαθηματικού γεννετικού και πάει λέγοντας και εσύ τους ακούς και δέχεσαι χωρίς αντίδραση τη μασημένη τροφή. Επί 30 και βάλε χρόνια γενιές, κράτος, οργανισμοί χρεώνουν τον ιδρώτα τους σε τραπεζικούς λογαριασμούς, και προχωρούν σε μια ανένδοτη δανειοληψεία χωρίς ποτέ να θυμούνται ότι δε χρειάζεσαι το δεύτερο αμάξι, το εξοχικό, τις διακοπές στη μύκονο και όλες τις άλλες υπερυλιστικές παγίδες. Επί 30 χρόνια στέλνετε τα παιδιά σας σε σχολεία που οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, οι φροντιστές είναι εκεί όχι για να διδάξουν αλλά για να συμπληρώσουν τις 5 έως 15 ώρες της βάρδιας τους και να τσεπώσουν τον ίδιο μισθό που βγάζει ο οικοδόμος σε 3 μήνες. Επί 30 χρόνια οι πολιτικοί ταγοί, οι ηγέτες, οι φυσιογνωμίες που ανεβοκατεβάζετε στις καρέκλες, σας κλέβουν, σας ληστεύουν, σας κορϊδεύουν και εσείς τους ξαναβγάζατε. Μην νομίζετε ότι μονο οι σημερινοί κλέβουν. Απλά σήμερα τα ΜΜΕ βρήκαν το κόλπο. "Θα μου κάνεις τη χάρη; Όχι; Βγάλε ένα βατοπαίδι στη φόρα". Επι 30 χρόνια με λεφτά δικά μας χτίζουν και φτιάχνουν το εθνικό μας δίκτυο και κάθε χρόνο σκοτώνονται οικογένειες. Ποιανού τα μούτρα σπάσατε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στα Τέμπη; Ποιανού το σπίτι κάψατε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στο Μαλιακό; Για τα ατυχήματα που γίνανε οχι από απροσεξία του οδηγού αλλά από τη κακή ποιότητα του αξίας δισεακτομυρίων οδοστρόματος;
Εσείς λοιπόν τι κάνατε; Βγήκατε στους δρόμους και κάνατε πορείες. Κοροϊδέψατε τον εαυτό σας και τώρα κάθεστε στο καναπέ σας βλέπετε τα επισόδεια και κατακεραυνώνετε ή επιδοκιμάζετε. Κάποιοι απο εσάς πάτε και στις πορείες μαϊμουδίζοντας. Επισόδεια τα οποία είχαν μια αφορμή μια δολοφονία ενός παιδιού από έναν μπάτσο. Τον οποίον μπάτσο τον συνέλλαβαν και τον πετάξανε μέσα. Και ας βάλουν 5 Κούγιες να του ελαφρύνουν τη θέση, θα τιμωρηθεί. Δηλαδή η δικαιοσύνη θα αποδωθεί. Αντιδράσατε λοιπόν για έναν λόγο τον οποίο συγκριτικά με όλους του παραπάνω λόγους είναι ασήμαντος. Ναι κύριοι ασήμαντος. Γιατί εσείς εξεγερθήκατε για έναν "Αλέξη" αλλά όλους τους άλλους "Αλέξηδες" τους γράψατε στα αρχίδια σας. Για αυτό είστε όλοι υποκριτές. Όσοι μυξοκλαίγατε, όσοι φωνάζατε, και φαρισαϊκά διαριγνύατε τα ιμάτιά σας. Επειδή έτσι είναι η σωστή αντίδραση, επειδή έτσι είναι πολιτικά ορθό, επειδή "έτσι κάνουν όλοι", επειδή σαν υποκατάστατο του "και εγώ ήμουνα εκεί" μπορείτε να λέτε "και εγώ στεναχωρήθηκα και εγώ έκλαψα και εγώ συγκλονίστικα". Τι κάνατε; ΑΝΤΙΔΡΑΣΑΤΕ! Δεν ΔΡΑΣΑΤΕ. Και εγώ τους αντιδρώντες, τους ετερόφωτους, τους μαϊμουδιάρηδες, τη μάζα, τις ανίκανες μοναχικές μονάδες τους θεωρώ γλοιώδεις. Και σε αυτή τη γλίτσα ευθύνεται η αποτυχία της "κοινωνίας" μας. Γιατί αντί για κοινωνία που βλέπει το στραβο και το διορθώνει με αλλαγή συμπεριφοράς και πλεύσης, γίναμε όχλος με κανόνες έκφραση και αντίδρασης και όποιος κινείτε διαφορετικά απομονώνεται και εξοστρακίζεται. Και οι κουκουλοφόροι σας είναι οι ήρωες της νέας σας γενιάς, όπως και για εσάς οι συμετέχοντες σε πορείες ήταν οι ήρωές σας, όπως και για τους γονείς σας οι εντός του πολυτεχνείου ήταν οι ήρωές τους. Αλλα όπως και οι γονείς σας έτσι και εσείς αντιδράσατε, σαν προβατάκια δεχτήκατε τη πορεία, την τρομοκρατία του κουκουλοφόρου, σαν αντιδραση "λαθασμένη μεν αλλά αντίδραση που σηματοδοτεί μια νέα εποχή, μια αντίδραση που είναι η αιχμή του δόρατος της οργής του λαού".
Λοιπόν, οι επαναστάσεις με και χωρίς εισαγωγικά, ξεκινούν πάντα από κάποιο γεγονός. Το θέμα είναι ποιοι τις καπηλεύονται. Και αυτοί είναι πάντα αυτοί που στο τέλος της ιστορίας κερδίζουν. Όπως και στη γαλλική επανάσταση που έγινε για το λαό και τελικά κατέληξε κράτος τρομοκρατίας που αρκούσε να κοιτάξεις στραβά κάποιον για να χαρακτηριστείς αντικαθεστωτικός και να χάσεις το κεφάλι σου. Όπως και στην ελληνική επανάσταση του 1821, άλλοι πολέμησαν για να κυβερνήσουν άλλοι μετά και να κλείσουν στη φυλακή τον Κολοκοτρώνη.
Έχουμε έλλειψη παιδείας και αυτή η παιδεία δεν ξεκινάει από τα σχολεία, αλλά από τους κομπλεξικούς, ψευτο-δεξιους, ψευτο-αριστερούς, ψευτο-ιδεολόγους γονείς μας, που ξεπουλήσαν το τομάρι τους αμέτρητες φορές με τη δικαιολογία ότι το κάναν για να εξασφαλίσουν εμάς μιλώντας όμως υπερήφανα για την προσωπική τους επανάσταση στο εκάτοτε χουντικο, νεοδημοκρατικο, πασοκικό, μητσοτακικό, σημιτικό ή καραμανλικό κατεστημένο. Και γίναμε όλοι κομπλεξικοί. Και οργισμένοι, χωρίς να έχουμε καλλιεργήσει τη κριτική δυναμη να εντοπίζουμε το πρόβλημα και να το λύνουμε, αλλα πάντοτε κατηγορούμε τον διπλανό μας και ποτέ εμάς ή αυτούς που στηρίζουμε. Όπως κάνουμε με τις αγαπημένες μας ομάδες ποδοσφαίρου, άσχετα αν όλες είναι για το πούτσο εμείς είμαστε ικανοί να σκοτωθούμε για αυτές σε μια συζήτηση.
Σας λέω λοιπόν και το δηλώνω υπεύθυνα πώς όλοι είναι, είστε, είμαστε υποκριτές σε αυτή την ιστορία. Και όσο πιο δυνατά φωνάζουμε αντιδρώντας δήθεν για τη δολοφονία του μικρού παιδιού τόσο πιο υποκριτές είμαστε.
Και που θα οδηγήσουν όλα αυτά; Η μελέτη της ιστορίας δειχνει τη πεπετημένοι που όλοι ακολουθούμε: στο φασισμό. Μπορεί να φαινεται μια μικρή αναξια λόγου δύναμη, αυτή της Χρυσής Αυγής, αλλα the powers that be πάντοτε ψάχνουν για ένα μοχλό πίεσης. Θα χρηματοδοτηθεί, θα έρθει στη μόδα, και επειδή μέχρι τότε θα έχουμε νομιμοποιήσει συνειδησιακά τις φασιστκές μορφές έκφρασης και αντίδρασεις (τούβλα, ξύλο στους δρόμους, τρομοκράτηση αυτών με διαφορετική άποψη, συνθηματα μίσους κα) θα εμφανιστεί σαν πολιτική δύναμη συγκρουσης με το κατεστημένο, με τους κλέφτες πολιτικούς, με τους πουλημένους και προδότες καθεστωτικούς/συστημικους. Και όταν θα χύνεται αίμα στους δρόμους, στις γειτονιές, στις αλάνες, θα είναι αργά. Και όσοι θα μιλάμε κατά τις βίας θα θεωρούμαστε και τότε όπως και τώρα βαρετές, αναξιόπιστες φωνές που φοβούνται να πάρουν μέρος. Αλλά η αλήθεια θα είναι μία και θα είναι πάντα συλλογική.
Ένας τράβηξε το όπλο, αλλά τη σκανδάλη την πατήσαμε όλοι μαζί.
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα
Όσοι περιμένουν πομπώδεις λέξεις που θα βρίζουν το "σύστημα" ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Όσοι θα διαβάσουν το κείμενο αυτό μόνο και μόνο για να βρούν νέα μασημένη τροφή για να ανακυκλώσουν και να χρησιμοποιήσουν για εντυπωσιασμό σε προσωπικές τους αντιπαραθέσεις ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Όσοι κρατούν σφιχτά τα χαλινάρια της προσωπικής τους απελευθέρωσης, όσοι με μανία κρατουν τις παρωπίδες τους μέσα στην ασφαλή ασάφειά τους ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Σήμερα λοιπόν βιώνουμε επισόδεια, ανταρτοπόλεμους, ζωντανές αναμεταδώσεις από γενναίους δημοσιογράφους, δακρυγόνα, αποπνικτικές καταστάσεις όλα αυτά σαν αντιχήσεις μιας "δολοφονίας" ενός παιδιού από ένα όργανο, από έναν εκπρόσωπο της "δημόσιας τάξης".
Πως γίνεται λοιπόν ένας μπάτσος να σήκωσε το όπλο του και να πυροβόλησε προς έναν άνθρωπο; Είτε πυροβόλησε στο ψαχνό είτε πυροβόλησε προειδοποιητικά και η σφαίρα εξοστρακίστηκε και θανάτωσε το παιδί το ερώτημα είναι γιατί πυροβόλησε εξ αρχής το "όργανο της τάξης"; Τη στιγμή που μέχρι χθές φωνάζανε ότι οι νόμοι που υπάρχουν είναι τόσο αυστηροι που στην ουσία είναι απροστάτευτοι από τους εισβολείς επειδή δεν του επιτρέπεται να πυροβολήσουν..
Πως γίνεται σαν αντίδραση του γεγονότος αυτού να βγαίνει στο δρόμο σε όλη τη χώρα πλήθος κόσμου και να αρχίζουν να "διαδηλώνουν" δηλαδή για τη σημερινή εποχή να σπάνε, να καίνε, να εκτοξεύουνε μολότοφ, να εισβάλουνε σε κτήρια και άλλα τέτοια όμορφα πράγματα.
Αυτός είναι ο πολιτισμός μας κύριοι. Τα γεγονότα πλέον είναι οι προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων, η οργή αυτών που ψάχνανε μια αφορμή για να τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά είναι πλέον η "οργή λαού" και οι μανιακές αντιδράσεις ανεκπαίδευτων οργάνων της τάξης, ανθρώπων που εδώ και 30 χρόνια αποτελούν απλά στρατό ψηφοφόρων δηλαδή δημόσιων υπαλλήλων αποτελούν αντιδράσεις του "κράτους", του "συστήματος"..
Θα σας πω λοιπόν τι φταίει σε αυτή τη χώρα.
Φταίει αυτό που φταίει και σε όλες τις "πολιτισμένες" χώρες της δύσης.
Φταίει ότι μας κυβερνούν, μας καθοδηγούν επαγγελματίες πολιτικοί.
Τι είναι ο πολιτικός; Τι ειδικότητες έχει; Τι εργαλεία έχουν; Τι ικανότητες; Τίποτα. Μόνο ειδίκευση στα λόγια. Φταίει λοιπόν ότι αφήνουμε τους πολιτικούς που στην ουσία είναι ανεπάγγελτοι και ανειδίκευτοι να μας καθοδηγούν.
Φταίει το ότι η επαφή μας με τον έξω κόσμο έρχεται αποκλειστικά από ένα κουτί που εκπέμπει μασημένη τροφή, μασημένες απόψεις, έτοιμα συμπεράσματα, καλλιέργημένες σκέψεις, πολιτικά ορθή πλαστική γνώση.
Και εμείς οι πανίσχυροι πολίτες, με τα τόσα δικαιώματα και τα τόσα καθήκοντα τι κάνουμε; Διαλέγουμε στρατόπεδα και τα ακολουθούμε πιστοί, φανατισμένα, με σθένος και με αδιάκοπη μανία για το δίκαιο της ομάδας μας.
Πότε ο "μπάτσος" δεν ήταν γουρούνι ρε παιδιά;
και
Πότε ο κουκουλοφόρος των εξαρχείων δεν ήταν απλά ένας τελειωμένος χασικλής που βγάζει τις κάβλες τους με το να κάνει ζημιές;
Απλά σήμερα ο κουκουλοφόρος έγινε ο ήρωας μιας λανθασμένης (μόνο στην Ελλάδα-παγκόσμιο φαινόμενο) αριστεράς, μιας "εξεγερμένης νεολαίας" του φραπέ, αγανακτισμένης μεν για τη κατάσταση αραγμένης δε στο καναπέ της. Όταν εμείς ερχόμαστε και λέμε "η νεολαία σπάζοντας μια βιτρίνα δίνει μήνυμα" όταν εμείς λέμε "τι να κάνει ο μπάτσος να μην αμυνθεί", τι και ποιόν δικαιολογούμε;
Πώς να πάνε "καλά" τα πράγματα όταν εμείς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να διαλέξουμε στρατόπεδο;
Όχι, να μη διαλέξουμε στρατόπεδο. Η ζωή δεν είναι χολυγουντιανή ταινία με cheesy σκηνικά και εκφράσεις. Πρέπει να δουμε το τι συμβαίνει μεσα στη γενικότητα των γεγονότων.
Ο τσαμπουκάς, ο ανεκπαίδευτος, ο κοιμισμένος μπάτσος είναι ταυτόχρονα θύμα και θύτης. Το ίδιο και ο κουκουλοφόρος. Είδατε πως το βουλώσανε όλοι οι πολιτικοί; Που είναι οι ηρωικοί συνασπιστές, οι πολιτικοί εκμεταλλευτές ψηφοθήρες;
Χρειάζεται εξαγνισμός φωτιάς.
Αν ο λαός νιώθει οργή, ας την εκφράσει. Ας βγεί στους δρόμους να σκοτωθεί. Αν δεν νιώθει οργή, ας κάτσει σπίτι του.
Οι απόψεις είναι πάντοτε ΔΡΑΣΕΙΣ και όχι ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ. Και η δικιά μας κοινωνία το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αντιδρά. Παθητική αντίδραση. Δεν γίνεται να εκφράζεις άποψη από τον καναπέ σου, απο τη τηλεόρασή σου, στο καφέ σου.
Αυτό συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Ζούμε στην εποχή της αντίδρασης. Σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση της αντίδρασης. Της σαπίλας. Δε φταίει ο μπάτσος. Δε φταίει ο κουκουλοφόρος. Δε φταίει ο δημοσιογράφος. Φταίμε εμείς. Που τους ανεχόμαστε και όταν ξεχυλίζει το ποτήρι, ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ.
Ξεχνάμε όμως τη δράση. Τη πρωτοβουλία. Τη ΑΤΟΜΙΚΗ δραση.
Όχι στη μαζοποίηση. Όχι στα πρόβατα. Βγείτε από την ηλίθια άποψη-κατάσταση του "διαφωνώ άρα πάω σε πορεία".
Διαφωνείς; Δρας αναλόγως. Δεν περιμένεις να σκοτωθεί ενας 15χρονος για να αντιδράσεις. Για να έχεις μια πρόφαση.
Είναι σικ και πολυφορεμένο το να λέμε "αλλάζεις τον εαυτό σου για να αλλάξεις τη κοινωνία σου"
Ε ας το κάνουμε επιτέλους.
Δεν γίνεται στο έτος 2009 να συμπεριφερόμαστε και να κινούμαστε και να σκεφτόμαστε λες και ζούμε στο 74 σα καθυστερημένα παιδάκια με κομπλεξ κατωτερότητας.
Δράστε. Κινηθείτε αναλόγως. Προσαρμοστείτε.
Όχι στην αντίδραση. Η αντίδραση, η μαζοποίηση, η στρατοπεδοποίηση, είναι απλά μια δικαιολογία για να μην νοιώθουμε ενοχές. Για ποιον άλλο λόγο μπορεί σε αυτή τη κωλοχώρα να υπάρχουν άνθρωποι που ενώ υποτίθεται έχουμε δημοκρατία μιλάνε για "αριστερά και δεξιά".
Υπάρχει και η άλλη λύση.Έχουμε το παρακράτος της αστυνομίας να σφάζεται με το παρακράτος των δήθεν αντεξουσιαστών. Αφήστε τους να σφαχθούνε, και από τη καταστροφή να ελπίσουμε σε κάτι νέο.. αλλά δε νομιζω να το θέλει κανείς αυτό.. κρίμα.
Απλά λίγες σκόρπιες σκέψεις..
Όσοι θα διαβάσουν το κείμενο αυτό μόνο και μόνο για να βρούν νέα μασημένη τροφή για να ανακυκλώσουν και να χρησιμοποιήσουν για εντυπωσιασμό σε προσωπικές τους αντιπαραθέσεις ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Όσοι κρατούν σφιχτά τα χαλινάρια της προσωπικής τους απελευθέρωσης, όσοι με μανία κρατουν τις παρωπίδες τους μέσα στην ασφαλή ασάφειά τους ας μην διαβάσουν παρακάτω.
Σήμερα λοιπόν βιώνουμε επισόδεια, ανταρτοπόλεμους, ζωντανές αναμεταδώσεις από γενναίους δημοσιογράφους, δακρυγόνα, αποπνικτικές καταστάσεις όλα αυτά σαν αντιχήσεις μιας "δολοφονίας" ενός παιδιού από ένα όργανο, από έναν εκπρόσωπο της "δημόσιας τάξης".
Πως γίνεται λοιπόν ένας μπάτσος να σήκωσε το όπλο του και να πυροβόλησε προς έναν άνθρωπο; Είτε πυροβόλησε στο ψαχνό είτε πυροβόλησε προειδοποιητικά και η σφαίρα εξοστρακίστηκε και θανάτωσε το παιδί το ερώτημα είναι γιατί πυροβόλησε εξ αρχής το "όργανο της τάξης"; Τη στιγμή που μέχρι χθές φωνάζανε ότι οι νόμοι που υπάρχουν είναι τόσο αυστηροι που στην ουσία είναι απροστάτευτοι από τους εισβολείς επειδή δεν του επιτρέπεται να πυροβολήσουν..
Πως γίνεται σαν αντίδραση του γεγονότος αυτού να βγαίνει στο δρόμο σε όλη τη χώρα πλήθος κόσμου και να αρχίζουν να "διαδηλώνουν" δηλαδή για τη σημερινή εποχή να σπάνε, να καίνε, να εκτοξεύουνε μολότοφ, να εισβάλουνε σε κτήρια και άλλα τέτοια όμορφα πράγματα.
Αυτός είναι ο πολιτισμός μας κύριοι. Τα γεγονότα πλέον είναι οι προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων, η οργή αυτών που ψάχνανε μια αφορμή για να τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά είναι πλέον η "οργή λαού" και οι μανιακές αντιδράσεις ανεκπαίδευτων οργάνων της τάξης, ανθρώπων που εδώ και 30 χρόνια αποτελούν απλά στρατό ψηφοφόρων δηλαδή δημόσιων υπαλλήλων αποτελούν αντιδράσεις του "κράτους", του "συστήματος"..
Θα σας πω λοιπόν τι φταίει σε αυτή τη χώρα.
Φταίει αυτό που φταίει και σε όλες τις "πολιτισμένες" χώρες της δύσης.
Φταίει ότι μας κυβερνούν, μας καθοδηγούν επαγγελματίες πολιτικοί.
Τι είναι ο πολιτικός; Τι ειδικότητες έχει; Τι εργαλεία έχουν; Τι ικανότητες; Τίποτα. Μόνο ειδίκευση στα λόγια. Φταίει λοιπόν ότι αφήνουμε τους πολιτικούς που στην ουσία είναι ανεπάγγελτοι και ανειδίκευτοι να μας καθοδηγούν.
Φταίει το ότι η επαφή μας με τον έξω κόσμο έρχεται αποκλειστικά από ένα κουτί που εκπέμπει μασημένη τροφή, μασημένες απόψεις, έτοιμα συμπεράσματα, καλλιέργημένες σκέψεις, πολιτικά ορθή πλαστική γνώση.
Και εμείς οι πανίσχυροι πολίτες, με τα τόσα δικαιώματα και τα τόσα καθήκοντα τι κάνουμε; Διαλέγουμε στρατόπεδα και τα ακολουθούμε πιστοί, φανατισμένα, με σθένος και με αδιάκοπη μανία για το δίκαιο της ομάδας μας.
Πότε ο "μπάτσος" δεν ήταν γουρούνι ρε παιδιά;
και
Πότε ο κουκουλοφόρος των εξαρχείων δεν ήταν απλά ένας τελειωμένος χασικλής που βγάζει τις κάβλες τους με το να κάνει ζημιές;
Απλά σήμερα ο κουκουλοφόρος έγινε ο ήρωας μιας λανθασμένης (μόνο στην Ελλάδα-παγκόσμιο φαινόμενο) αριστεράς, μιας "εξεγερμένης νεολαίας" του φραπέ, αγανακτισμένης μεν για τη κατάσταση αραγμένης δε στο καναπέ της. Όταν εμείς ερχόμαστε και λέμε "η νεολαία σπάζοντας μια βιτρίνα δίνει μήνυμα" όταν εμείς λέμε "τι να κάνει ο μπάτσος να μην αμυνθεί", τι και ποιόν δικαιολογούμε;
Πώς να πάνε "καλά" τα πράγματα όταν εμείς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να διαλέξουμε στρατόπεδο;
Όχι, να μη διαλέξουμε στρατόπεδο. Η ζωή δεν είναι χολυγουντιανή ταινία με cheesy σκηνικά και εκφράσεις. Πρέπει να δουμε το τι συμβαίνει μεσα στη γενικότητα των γεγονότων.
Ο τσαμπουκάς, ο ανεκπαίδευτος, ο κοιμισμένος μπάτσος είναι ταυτόχρονα θύμα και θύτης. Το ίδιο και ο κουκουλοφόρος. Είδατε πως το βουλώσανε όλοι οι πολιτικοί; Που είναι οι ηρωικοί συνασπιστές, οι πολιτικοί εκμεταλλευτές ψηφοθήρες;
Χρειάζεται εξαγνισμός φωτιάς.
Αν ο λαός νιώθει οργή, ας την εκφράσει. Ας βγεί στους δρόμους να σκοτωθεί. Αν δεν νιώθει οργή, ας κάτσει σπίτι του.
Οι απόψεις είναι πάντοτε ΔΡΑΣΕΙΣ και όχι ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ. Και η δικιά μας κοινωνία το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αντιδρά. Παθητική αντίδραση. Δεν γίνεται να εκφράζεις άποψη από τον καναπέ σου, απο τη τηλεόρασή σου, στο καφέ σου.
Αυτό συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Ζούμε στην εποχή της αντίδρασης. Σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση της αντίδρασης. Της σαπίλας. Δε φταίει ο μπάτσος. Δε φταίει ο κουκουλοφόρος. Δε φταίει ο δημοσιογράφος. Φταίμε εμείς. Που τους ανεχόμαστε και όταν ξεχυλίζει το ποτήρι, ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ.
Ξεχνάμε όμως τη δράση. Τη πρωτοβουλία. Τη ΑΤΟΜΙΚΗ δραση.
Όχι στη μαζοποίηση. Όχι στα πρόβατα. Βγείτε από την ηλίθια άποψη-κατάσταση του "διαφωνώ άρα πάω σε πορεία".
Διαφωνείς; Δρας αναλόγως. Δεν περιμένεις να σκοτωθεί ενας 15χρονος για να αντιδράσεις. Για να έχεις μια πρόφαση.
Είναι σικ και πολυφορεμένο το να λέμε "αλλάζεις τον εαυτό σου για να αλλάξεις τη κοινωνία σου"
Ε ας το κάνουμε επιτέλους.
Δεν γίνεται στο έτος 2009 να συμπεριφερόμαστε και να κινούμαστε και να σκεφτόμαστε λες και ζούμε στο 74 σα καθυστερημένα παιδάκια με κομπλεξ κατωτερότητας.
Δράστε. Κινηθείτε αναλόγως. Προσαρμοστείτε.
Όχι στην αντίδραση. Η αντίδραση, η μαζοποίηση, η στρατοπεδοποίηση, είναι απλά μια δικαιολογία για να μην νοιώθουμε ενοχές. Για ποιον άλλο λόγο μπορεί σε αυτή τη κωλοχώρα να υπάρχουν άνθρωποι που ενώ υποτίθεται έχουμε δημοκρατία μιλάνε για "αριστερά και δεξιά".
Υπάρχει και η άλλη λύση.Έχουμε το παρακράτος της αστυνομίας να σφάζεται με το παρακράτος των δήθεν αντεξουσιαστών. Αφήστε τους να σφαχθούνε, και από τη καταστροφή να ελπίσουμε σε κάτι νέο.. αλλά δε νομιζω να το θέλει κανείς αυτό.. κρίμα.
Απλά λίγες σκόρπιες σκέψεις..
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008
Μαγειρεύοντας
Καθισμένος στη κουζίνα, περίμενε υπομονετικά να ψηθεί το κρέας που είχε βάλει στο φούρνο. Άναψε ένα τσιγάρο, παρόλο που κάτι τέτοιο θεωρείται παράνομο εντός του πανεπιστημιακού χώρου.
"Γάμησέ τους, δική μου είναι η κουζίνα εξάλλου"
Έκατσε στο τραπέζι της κουζίνας, μια μεγάλη τραπεζαρία που χώραγε άνετα οκτώ άτομα.
Έξω είχε λιακάδα.
Συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή πως ίσως για πρώτη φορά είχε λιακάδα και μέσα του. Στη κουζίνα, φούρνο, στο χαρτί που είχε μπροστά του για να σημειώνει τις σκέψεις του, στο μυαλό του, στη καρδιά του.
Όμως δεν μπορούσε να γράψει κάτι φωτεινό. Ήταν αδιέξοδο. Ήταν αντίθετο στις δημιουργηκές του συνήθειες.
Ξεκίνησε λοιπόν:
"Κι αν δυο σκοτεινιασμένες ψυχές σμίξουν
φως και λάμψεις γεμίζει ο κόσμος γύρω
σαν δυο κατασκότεινα σύννεφα συγκρουστούν
αστραπές, ηλεκτρισμός και κεραυνούς παράγουν"
Σταμάτησε. Έβλεπε ότι δεν του έβγαινε. Όλα όσα αποτελούσαν τη δημιουργική του τροφή είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει πια πίκρα, δεν υπάρχει πια παράπονο, δεν υπήρχε πια απογοήτευση, πόνος, δυσφορία. Αν είχε βιώσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν σίγουρα το είχε ξεχάσει.
"Μέσα στις σπηλιές, ζούσα τη ζωή
τρεφόταν η ψυχή μου με άγνοια
με κομμάτια στεγνής σάρκας σκότους
δίχως αίμα, δίχως φώς, δίχως λόγο
Μέσα στο θολό, ζούσα το θάνατο
ξεθώριαζε η ψυχή μου απο χρώματα
το αίμα μού έβραζε μισος και οργή
αναπνοή μια ευχή, για χάδι εκδίκησης"
Σταμάτησε πάλι απορρημένος. Σχεδόν θυμωμένος.
"Μα τι πράγματα γράφω; Τι σκατά;"
Σηκώθηκε, έλεγξε το φαγητό, έφαγε μια μπουκιά σαλάτα και επέστρεψε στα γραπτά του.
"Σήμερα το πρωί, έγραψε, σηκώθηκα και πήγα στο καθρέφτη παρατήρησα πως οι λευκές τρίχες που έχω στο κεφάλι μου αυξήθηκαν.
Γερνας, φιλε μου, περνάν τα χρόνια. Στη μέση του τρίτου στάδιου εξέλιξης, 25-34 σε λίγο φτάνουμε, και συνήθησες το σκοτάδι και τώρα το απλό καθημερινό φώς σε τυφλώνει και σε δυσκολεύει. Τώρα νιώθεις για πρώτη φορά άνθωπος, πως έχεις ύπαρξη, υπόσταση, νόημα. Τώρα καταλαβαίνεις πως η απομόνωση που επέλεξες δε προσέφερε τίποτα αλλά από το να σε κάνει πιο απόμακρο και πιο ψυχρό. Πλάσμα της νύχτας, γιός της 1ης πρωινής ώρας, περίφανο ζώο της αυγής. Τώρα που γέρασες και πέρασες στο τρίτο κύκλο, τώρα νιώθεις πια παιδί; Μα όλα ανάποδα τα κάνεις;
Δεν φταίω εγώ όμως, συνέχισε να γράφει αλλάζοντας πρόσωπο, οι άλλοι φταίνε! Οι άλλοι, που από μικρός έπρεπε να μεγαλώσω το παιδί, να το θάψω, να γίνω υπεύθυνος, να γίνω ενήλικας στο πρώτο κύκλο μου, στα 7.
Ακόμα θυμάμαι τα περίεργα για τα τότε αυτιά μου λόγια της μάνας μου:
"Είσαι 10 χρονών τώρα, σχεδόν άνδρας, ο πατέρας σου λείπει και είμαι μόνη μου. Πρέπει να είσαι υπεύθυνος και όχι να σε κυνηγάω."
"Γάμησέ τους, δική μου είναι η κουζίνα εξάλλου"
Έκατσε στο τραπέζι της κουζίνας, μια μεγάλη τραπεζαρία που χώραγε άνετα οκτώ άτομα.
Έξω είχε λιακάδα.
Συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή πως ίσως για πρώτη φορά είχε λιακάδα και μέσα του. Στη κουζίνα, φούρνο, στο χαρτί που είχε μπροστά του για να σημειώνει τις σκέψεις του, στο μυαλό του, στη καρδιά του.
Όμως δεν μπορούσε να γράψει κάτι φωτεινό. Ήταν αδιέξοδο. Ήταν αντίθετο στις δημιουργηκές του συνήθειες.
Ξεκίνησε λοιπόν:
"Κι αν δυο σκοτεινιασμένες ψυχές σμίξουν
φως και λάμψεις γεμίζει ο κόσμος γύρω
σαν δυο κατασκότεινα σύννεφα συγκρουστούν
αστραπές, ηλεκτρισμός και κεραυνούς παράγουν"
Σταμάτησε. Έβλεπε ότι δεν του έβγαινε. Όλα όσα αποτελούσαν τη δημιουργική του τροφή είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει πια πίκρα, δεν υπάρχει πια παράπονο, δεν υπήρχε πια απογοήτευση, πόνος, δυσφορία. Αν είχε βιώσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν σίγουρα το είχε ξεχάσει.
"Μέσα στις σπηλιές, ζούσα τη ζωή
τρεφόταν η ψυχή μου με άγνοια
με κομμάτια στεγνής σάρκας σκότους
δίχως αίμα, δίχως φώς, δίχως λόγο
Μέσα στο θολό, ζούσα το θάνατο
ξεθώριαζε η ψυχή μου απο χρώματα
το αίμα μού έβραζε μισος και οργή
αναπνοή μια ευχή, για χάδι εκδίκησης"
Σταμάτησε πάλι απορρημένος. Σχεδόν θυμωμένος.
"Μα τι πράγματα γράφω; Τι σκατά;"
Σηκώθηκε, έλεγξε το φαγητό, έφαγε μια μπουκιά σαλάτα και επέστρεψε στα γραπτά του.
"Σήμερα το πρωί, έγραψε, σηκώθηκα και πήγα στο καθρέφτη παρατήρησα πως οι λευκές τρίχες που έχω στο κεφάλι μου αυξήθηκαν.
Γερνας, φιλε μου, περνάν τα χρόνια. Στη μέση του τρίτου στάδιου εξέλιξης, 25-34 σε λίγο φτάνουμε, και συνήθησες το σκοτάδι και τώρα το απλό καθημερινό φώς σε τυφλώνει και σε δυσκολεύει. Τώρα νιώθεις για πρώτη φορά άνθωπος, πως έχεις ύπαρξη, υπόσταση, νόημα. Τώρα καταλαβαίνεις πως η απομόνωση που επέλεξες δε προσέφερε τίποτα αλλά από το να σε κάνει πιο απόμακρο και πιο ψυχρό. Πλάσμα της νύχτας, γιός της 1ης πρωινής ώρας, περίφανο ζώο της αυγής. Τώρα που γέρασες και πέρασες στο τρίτο κύκλο, τώρα νιώθεις πια παιδί; Μα όλα ανάποδα τα κάνεις;
Δεν φταίω εγώ όμως, συνέχισε να γράφει αλλάζοντας πρόσωπο, οι άλλοι φταίνε! Οι άλλοι, που από μικρός έπρεπε να μεγαλώσω το παιδί, να το θάψω, να γίνω υπεύθυνος, να γίνω ενήλικας στο πρώτο κύκλο μου, στα 7.
Ακόμα θυμάμαι τα περίεργα για τα τότε αυτιά μου λόγια της μάνας μου:
"Είσαι 10 χρονών τώρα, σχεδόν άνδρας, ο πατέρας σου λείπει και είμαι μόνη μου. Πρέπει να είσαι υπεύθυνος και όχι να σε κυνηγάω."
Πώς λοιπόν να θυμάμαι τι σημαίνει παιδική ζωή;"
Άφησε τη γραφίδα στο τραπέζι και ρούφηξε με πάθος το τσιγάρο του σαν να του είχε κοπεί η ανάσα, και με αυτό το τρόπο ξανα ανάσαινε.
Σκέφτηκε πόσα χρόνια περάσανε από τότε που ξαφνικά ένα παιδί έγινε ενήλικας, και ο "άνδρας του σπιτιού". Ένας τίτλος μόνο στο όνομα, που υπήρχε μόνο για να τον περιορίζει σε μια γυάλα ψεύτικης ωριμότητας και ψεύτικων ευθυνών.
"Δεν έχω τρέξει ποτέ χωρίς λόγο σε ένα λειβάδι, δεν έχω σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο ποτέ χωρίς λόγο. Ποτέ δεν έκανα κάτι χωρίς αιτία, χωρίς λόγο. Ήταν παιδιάστικο"
Πέρασαν 20 χρόνια λοιπόν, και τώρα συνειδητοποίησε πως δεν υπήρξε ποτέ παιδι. Και τώρα που η αποστολή δεν είχε πια και τόσο μεγάλη σημασία, τώρα το παιδί έπαιρνε ισχυρή υπόσταση μέσα του. Σαν να έλεγε "να εδώ είμαι και εγώ και τώρα θα μου δώσεις το χρόνο που μου χρωστάς, το χρόνο που μου στέρησες.
Τα μόνα χρόνια που μπορούσε να ζεί ανέμελος, ανεύθυνα, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι πράξεις του, οι συνέπειες των πράξεών του, τα είχε εμπορευθεί με τα χρόνια πού όλα έχουν μια αιτία, όλα έχουν μια συνέπεια. Που όλα κινούνται στους νόμους της λογικής, στους νόμους και στις κατευθύνσεις των άλλων. Που υπάρχει μόνο ένας κόσμος στον οποίον ζούμε που είναι κοινός για όλους μας και τα παραμύθια και οτιδήποτε μη εγκεφαλικό δεν έχει θέση. Ίσως κάπου μέσα του, με το παιδικό του μυαλό, να πίστεψε πως το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε ένα απόγευμα και μετα αφού κουρασμένος από το παιχνίδι κοιμόταν την άλλη μέρα θα ξυπνούσε ανέμελος.
Άφησε τη γραφίδα στο τραπέζι και ρούφηξε με πάθος το τσιγάρο του σαν να του είχε κοπεί η ανάσα, και με αυτό το τρόπο ξανα ανάσαινε.
Σκέφτηκε πόσα χρόνια περάσανε από τότε που ξαφνικά ένα παιδί έγινε ενήλικας, και ο "άνδρας του σπιτιού". Ένας τίτλος μόνο στο όνομα, που υπήρχε μόνο για να τον περιορίζει σε μια γυάλα ψεύτικης ωριμότητας και ψεύτικων ευθυνών.
"Δεν έχω τρέξει ποτέ χωρίς λόγο σε ένα λειβάδι, δεν έχω σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο ποτέ χωρίς λόγο. Ποτέ δεν έκανα κάτι χωρίς αιτία, χωρίς λόγο. Ήταν παιδιάστικο"
Πέρασαν 20 χρόνια λοιπόν, και τώρα συνειδητοποίησε πως δεν υπήρξε ποτέ παιδι. Και τώρα που η αποστολή δεν είχε πια και τόσο μεγάλη σημασία, τώρα το παιδί έπαιρνε ισχυρή υπόσταση μέσα του. Σαν να έλεγε "να εδώ είμαι και εγώ και τώρα θα μου δώσεις το χρόνο που μου χρωστάς, το χρόνο που μου στέρησες.
Τα μόνα χρόνια που μπορούσε να ζεί ανέμελος, ανεύθυνα, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι πράξεις του, οι συνέπειες των πράξεών του, τα είχε εμπορευθεί με τα χρόνια πού όλα έχουν μια αιτία, όλα έχουν μια συνέπεια. Που όλα κινούνται στους νόμους της λογικής, στους νόμους και στις κατευθύνσεις των άλλων. Που υπάρχει μόνο ένας κόσμος στον οποίον ζούμε που είναι κοινός για όλους μας και τα παραμύθια και οτιδήποτε μη εγκεφαλικό δεν έχει θέση. Ίσως κάπου μέσα του, με το παιδικό του μυαλό, να πίστεψε πως το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε ένα απόγευμα και μετα αφού κουρασμένος από το παιχνίδι κοιμόταν την άλλη μέρα θα ξυπνούσε ανέμελος.
Αυτό όμως το απόγευμα δεν έχει τελειώσει ακόμα...
Παρασκευή 18 Μαΐου 2007
Οργή του Σήμερα
Ποιός αποφασίζει τελικά για εμας;
Ποιός κυβερνά αυτό το τόπο;
Είναι η μόνη διαφυγή από τα αδιέοδα πλέον το να το βάλεις στα πόδια και να συνεχίσεις τον αγώνα σου στο εξωτερικό;
Ποιός από εμάς, αν είχε την οικονομική ευχαίρια θα καθόταν σε αυτή τη χώρα;
Και γιατί;
Δηλητηριάζονται οι ψυχές μας καθημερινά, φουντώνουν από το άγχος. Και μιλάμε για άγχος μη φυσιολογικό.
Παράδειγμα:
Είναι φυσιολογικό να αγχώνεται ο φοιτιτής πριν τις εξετάσεις.
Είναι αφύσικο όμως να αγχώνεται για το αν αναγνωρίζονται οι κόποι του.
Δημιουργούμε όνειρα, φιλοδοξίες στόχους, όχι όλοι μας αλλά αυτή η μικρή μειοψηφία των μη πιθηκοειδών νεοελλήνων, και το σύστημα, το κράτος, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι γονείς, η κοινωνία με τη γελοία ανώριμη και τσομπανοβλάχικη συμπεριφορά τους μας κόβουν τα φτερά, μας δηλητηριάζουν τον αέρα που αναπνέουμε, μας διδάσκουν πως η αρχή και ο κανόνας είναι ένας:
ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟ ΚΩΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΟΝΤΑΙ.
Νομος της ζούγκλας...
και εγώ που νόμιζα ότι είμαστε πολιτισμένοι και έχουμε νόμους, καν΄νες, υποχρεώσεις, καθήκοντα και δικαιώματα που όλα αυτά μας κάνουν να διαφέρουμε κατά πολύ απο τα ζώα και τη ζούγκλα τους.
Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να ζούμε με ήθος και υπερηφάνια. Να θεωρούμε κάθε προσωπική επιτυχία μας άθλο γιατί ότι πετύχαμε το πετύχαμε μόνοι μας, με κόπο, με το σπαθί μας που λένε.
Λένε "να έχεις φιλοδοξίες"-"Να στοχεύεις ψηλά"
Πρέπει όμως αυτους τους στόχους να μπορείς να τους βλέπεις. Να είναι εφικτοί.
Βλέπεις μια βουνοκορφή και λες "θα ανέβω εκεί πάνω" και προσπαθείς μέχρι να το κάνεις.
Όταν όλα είναι χαμένα μέσα στην ομίχλη και τη βρωμιά του λαμόγιου, του διεφθαρμένου, του ψεύτη, του υπονομευτή, του πολιτικού της δεκάρας, του καθηγητή που τον ενδιαφέρει το χρήμα και όχι το λειτούργημα που ασκεί, του ανηθικου, του σάπιου, του πλέον κατεστημένου και βρώμικου συστήματος που να στοχεύσεις; Οχι μόνο δε διακρύνεις βουνοκορφές, αλλά ούτε τους πρόποδες τον μικρότερων λόφων.
Σε πατάνε, σε πνίγουν, σε δηλήτηριάζουν καθημερινά με τις ψεύτικες απαιτήσεις τους.
Πουθενά επαγγελματισμός. Πουθενά φιλότιμο, αξιοπρέπεια.
Εντάξει δεν είναι όλα μαύρα.
Αλλά δυσκολεύομαι να δω φώς όταν αντί να ξημερώνει και να μας φωτίζει ο ήλιος, ανάβουμε λάμπες πετρελαιου μπας και βγούμε απ' τη τύφλα μας και τη μιζέρια μας.
Κάποιοι άνθρωποι μάθαμε να μην υποχωρούμε. Να μη δεχόμαστε το εκ φύσεως λάθος και παράδοξο για λογικό και φυσιολογικό μόνο και μόνο επειδή το πλήθος και η μάζα πιπιλίζει τη καραμέλια της φτιαχτής αλήθειας.
Αλλα οι όδηγοί των τριπίθηκων έτσι μας θέλουν. Χωμένους στις σκέψεις μας, χαμένους στη φτιαχτή και ψεύτικη ανασφάλειά μας, να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερο, να νοιώθουμε έξω από τα νερά μας σε κάθε μας βήμα. Γιατί ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ο ίδιος ο άνθρωπος δηλαδή είναι εχθρός, είναι καρκίνωμα στο σάπιο σώμα της κοινωνίας τους. Γιατί αν πάψει να πνίγεται και βρεί τρόπο και χώρο και χρόνο να ανασάνει και ορθοποδήσει τότε θα δράσει σαν καταλήτης και οι μάζες των τριπιθήκων θα ξυπνήσουν και από το νόμο της ζούγκλας θα γυρίσουμε στο πολιτισμό.
Στο κόσμο της παιδείας
Στο κόσμο των νέων στο κόσμο του αλληλοσεβασμού
Στο κόσμο της διαφορετικότητας
Στο κόσμο των ιδεων, του πνεύματος
Στο κόσμο των αισθημάτων, των παθών
Στο κόσμο της δράσης της ζωής και όχι της αδράνειας και της στάσιμότηατας, της σαπίλας Στο κόσμο που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και δε μας επιτρέπεται να ζήσουμε
Στο δικό μας κόσμο...
Ποιός κυβερνά αυτό το τόπο;
Είναι η μόνη διαφυγή από τα αδιέοδα πλέον το να το βάλεις στα πόδια και να συνεχίσεις τον αγώνα σου στο εξωτερικό;
Ποιός από εμάς, αν είχε την οικονομική ευχαίρια θα καθόταν σε αυτή τη χώρα;
Και γιατί;
Δηλητηριάζονται οι ψυχές μας καθημερινά, φουντώνουν από το άγχος. Και μιλάμε για άγχος μη φυσιολογικό.
Παράδειγμα:
Είναι φυσιολογικό να αγχώνεται ο φοιτιτής πριν τις εξετάσεις.
Είναι αφύσικο όμως να αγχώνεται για το αν αναγνωρίζονται οι κόποι του.
Δημιουργούμε όνειρα, φιλοδοξίες στόχους, όχι όλοι μας αλλά αυτή η μικρή μειοψηφία των μη πιθηκοειδών νεοελλήνων, και το σύστημα, το κράτος, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι γονείς, η κοινωνία με τη γελοία ανώριμη και τσομπανοβλάχικη συμπεριφορά τους μας κόβουν τα φτερά, μας δηλητηριάζουν τον αέρα που αναπνέουμε, μας διδάσκουν πως η αρχή και ο κανόνας είναι ένας:
ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟ ΚΩΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΟΝΤΑΙ.
Νομος της ζούγκλας...
και εγώ που νόμιζα ότι είμαστε πολιτισμένοι και έχουμε νόμους, καν΄νες, υποχρεώσεις, καθήκοντα και δικαιώματα που όλα αυτά μας κάνουν να διαφέρουμε κατά πολύ απο τα ζώα και τη ζούγκλα τους.
Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να ζούμε με ήθος και υπερηφάνια. Να θεωρούμε κάθε προσωπική επιτυχία μας άθλο γιατί ότι πετύχαμε το πετύχαμε μόνοι μας, με κόπο, με το σπαθί μας που λένε.
Λένε "να έχεις φιλοδοξίες"-"Να στοχεύεις ψηλά"
Πρέπει όμως αυτους τους στόχους να μπορείς να τους βλέπεις. Να είναι εφικτοί.
Βλέπεις μια βουνοκορφή και λες "θα ανέβω εκεί πάνω" και προσπαθείς μέχρι να το κάνεις.
Όταν όλα είναι χαμένα μέσα στην ομίχλη και τη βρωμιά του λαμόγιου, του διεφθαρμένου, του ψεύτη, του υπονομευτή, του πολιτικού της δεκάρας, του καθηγητή που τον ενδιαφέρει το χρήμα και όχι το λειτούργημα που ασκεί, του ανηθικου, του σάπιου, του πλέον κατεστημένου και βρώμικου συστήματος που να στοχεύσεις; Οχι μόνο δε διακρύνεις βουνοκορφές, αλλά ούτε τους πρόποδες τον μικρότερων λόφων.
Σε πατάνε, σε πνίγουν, σε δηλήτηριάζουν καθημερινά με τις ψεύτικες απαιτήσεις τους.
Πουθενά επαγγελματισμός. Πουθενά φιλότιμο, αξιοπρέπεια.
Εντάξει δεν είναι όλα μαύρα.
Αλλά δυσκολεύομαι να δω φώς όταν αντί να ξημερώνει και να μας φωτίζει ο ήλιος, ανάβουμε λάμπες πετρελαιου μπας και βγούμε απ' τη τύφλα μας και τη μιζέρια μας.
Κάποιοι άνθρωποι μάθαμε να μην υποχωρούμε. Να μη δεχόμαστε το εκ φύσεως λάθος και παράδοξο για λογικό και φυσιολογικό μόνο και μόνο επειδή το πλήθος και η μάζα πιπιλίζει τη καραμέλια της φτιαχτής αλήθειας.
Αλλα οι όδηγοί των τριπίθηκων έτσι μας θέλουν. Χωμένους στις σκέψεις μας, χαμένους στη φτιαχτή και ψεύτικη ανασφάλειά μας, να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερο, να νοιώθουμε έξω από τα νερά μας σε κάθε μας βήμα. Γιατί ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ο ίδιος ο άνθρωπος δηλαδή είναι εχθρός, είναι καρκίνωμα στο σάπιο σώμα της κοινωνίας τους. Γιατί αν πάψει να πνίγεται και βρεί τρόπο και χώρο και χρόνο να ανασάνει και ορθοποδήσει τότε θα δράσει σαν καταλήτης και οι μάζες των τριπιθήκων θα ξυπνήσουν και από το νόμο της ζούγκλας θα γυρίσουμε στο πολιτισμό.
Στο κόσμο της παιδείας
Στο κόσμο των νέων στο κόσμο του αλληλοσεβασμού
Στο κόσμο της διαφορετικότητας
Στο κόσμο των ιδεων, του πνεύματος
Στο κόσμο των αισθημάτων, των παθών
Στο κόσμο της δράσης της ζωής και όχι της αδράνειας και της στάσιμότηατας, της σαπίλας Στο κόσμο που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και δε μας επιτρέπεται να ζήσουμε
Στο δικό μας κόσμο...
Κυριακή 15 Απριλίου 2007
Οικογένεια
Η πρώτη επαφή ενός ανθρώπου με τη ζωή και τους κανόνες της έρχεται από τους γονείς του. Όπως συμβαίνει στη φύση η μητέρα θρέφει το παιδί και το φροντίζει ενώ ο πατέρας είναι αυτός που προστατεύει την οικογένεια στο σύνολό της. Πως είναι σήμερα τα πράγματα όμως;
Υποτίθεται ότι το πρώτο βήμα για το σχηματισμό είναι ο γάμος. Το ανδρόγυνό επισημοποιεί την διάθεσή αυτή για σχηματισμό οικογένειας προχωρώντας στο γάμο έχοντας σαν θεμέλιο λίθο την αγάπη που θρέφουν ο ένας για τον άλλον. Δυστυχώς όμως οι γάμοι δεν γίνονται πάντοτε με αυτό το σκεπτικό. Άλλοτε λόγο εξαναγκασμού, άλλοτε λόγο χρημάτων όπως και να έχει μετά από ένα γάμο είναι όλες οι πλευρές ευτυχισμένες. Η έλλειψη αγάπης όμως είναι κάτι που πληρώνουν αποκλειστικά τα παιδιά τους.
Όταν οι ρόλοι του πατέρα και της μητέρας εναλλάσσονται και δεν είναι σταθεροί τότε δημιουργείται σύγχυση. Ένα παιδί αν μεγαλώσει σε μια οικογένεια οπού δεν υπάρχει αρμονία εξελίσσεται σε μια ανισσόροπη προσωπικότητα.
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς σήμερα είναι να διαχωρίζουν τη θέση τους ο ένας από τον άλλον. Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέροντε σαν μια μονάδα, έχοντας αποφασίσει ένα κοινό τρόπο αντιμετώπισης και συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά και τα προβλήματά τους. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επίπονο για ένα παιδία από το να αποφασίζει διαρκώς ποιος γονιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Πάντοτε το παιδί θα έχει κάποια αδυναμία σε έναν από τους δύο γονιούς του. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αγαπά τον άλλο γονιό. Οι γονείς που αρχίζουν να βλέπουν την αγάπη του παιδιού ανταγωνιστικά έχουν χάσει το παιδί τους ακριβώς εκείνη τη στιγμή.
Το γεγονός ότι ένα παιδί είναι "παιδί" δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιο. Ούτε ότι η νοημοσύνη του είναι τόσο χαμηλή όσο οι γονείς πιστεύουν. Πάντοτε η επόμενη γενιά είναι πιο έξυπνη από την παρούσα. Αυτά που οι γονείς καταλαβαίνανε στα 18 τους τα παιδιά τους μπορούν να τα καταλάβουν από τα 10 τους.
Ο γονιός είναι υπεύθυνος για την παιδεία που θα λάβει το παιδί. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται χωρίς κάποια κλίση, Η κλίση αυτή είναι η κινητήριος δύναμη που θα τροφοδοτήσει τα όνειρά τους και τις μετέπειτα φιλοδοξίες. Μόνο αν οι γονείς αναγνωρίσουν τις κλίσεις και τα ταλέντα και τις προτιμήσεις του παιδιού τους αυτό θα μπορέσει να αποκτήσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση για να επιδιώξει την επίτευξη των στόχων και φιλοδοξιών του.
Αν σήμερα παρατηρείται το χιλιοειπωμένο "Παπανούτσιο" φαινόμενο του ωχαδερφισμού αυτό συμβαίνει ακριβώς για αυτό το λόγο. οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν όνειρα, φιλοδοξίες και επιδιώξεις. Γιατί πολύ απλά ζουν τη ζωή των γωνιών τους, τις επιλογές των γονιών τους. Ζουν τα όνειρα των γονιών τους.
Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των γονιών είναι ότι ποτέ δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους και τις ικανότητές τους. Μέσα στη προσπάθειά τους να τα προστατέψουν από λάθη, παθήματα και συγκρούσεις τους αποκόπτουν από τη πραγματικότητα, τους φιμώνουν την μικρή τους σιγανή παιδική φωνή και φτάνουμε στο σημείο να έχουμε 25άχρονους στη κοινωνία μας με το πνεύμα ενός εύθραυστου, αδύναμου και ανασφαλούς παιδιού που ξαφνικά έφυγε από την ουτοπία του σπιτιού του και βγήκε στο σκληρό κόσμο της πραγματικότητας κοιτώντας τα πάντα με απορία και δέος.
Όλα αυτά ξεκινούν και πηγάζουν από τις θεμελιώδεις αξίες της οικογένειας του κάθε ανθρώπου. Αν δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ των γονιών τότε είναι αδύνατο να αγαπήσουν πραγματικά τα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν είναι σάκος του μποξ ούτε τα εξιλαστήρια θύματα, ούτε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι ο καρπός μιας ένωσης δύο ανθρώπων που ανέλαβαν την ευθύνη και την υποχρέωση να βάλουν επιτέλους κάτι άλλο μπροστά από τους εαυτούς τους: την οικογένεια σαν σύνολο. Οι γονείς που λένε "τα θυσίασα όλα για τα παιδιά μου" βρίσκονται στη λάθος κατεύθυνση. Οι θυσίες γίνονται για όλη την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου. Και οι δύο πρέπει να θυσιάσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και τη προσωπική τους ζωή για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί.
Μόνο που αν υπάρχει αγάπη, τότε αυτή η θυσία δεν θεωρείται καν "θυσία" αλλά επίτευξη του μεγαλύτερου στόχου που είχαν θέσει. Και για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει αγάπη και κατανόηση. Έννοιες που στη σημερινή προχωρημένη εποχή μας είναι γραφικές και για γέλια.
Δε πειράζει. Τα δικά τους παιδιά καταλήγουν πρεζάκια και παιδιά του πεζοδρομίου...
Υποτίθεται ότι το πρώτο βήμα για το σχηματισμό είναι ο γάμος. Το ανδρόγυνό επισημοποιεί την διάθεσή αυτή για σχηματισμό οικογένειας προχωρώντας στο γάμο έχοντας σαν θεμέλιο λίθο την αγάπη που θρέφουν ο ένας για τον άλλον. Δυστυχώς όμως οι γάμοι δεν γίνονται πάντοτε με αυτό το σκεπτικό. Άλλοτε λόγο εξαναγκασμού, άλλοτε λόγο χρημάτων όπως και να έχει μετά από ένα γάμο είναι όλες οι πλευρές ευτυχισμένες. Η έλλειψη αγάπης όμως είναι κάτι που πληρώνουν αποκλειστικά τα παιδιά τους.
Όταν οι ρόλοι του πατέρα και της μητέρας εναλλάσσονται και δεν είναι σταθεροί τότε δημιουργείται σύγχυση. Ένα παιδί αν μεγαλώσει σε μια οικογένεια οπού δεν υπάρχει αρμονία εξελίσσεται σε μια ανισσόροπη προσωπικότητα.
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς σήμερα είναι να διαχωρίζουν τη θέση τους ο ένας από τον άλλον. Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέροντε σαν μια μονάδα, έχοντας αποφασίσει ένα κοινό τρόπο αντιμετώπισης και συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά και τα προβλήματά τους. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επίπονο για ένα παιδία από το να αποφασίζει διαρκώς ποιος γονιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Πάντοτε το παιδί θα έχει κάποια αδυναμία σε έναν από τους δύο γονιούς του. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αγαπά τον άλλο γονιό. Οι γονείς που αρχίζουν να βλέπουν την αγάπη του παιδιού ανταγωνιστικά έχουν χάσει το παιδί τους ακριβώς εκείνη τη στιγμή.
Το γεγονός ότι ένα παιδί είναι "παιδί" δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιο. Ούτε ότι η νοημοσύνη του είναι τόσο χαμηλή όσο οι γονείς πιστεύουν. Πάντοτε η επόμενη γενιά είναι πιο έξυπνη από την παρούσα. Αυτά που οι γονείς καταλαβαίνανε στα 18 τους τα παιδιά τους μπορούν να τα καταλάβουν από τα 10 τους.
Ο γονιός είναι υπεύθυνος για την παιδεία που θα λάβει το παιδί. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται χωρίς κάποια κλίση, Η κλίση αυτή είναι η κινητήριος δύναμη που θα τροφοδοτήσει τα όνειρά τους και τις μετέπειτα φιλοδοξίες. Μόνο αν οι γονείς αναγνωρίσουν τις κλίσεις και τα ταλέντα και τις προτιμήσεις του παιδιού τους αυτό θα μπορέσει να αποκτήσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση για να επιδιώξει την επίτευξη των στόχων και φιλοδοξιών του.
Αν σήμερα παρατηρείται το χιλιοειπωμένο "Παπανούτσιο" φαινόμενο του ωχαδερφισμού αυτό συμβαίνει ακριβώς για αυτό το λόγο. οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν όνειρα, φιλοδοξίες και επιδιώξεις. Γιατί πολύ απλά ζουν τη ζωή των γωνιών τους, τις επιλογές των γονιών τους. Ζουν τα όνειρα των γονιών τους.
Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των γονιών είναι ότι ποτέ δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους και τις ικανότητές τους. Μέσα στη προσπάθειά τους να τα προστατέψουν από λάθη, παθήματα και συγκρούσεις τους αποκόπτουν από τη πραγματικότητα, τους φιμώνουν την μικρή τους σιγανή παιδική φωνή και φτάνουμε στο σημείο να έχουμε 25άχρονους στη κοινωνία μας με το πνεύμα ενός εύθραυστου, αδύναμου και ανασφαλούς παιδιού που ξαφνικά έφυγε από την ουτοπία του σπιτιού του και βγήκε στο σκληρό κόσμο της πραγματικότητας κοιτώντας τα πάντα με απορία και δέος.
Όλα αυτά ξεκινούν και πηγάζουν από τις θεμελιώδεις αξίες της οικογένειας του κάθε ανθρώπου. Αν δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ των γονιών τότε είναι αδύνατο να αγαπήσουν πραγματικά τα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν είναι σάκος του μποξ ούτε τα εξιλαστήρια θύματα, ούτε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι ο καρπός μιας ένωσης δύο ανθρώπων που ανέλαβαν την ευθύνη και την υποχρέωση να βάλουν επιτέλους κάτι άλλο μπροστά από τους εαυτούς τους: την οικογένεια σαν σύνολο. Οι γονείς που λένε "τα θυσίασα όλα για τα παιδιά μου" βρίσκονται στη λάθος κατεύθυνση. Οι θυσίες γίνονται για όλη την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου. Και οι δύο πρέπει να θυσιάσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και τη προσωπική τους ζωή για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί.
Μόνο που αν υπάρχει αγάπη, τότε αυτή η θυσία δεν θεωρείται καν "θυσία" αλλά επίτευξη του μεγαλύτερου στόχου που είχαν θέσει. Και για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει αγάπη και κατανόηση. Έννοιες που στη σημερινή προχωρημένη εποχή μας είναι γραφικές και για γέλια.
Δε πειράζει. Τα δικά τους παιδιά καταλήγουν πρεζάκια και παιδιά του πεζοδρομίου...
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007
Έννοιες
Στη σημερινή εποχή έχουμε χάση κάθε επαφή με τις έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Είναι λογικό αυτό. Σε μια κοινωνία δίχως παιδεία και δίχως μόρφωση η γνώση μεταδίδεται από στόμα σε στόμα υπό τη μορφή τη μόδας.
Παιδεία
Τόσο ντόρος έγινε φέτος για αυτό το θέμα. Και όμως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Όπως πάντα η πληροφόρηση ποτέ δεν είναι διασταυρωμένη, ποτέ δεν ακολουθείται από επιχειρήματα και είτε κατηγορούμε είτε υπερασπιζόμαστε το κάνουμε σαν ανήλικοι και απολίτιστοι καρδινάλιοι. Η παιδεία δεν έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο ενός ανθρώπου. Ένας τσομπάνης συνήθως έχει περισσότερη παιδεία από έναν πανεπιστημιακό. Η παιδεία είναι η πηγή της σοφίας, εκεί όπου η μόρφωση και η εκπαίδευση βασίζεται για να πηγάσει με τη σειρά της η ανάλυση, η κρίση, το συμπέρασμα και το αποτέλεσμα.
Η παιδεία λοιπόν ξεκινάει από το σπίτι.
Έχει να κάνει με τις αξίες και τα ιδανικά που σου παρέχει ο πατέρας και η μητέρα της οικογένειάς σου.
Αξίες και Ιδανικά
Πολλοί μπορούν να μιλήσουν για πατριωτισμό, θρησκεία, δικαιώματα κτλ. Η αλήθεια είναι ότι η βασική αξία ενός ανθρώπου είναι ο σεβασμός και το βασικό ιδανικό είναι η ελευθερία. Από τη ζύμωση αυτών των δύο ξεκινάει ο πολιτισμός. Με άλλα λόγια και η παιδεία ενός ανθρώπου.
Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος ξέρει να σέβεται τον εαυτό του, τότε γνωρίζει αυτομάτως να σέβεται και τον συνάνθρωπό του. Όποιος και όπως και αν είναι αυτός. Το αξίωμα της ελευθερίας θα τον προστατέψει από τη καταπάτηση του σεβασμού από τους άλλους και θα τον αναγκάσει δικαίως να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Παρομοίως σε πιο μεγάλη κλίμακα, μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της, σέβεται τους γείτονές της και στοχεύει προς την αρμονική συνύπαρξη και την επίλυση των προβλημάτων τους. Όταν όμως ο γείτονας δεν θα σεβαστεί τη χώρα αυτή τότε απειλείται η ελευθερία της και δικαιωματικά η χώρα αυτή την υπερασπίζεται.
Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει παιδεία αποφεύγει τις συγκρούσεις, πάνω από όλα σκέπτεται και μετά πράττει. Ζυγίζει τις επιλογές του και χρησιμοποιεί το οπλοστάσιο του προσωπικού πολιτισμού του, της προσωπικότητάς του για να υπερασπίζεται τις απόψεις του. Συμπεριφέρεται σαν ανθρώπινο ον και όχι σαν ζώο. Η παιδεία είναι κάτι το βασικό για έναν λαό.
Δυστυχώς λοιπόν, ο νεοέλληνας δεν έχει παιδεία. Συμπεριφέρεται χωρίς ποτέ να σέβεται τους άλλους. Κατηγορεί για τα προβλήματά του τους πάντες και ποτέ τον εαυτό του, αποφεύγοντας έστω και την ελάχιστη αυτοκριτική αποδεικνύοντας έτσι πόσο λίγο σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έχει σημασία τι είναι αντικειμενικά σωστό και τι είναι λάθος. Σημασία έχει τι βολεύει αυτόν. Όλα αυτά είναι λίγα από τα συμπτώματα της έλλειψης παιδείας.
Μόρφωση
Όταν ένας άνθρωπος φτάσει στην ηλικία που μπορεί να κοινωνίζεται, με άλλα λόγια όταν πάει στο σχολείο, εκεί για πρώτη φορά στη ζωή του μπαίνει σε ένα περιβάλλον με λιγότερη προστασία και περισσότερη ανεξαρτησία και αυτονομία. Με περισσότερη ελευθερία κινήσεων. Εκεί ο άνθρωπος βασιζόμενος στη μικρή αλλά εξελισσόμενη παιδεία του γνωρίζει άλλους ανθρώπους και αρχίζει να συνδιαλέγεται μαζί τους. Το σχολείο και οι δάσκαλοι έχουν την υποχρέωση και το καθήκον να εμπνεύσουν τον μαθητή και να τον καθοδηγήσουν έτσι προς τη μάθηση. Με τη πάροδο των χρόνων ανακαλύπτεται αυτό που ονομάζουμε "η κλήση" του κάθε μαθητή και σιγά-σιγά η μόρφωση επεκτείνεται προς αυτή τη κατεύθυνση.
Και πάλι η παιδεία είναι αναγκαία. Ένας άνθρωπος που δεν του έχουν μάθει να σέβεται ορθά τον εαυτό του θα παραγκωνίσει τη κλήση του, τα ταλέντα του και θα εστιάσει σε λάθος κατευθύνσεις. Έτσι φτάνουμε σε αυτό που ονομάζουμε "ανώτερη εκπαίδευση".
Εκπαίδευση
Σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος έχει αναγνωρίσει τη κλήση του, μιλώντας πάντοτε σε γενικότερες έννοιες, μεταξύ μαθηματικών, χειρονακτικών, θεωρητικών, γυμναστικών ή καλλιτεχνικών πεδίων. Υποτίθεται βεβαίως ότι από εδώ και στο εξής το σχολείο σαν οργανισμός του δίνει τις ανάλογες κατευθύνσεις και επιλογές κάθε φορά. Όσο περνάν τα χρόνια αυτό το πεδίο επιλογής γίνεται όλο μικρό σε εύρος έως ότου φτάσουμε στο σημείο της πανεπιστημιακή ή ανώτερης εκπαίδευσης.
Και πάλι η παιδεία παίζει σημαντικό ρόλο. Ένας άνθρωπος ο οποίος σέβεται τον εαυτό του αλλά πλέον και τον συνάνθρωπό του δεν θα επιλέξει να ασχοληθεί με κάτι που δεν του ταιριάζει γιατί πολύ απλά θα αποτύχει. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη φιλοσοφία των απλούστερων μαθηματικών να γίνει μαθηματικός. Ούτε κάποιος ο οποίος δεν μπορεί να ασχοληθεί με την ιατρική να απαιτεί από τον εαυτό του να γίνει γιατρός. Ποια τα κίνητρά του; Το χρήμα; Η το επάγγελμα ως αυτοσκοπός; Η παιδεία ενός ανθρώπου του διδάσκει ότι όταν κάποιος ασχολείται με κάτι το οποίο δεν τον ενδιαφέρει καθόλου δύσκολα μπορεί να αποδώσει και να έχει έστω και το μικρότερο κέρδος. Αντιθέτως όταν του αρέσει το αντικείμενο στο οποίο επικεντρώνει τις προσπάθειες του, η αποτυχία δεν είναι ποτέ επιλογή αφού όποτε θα σκοντάφτει θα σηκώνεται για να συνεχίσει με περισσότερο πείσμα και επιμονή.
Η παιδεία λοιπόν είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την εκπαίδευση και τη μόρφωση. Είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτισμού, η ουσία του να είσαι άνθρωπος, του να κοιτάς ψηλά και να απαιτείς από τον εαυτό σου αυτή τη ρανίδα αθανασίας που αφήνεις πίσω σου υπό τη μορφή υστεροφημίας. Ποτέ δε στοιχηματίζεις σε ένα άλογο που ξέρεις ότι μετά βίας τρέχει. Έτσι είναι και οι φιλοδοξίες. Σεβόμενος τον εαυτό του ένας άνθρωπος μαθαίνει να εξερευνά τις προσωπικές του δυνατότητες και το πως μπορεί να τις επεκτείνει συνεργαζόμενος με άλλους ανθρώπους. Γνώθι σ'αυτόν έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και δεν είχαν άδικο. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τις δυνατότητές του, έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει τη θέληση η οποία χρειάζεται για να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο. Μόνο τότε ένας άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την σημασία άλλων σημαντικών εννοιών όπως δημοκρατία, δικαίωμα, καθήκον, οικογένεια, έρωτας, αγάπη, ζωή, θάνατος κτλ.
Παιδεία
Τόσο ντόρος έγινε φέτος για αυτό το θέμα. Και όμως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Όπως πάντα η πληροφόρηση ποτέ δεν είναι διασταυρωμένη, ποτέ δεν ακολουθείται από επιχειρήματα και είτε κατηγορούμε είτε υπερασπιζόμαστε το κάνουμε σαν ανήλικοι και απολίτιστοι καρδινάλιοι. Η παιδεία δεν έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο ενός ανθρώπου. Ένας τσομπάνης συνήθως έχει περισσότερη παιδεία από έναν πανεπιστημιακό. Η παιδεία είναι η πηγή της σοφίας, εκεί όπου η μόρφωση και η εκπαίδευση βασίζεται για να πηγάσει με τη σειρά της η ανάλυση, η κρίση, το συμπέρασμα και το αποτέλεσμα.
Η παιδεία λοιπόν ξεκινάει από το σπίτι.
Έχει να κάνει με τις αξίες και τα ιδανικά που σου παρέχει ο πατέρας και η μητέρα της οικογένειάς σου.
Αξίες και Ιδανικά
Πολλοί μπορούν να μιλήσουν για πατριωτισμό, θρησκεία, δικαιώματα κτλ. Η αλήθεια είναι ότι η βασική αξία ενός ανθρώπου είναι ο σεβασμός και το βασικό ιδανικό είναι η ελευθερία. Από τη ζύμωση αυτών των δύο ξεκινάει ο πολιτισμός. Με άλλα λόγια και η παιδεία ενός ανθρώπου.
Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος ξέρει να σέβεται τον εαυτό του, τότε γνωρίζει αυτομάτως να σέβεται και τον συνάνθρωπό του. Όποιος και όπως και αν είναι αυτός. Το αξίωμα της ελευθερίας θα τον προστατέψει από τη καταπάτηση του σεβασμού από τους άλλους και θα τον αναγκάσει δικαίως να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Παρομοίως σε πιο μεγάλη κλίμακα, μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της, σέβεται τους γείτονές της και στοχεύει προς την αρμονική συνύπαρξη και την επίλυση των προβλημάτων τους. Όταν όμως ο γείτονας δεν θα σεβαστεί τη χώρα αυτή τότε απειλείται η ελευθερία της και δικαιωματικά η χώρα αυτή την υπερασπίζεται.
Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει παιδεία αποφεύγει τις συγκρούσεις, πάνω από όλα σκέπτεται και μετά πράττει. Ζυγίζει τις επιλογές του και χρησιμοποιεί το οπλοστάσιο του προσωπικού πολιτισμού του, της προσωπικότητάς του για να υπερασπίζεται τις απόψεις του. Συμπεριφέρεται σαν ανθρώπινο ον και όχι σαν ζώο. Η παιδεία είναι κάτι το βασικό για έναν λαό.
Δυστυχώς λοιπόν, ο νεοέλληνας δεν έχει παιδεία. Συμπεριφέρεται χωρίς ποτέ να σέβεται τους άλλους. Κατηγορεί για τα προβλήματά του τους πάντες και ποτέ τον εαυτό του, αποφεύγοντας έστω και την ελάχιστη αυτοκριτική αποδεικνύοντας έτσι πόσο λίγο σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έχει σημασία τι είναι αντικειμενικά σωστό και τι είναι λάθος. Σημασία έχει τι βολεύει αυτόν. Όλα αυτά είναι λίγα από τα συμπτώματα της έλλειψης παιδείας.
Μόρφωση
Όταν ένας άνθρωπος φτάσει στην ηλικία που μπορεί να κοινωνίζεται, με άλλα λόγια όταν πάει στο σχολείο, εκεί για πρώτη φορά στη ζωή του μπαίνει σε ένα περιβάλλον με λιγότερη προστασία και περισσότερη ανεξαρτησία και αυτονομία. Με περισσότερη ελευθερία κινήσεων. Εκεί ο άνθρωπος βασιζόμενος στη μικρή αλλά εξελισσόμενη παιδεία του γνωρίζει άλλους ανθρώπους και αρχίζει να συνδιαλέγεται μαζί τους. Το σχολείο και οι δάσκαλοι έχουν την υποχρέωση και το καθήκον να εμπνεύσουν τον μαθητή και να τον καθοδηγήσουν έτσι προς τη μάθηση. Με τη πάροδο των χρόνων ανακαλύπτεται αυτό που ονομάζουμε "η κλήση" του κάθε μαθητή και σιγά-σιγά η μόρφωση επεκτείνεται προς αυτή τη κατεύθυνση.
Και πάλι η παιδεία είναι αναγκαία. Ένας άνθρωπος που δεν του έχουν μάθει να σέβεται ορθά τον εαυτό του θα παραγκωνίσει τη κλήση του, τα ταλέντα του και θα εστιάσει σε λάθος κατευθύνσεις. Έτσι φτάνουμε σε αυτό που ονομάζουμε "ανώτερη εκπαίδευση".
Εκπαίδευση
Σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος έχει αναγνωρίσει τη κλήση του, μιλώντας πάντοτε σε γενικότερες έννοιες, μεταξύ μαθηματικών, χειρονακτικών, θεωρητικών, γυμναστικών ή καλλιτεχνικών πεδίων. Υποτίθεται βεβαίως ότι από εδώ και στο εξής το σχολείο σαν οργανισμός του δίνει τις ανάλογες κατευθύνσεις και επιλογές κάθε φορά. Όσο περνάν τα χρόνια αυτό το πεδίο επιλογής γίνεται όλο μικρό σε εύρος έως ότου φτάσουμε στο σημείο της πανεπιστημιακή ή ανώτερης εκπαίδευσης.
Και πάλι η παιδεία παίζει σημαντικό ρόλο. Ένας άνθρωπος ο οποίος σέβεται τον εαυτό του αλλά πλέον και τον συνάνθρωπό του δεν θα επιλέξει να ασχοληθεί με κάτι που δεν του ταιριάζει γιατί πολύ απλά θα αποτύχει. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη φιλοσοφία των απλούστερων μαθηματικών να γίνει μαθηματικός. Ούτε κάποιος ο οποίος δεν μπορεί να ασχοληθεί με την ιατρική να απαιτεί από τον εαυτό του να γίνει γιατρός. Ποια τα κίνητρά του; Το χρήμα; Η το επάγγελμα ως αυτοσκοπός; Η παιδεία ενός ανθρώπου του διδάσκει ότι όταν κάποιος ασχολείται με κάτι το οποίο δεν τον ενδιαφέρει καθόλου δύσκολα μπορεί να αποδώσει και να έχει έστω και το μικρότερο κέρδος. Αντιθέτως όταν του αρέσει το αντικείμενο στο οποίο επικεντρώνει τις προσπάθειες του, η αποτυχία δεν είναι ποτέ επιλογή αφού όποτε θα σκοντάφτει θα σηκώνεται για να συνεχίσει με περισσότερο πείσμα και επιμονή.
Η παιδεία λοιπόν είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την εκπαίδευση και τη μόρφωση. Είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτισμού, η ουσία του να είσαι άνθρωπος, του να κοιτάς ψηλά και να απαιτείς από τον εαυτό σου αυτή τη ρανίδα αθανασίας που αφήνεις πίσω σου υπό τη μορφή υστεροφημίας. Ποτέ δε στοιχηματίζεις σε ένα άλογο που ξέρεις ότι μετά βίας τρέχει. Έτσι είναι και οι φιλοδοξίες. Σεβόμενος τον εαυτό του ένας άνθρωπος μαθαίνει να εξερευνά τις προσωπικές του δυνατότητες και το πως μπορεί να τις επεκτείνει συνεργαζόμενος με άλλους ανθρώπους. Γνώθι σ'αυτόν έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και δεν είχαν άδικο. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τις δυνατότητές του, έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει τη θέληση η οποία χρειάζεται για να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο. Μόνο τότε ένας άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την σημασία άλλων σημαντικών εννοιών όπως δημοκρατία, δικαίωμα, καθήκον, οικογένεια, έρωτας, αγάπη, ζωή, θάνατος κτλ.
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2007
Αποφθεγματα αυπνίας
1. Ο ρομαντισμός πέθανε όταν έγινε μόδα
2. Στη δουλειά ποτέ μη δουλεύεις, διασκέδαζε. αλλιώς είσαι δούλος.
3. Όταν κοιμάσαι να ονειρρεύσαι ελεύθερα, και όταν είσαι ξυπνιος να εστιάζεις στη πραγματικότητα
4. Οι πραγματικοί άνθρωποι δίνουν χωρίς ποτέ να θελήσουν να πάρουν πίσω κάτι. Αυτοί που δίνουν μόνο και μόνο για να έχουν λόγο να απαιτούν την επιστροφή είναι σάπιοι
5. Η μαγεία της νύχτας δε κρύβεται στα αστέρια αλλά στα όνειρα που βλέπουμε
6. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από γυναίκες, φίλους, οικογένεια αλλά να είσαι πιο μόνος από ποτε.
7. Το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία. Είναι ο σεβασμός.
8. Όταν είσαι μόνος σου δώσε αξία στη στιγμή. Κάποια μέρα θα εύχεσαι για 2 λεπτά μοναξιάς και δεν θα έχεις το χρόνο.
9. Πρώτα πάθος, μετά έρωτας και μετά αγάπη. Ποτέ το αντίθετο.
10. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Ποτέ και για τίποτα μη θεωρήσεις οτι κρατάει για πάντα
11. Οι φίλοι είναι χειρότεροι από τους εχθρούς. Δε περιμένεις ποτέ οτι θα σε προδώσει ένας φίλος.
12. Δώσε αξία στη δύναμη του ψέμματος. Ένα ψέμμα έχεο τη δύναμη να αρχίσει ή να σταματήσει πολέμους
13. Μη βλέπεις το ποτήρι της ζωής ούτε μισο-άδειο, ούτε μισο-γεμάτο. Δεν υπάρχει ποτήρι στη ζωή. Υπάρχεις μόνο εσύ και οι ευθύνες των πράξεών σου
14. Να φιλάς, να αγκαλιάζεις και να λες όμορφα λόγια μόνο όταν πραγματικά το εννοείς. Άλλο πράγμα η ευγένεια, άλλο η ειλικρίνεια και άλλο πράγμα η υποκρισία.
15. Να λές την αλήθεια κι ας πληγώσει τον άλλον παρά να λες ψεμματα για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Το ψέμμα πάντα πληγώνει και περισσότερο από την αλήθεια.
2. Στη δουλειά ποτέ μη δουλεύεις, διασκέδαζε. αλλιώς είσαι δούλος.
3. Όταν κοιμάσαι να ονειρρεύσαι ελεύθερα, και όταν είσαι ξυπνιος να εστιάζεις στη πραγματικότητα
4. Οι πραγματικοί άνθρωποι δίνουν χωρίς ποτέ να θελήσουν να πάρουν πίσω κάτι. Αυτοί που δίνουν μόνο και μόνο για να έχουν λόγο να απαιτούν την επιστροφή είναι σάπιοι
5. Η μαγεία της νύχτας δε κρύβεται στα αστέρια αλλά στα όνειρα που βλέπουμε
6. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από γυναίκες, φίλους, οικογένεια αλλά να είσαι πιο μόνος από ποτε.
7. Το μεγαλύτερο αγαθό δεν είναι η ελευθερία. Είναι ο σεβασμός.
8. Όταν είσαι μόνος σου δώσε αξία στη στιγμή. Κάποια μέρα θα εύχεσαι για 2 λεπτά μοναξιάς και δεν θα έχεις το χρόνο.
9. Πρώτα πάθος, μετά έρωτας και μετά αγάπη. Ποτέ το αντίθετο.
10. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Ποτέ και για τίποτα μη θεωρήσεις οτι κρατάει για πάντα
11. Οι φίλοι είναι χειρότεροι από τους εχθρούς. Δε περιμένεις ποτέ οτι θα σε προδώσει ένας φίλος.
12. Δώσε αξία στη δύναμη του ψέμματος. Ένα ψέμμα έχεο τη δύναμη να αρχίσει ή να σταματήσει πολέμους
13. Μη βλέπεις το ποτήρι της ζωής ούτε μισο-άδειο, ούτε μισο-γεμάτο. Δεν υπάρχει ποτήρι στη ζωή. Υπάρχεις μόνο εσύ και οι ευθύνες των πράξεών σου
14. Να φιλάς, να αγκαλιάζεις και να λες όμορφα λόγια μόνο όταν πραγματικά το εννοείς. Άλλο πράγμα η ευγένεια, άλλο η ειλικρίνεια και άλλο πράγμα η υποκρισία.
15. Να λές την αλήθεια κι ας πληγώσει τον άλλον παρά να λες ψεμματα για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Το ψέμμα πάντα πληγώνει και περισσότερο από την αλήθεια.
Δευτέρα 19 Μαρτίου 2007
Σεβασμό...
Απόγευμα Κυριακής.
Ανοιξιάτικες τεμπέλες της φύσης στα πρόσωπα όλων. Χαρούμενοι, λυπημένοι, διστακτικοί, απερίσκεπτα αισιόδοξοι, όλοι είναι καθηλωμένοι στη σκιά μιας ανάγκης, δίχως όνομα, δίχως αιτίαση, δίχως σκοπό. Τα ποτά της προηγούμενης μέρας ακόμα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο αυτήν την εσωτερική του τάση προς την ανούσια παρατήρηση. Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε, έβγαλε το σπιράλ σημειωματάριό του και άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις του μονολεκτικά.
Ζαλάδα
Ύπνος
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Απαιτώ Σεβασμό
Χαμογέλασε ειρωνικά
"Αηδίες, ψιθύρισε, ανακυκλώνουμε τις ίδιες ιδέες αιώνες τώρα, η εξέλιξη φαντάζει σαν ένα σύντομο μονοπάτι με πολλές στάσεις. Για εμάς τη νέα γενιά τι μπορεί να έχει νόημα; Ήμασταν παιδιά, ενηλικιωθήκαμε και ακόμα δεν ξέρουμε τι θέλουμε"
Το μάτι του ξέφυγε σε ένα ζευγάρι που φιλιόταν λίγο πιο πέρα. Αναρωτήθηκε αν ο ένας γνωρίζει τα μυστικά του άλλου και νοιώθουν οικείοι ή απλά αφήνονται στο πρόσκαιρο πάθος. Πόσα ψέματα μπορεί να της έχει πει για να του δοθεί; Πόσες ανασφάλειες του κάλυψε δολοπλοκώντας για να τον τυλίξει; ΄
"Αηδίες, ψιθύρισε, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα καλομελετημένο σχέδιο που βασίζεται στις εμπειρίες του για να "ρίξει" αυτόν που του γυαλίζει. Ο κυνηγός οπλίζει το τόξο του πάντα με τα ίδια βέλη άσχετα με τη ποιότητα του θηράματος, θα πεί τις ίδιες φράσεις, θα πάρει τις καλομελετημένες του γκριμάτσες, θα προχωρήσει με προσεκτικές κινήσεις προς την εκπλήρωση του στόχου. Το κάθε θήραμα θα αφήσει τα βέλη να την χτυπήσουν εξαρτώμενη από τις ανασφάλειες και τη ψυχολογική της κατάσταση. Θα δώσει τις απαντήσεις που δίνει πάντα είτε της αρέσει ο κυνηγός είτε όχι, θα είναι ευγενική για να μη τη κακοχαρατκηρίσουν, θα πει ψέματα για να μεν εκθέσει πρόσωπα και καταστάσεις. Ομιχλώδες το τοπίο φίλε μου"
Συνέχισε να γράφει ασυνάρτητες λέξεις στο σημειωματάριο
Σεξ
Βία
Χάος
Καταπίεση
Απαιτώ Σεβασμό
Η προσοχή του αποσπάται από φωνές και γαυγίσματα. Ένας 60χρονος άνδρας κλώτσαγε με μανία ένα σκυλί βρίζοντας, επειδή το σκυλί τόλμησε να περάσει από μπροστά του και να μπλεχτεί στα πόδια του. Οι περαστικοί κοιτούσαν γελώντας. Το σκυλί ξεσπάει σε λυγμούς από το πόνο, αλλά ο μεγάλος άνδρας συνεχίζει να το κλωτσά και να το υβρίζει. Οι περαστικοί σχολιάζουν "πρέπει να γίνει κάτι επιτέλους με αυτά τα σκυλιά, παντού αδέσποτα". Τους ενοχλεί η συνύπαρξη με όλα τα άλλα πλάσματα του θεού και αυτοί ως καλοί χριστιανοί δεν χάνουν την ευκαιρία να δείξουν την ανωτερότητα της ανθρώπινης φυλής. Κλείνει το σημειωματάριο και γρήγορα πηγαίνει προς τον τόπο του εγκλήματος, να σταματήσει τη βαρβαρότητα.
-Συγνώμη κύριε, αλλά δεν νομίζω πως χρειάζεται να κλωτσάτε και να βρίζετε ένα ον που δεν σας καταλαβαίνει.
-Πάρε δρόμο ρε, τι σε νοιάζει εσένα;
-Με ενοχλεί αυτό που βλέπω κύριε, και σας παρακαλώ να σταματήσετε
-Γιατί δικός σου είναι ο σκύλος ρε; ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο
-Όχι αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε μου πέφτει λόγος, σε παρακαλώ να σταματήσεις
Ο μεγάλος και ώριμος άνδρας συνεχίζει να κλοτσάει το σκυλί το οποίο έχει ξαπλώσει στο έδαφος και από τον πόνο, ίσως από εσωτερικές πληγές, δεν μπορεί να κουνηθεί, να απομακρυνθεί από τον υποτιθέμενο προστάτη του άνθρωπο.
-Δεν θα στο ξαναζητήσω ευγενικά. Σταμάτα.
-Δε κατάλαβα μικρέ, λογαριασμό θα σου δώσω; Άντε χάσου μη σε αρχίσω και εσένα στις κλωτσιές
Αυτός ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του γιου του. Είναι πρότυπο για άλλους ανθρώπους. Είναι σίγουρα ένας από αυτούς που διαδηλώνουν στο δρόμο για την παιδεία και τα δικά μου δικαιώματα. Είναι ένας από αυτούς που κλείνουν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διαμαρτυρηθούν που θα αρθεί η μονιμότητά τους και το δικαίωμα τους στο επ άπειρον αραλίκι ενώ εγώ πρέπει να σπουδάζω και να πληρώνω τα δικά του γαμησιάτικα
Τον άρπαξε από το γιακά και τραβώντας τον μακριά από το σκυλί τον κοίταξε με απάθεια μέσα στα μάτια αφήνοντας λόγια συγκροτημένης οργής
-Θα μου δώσεις λογαριασμό γελοίε.
Η πρώτη γροθιά του ήταν γρήγορη. Ο μεγάλος άνδρας γονάτισε στο έδαφος. Άρχισε να τον κλοτσάει θυμούμενος τις κλοτσιές που έριχνε στο σκυλί. Ναι ήταν ένας άνθρωπος που τις έτρωγε τώρα. Αλλά τι διαφορά είχε αυτός από το σκυλί;
Οι περαστικοί κοιτούσαν τρομοκρατημένοι, άπραγοι και πάλι αλλά πάντοτε σχολιάζοντας "Πρεζάκιας είναι. Τι θα γίνει με αυτούς επιτέλους; Έχει γεμίσει ο τόπος"
Αμήχανα ο άνδρας κοίταξε τον νεαρό και φώναζε προσπαθώντας να απομακρυνθεί
-Ένα κωλόσκυλο ήταν ρε μαλακισμένο πώς κάνεις έτσι, θα μας σκοτώσεις κόλας;
Κοίταξε τον υπερήφανο άνθρωπο που τώρα σέρνονταν σαν σκουλήκι και φώναζε σαν να του έκλεβαν τη περηφάνια του. Στάθηκε πάνω του αφήνοντας τη σκιά του να τον καλύψει κοιτώντας τον περιφρονητικά
"ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο"
Λίγες λεπτά αργότερα και αφού η σκηνή βυθίστηκε στο παρελθόν, ξεχασμένη πια από όλους έγραψε στο σημειωματάριο
"Όπου δε πίπτει λόγος πίπτει ράβδος
Άλογα όντα, προστάτες της φύσης
άνθρωποι, εικόνα και ομοίωμα του Θεού-πατέρα τους
Ότι δε παίρνει από λόγια, τρώει ξύλο
προστάτες, τσομπανόβλαχοι
Σταμάτησε να γράφει. Δεν του άρεσε η τελευταία φράση. Τη μουντζούρωσε και έγραψε
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
δείχνουν το ποιόν τους και τη δύναμή τους
εκεί που τους παίρνει
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
πολεμάτε για εμάς αλλά κάθεστε στις θέσεις μας
κοιμάστε στα σπίτια μας
τρώτε το φαί μας
μισείτε τη φωνή μας
αλλά αγωνίζεστε για τη προστασία των ελευθεριών μας
ενώ δεν είστε ικανοί ούτε ένα σκυλί να προστατέψετε
Υποκριτές, Υποκριτές
Συμπλήρωσε και πάλι με κάποιες ασυνάρτητες λέξεις
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Σεξ
Πάθος
Τζόγος
Αχαριστία
Βία
Χάος
Κόμπλεξ
Απαιτώ Σεβασμό
Σεβασμό...
Ανοιξιάτικες τεμπέλες της φύσης στα πρόσωπα όλων. Χαρούμενοι, λυπημένοι, διστακτικοί, απερίσκεπτα αισιόδοξοι, όλοι είναι καθηλωμένοι στη σκιά μιας ανάγκης, δίχως όνομα, δίχως αιτίαση, δίχως σκοπό. Τα ποτά της προηγούμενης μέρας ακόμα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο αυτήν την εσωτερική του τάση προς την ανούσια παρατήρηση. Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε, έβγαλε το σπιράλ σημειωματάριό του και άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις του μονολεκτικά.
Ζαλάδα
Ύπνος
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Απαιτώ Σεβασμό
Χαμογέλασε ειρωνικά
"Αηδίες, ψιθύρισε, ανακυκλώνουμε τις ίδιες ιδέες αιώνες τώρα, η εξέλιξη φαντάζει σαν ένα σύντομο μονοπάτι με πολλές στάσεις. Για εμάς τη νέα γενιά τι μπορεί να έχει νόημα; Ήμασταν παιδιά, ενηλικιωθήκαμε και ακόμα δεν ξέρουμε τι θέλουμε"
Το μάτι του ξέφυγε σε ένα ζευγάρι που φιλιόταν λίγο πιο πέρα. Αναρωτήθηκε αν ο ένας γνωρίζει τα μυστικά του άλλου και νοιώθουν οικείοι ή απλά αφήνονται στο πρόσκαιρο πάθος. Πόσα ψέματα μπορεί να της έχει πει για να του δοθεί; Πόσες ανασφάλειες του κάλυψε δολοπλοκώντας για να τον τυλίξει; ΄
"Αηδίες, ψιθύρισε, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα καλομελετημένο σχέδιο που βασίζεται στις εμπειρίες του για να "ρίξει" αυτόν που του γυαλίζει. Ο κυνηγός οπλίζει το τόξο του πάντα με τα ίδια βέλη άσχετα με τη ποιότητα του θηράματος, θα πεί τις ίδιες φράσεις, θα πάρει τις καλομελετημένες του γκριμάτσες, θα προχωρήσει με προσεκτικές κινήσεις προς την εκπλήρωση του στόχου. Το κάθε θήραμα θα αφήσει τα βέλη να την χτυπήσουν εξαρτώμενη από τις ανασφάλειες και τη ψυχολογική της κατάσταση. Θα δώσει τις απαντήσεις που δίνει πάντα είτε της αρέσει ο κυνηγός είτε όχι, θα είναι ευγενική για να μη τη κακοχαρατκηρίσουν, θα πει ψέματα για να μεν εκθέσει πρόσωπα και καταστάσεις. Ομιχλώδες το τοπίο φίλε μου"
Συνέχισε να γράφει ασυνάρτητες λέξεις στο σημειωματάριο
Σεξ
Βία
Χάος
Καταπίεση
Απαιτώ Σεβασμό
Η προσοχή του αποσπάται από φωνές και γαυγίσματα. Ένας 60χρονος άνδρας κλώτσαγε με μανία ένα σκυλί βρίζοντας, επειδή το σκυλί τόλμησε να περάσει από μπροστά του και να μπλεχτεί στα πόδια του. Οι περαστικοί κοιτούσαν γελώντας. Το σκυλί ξεσπάει σε λυγμούς από το πόνο, αλλά ο μεγάλος άνδρας συνεχίζει να το κλωτσά και να το υβρίζει. Οι περαστικοί σχολιάζουν "πρέπει να γίνει κάτι επιτέλους με αυτά τα σκυλιά, παντού αδέσποτα". Τους ενοχλεί η συνύπαρξη με όλα τα άλλα πλάσματα του θεού και αυτοί ως καλοί χριστιανοί δεν χάνουν την ευκαιρία να δείξουν την ανωτερότητα της ανθρώπινης φυλής. Κλείνει το σημειωματάριο και γρήγορα πηγαίνει προς τον τόπο του εγκλήματος, να σταματήσει τη βαρβαρότητα.
-Συγνώμη κύριε, αλλά δεν νομίζω πως χρειάζεται να κλωτσάτε και να βρίζετε ένα ον που δεν σας καταλαβαίνει.
-Πάρε δρόμο ρε, τι σε νοιάζει εσένα;
-Με ενοχλεί αυτό που βλέπω κύριε, και σας παρακαλώ να σταματήσετε
-Γιατί δικός σου είναι ο σκύλος ρε; ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο
-Όχι αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε μου πέφτει λόγος, σε παρακαλώ να σταματήσεις
Ο μεγάλος και ώριμος άνδρας συνεχίζει να κλοτσάει το σκυλί το οποίο έχει ξαπλώσει στο έδαφος και από τον πόνο, ίσως από εσωτερικές πληγές, δεν μπορεί να κουνηθεί, να απομακρυνθεί από τον υποτιθέμενο προστάτη του άνθρωπο.
-Δεν θα στο ξαναζητήσω ευγενικά. Σταμάτα.
-Δε κατάλαβα μικρέ, λογαριασμό θα σου δώσω; Άντε χάσου μη σε αρχίσω και εσένα στις κλωτσιές
Αυτός ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του γιου του. Είναι πρότυπο για άλλους ανθρώπους. Είναι σίγουρα ένας από αυτούς που διαδηλώνουν στο δρόμο για την παιδεία και τα δικά μου δικαιώματα. Είναι ένας από αυτούς που κλείνουν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διαμαρτυρηθούν που θα αρθεί η μονιμότητά τους και το δικαίωμα τους στο επ άπειρον αραλίκι ενώ εγώ πρέπει να σπουδάζω και να πληρώνω τα δικά του γαμησιάτικα
Τον άρπαξε από το γιακά και τραβώντας τον μακριά από το σκυλί τον κοίταξε με απάθεια μέσα στα μάτια αφήνοντας λόγια συγκροτημένης οργής
-Θα μου δώσεις λογαριασμό γελοίε.
Η πρώτη γροθιά του ήταν γρήγορη. Ο μεγάλος άνδρας γονάτισε στο έδαφος. Άρχισε να τον κλοτσάει θυμούμενος τις κλοτσιές που έριχνε στο σκυλί. Ναι ήταν ένας άνθρωπος που τις έτρωγε τώρα. Αλλά τι διαφορά είχε αυτός από το σκυλί;
Οι περαστικοί κοιτούσαν τρομοκρατημένοι, άπραγοι και πάλι αλλά πάντοτε σχολιάζοντας "Πρεζάκιας είναι. Τι θα γίνει με αυτούς επιτέλους; Έχει γεμίσει ο τόπος"
Αμήχανα ο άνδρας κοίταξε τον νεαρό και φώναζε προσπαθώντας να απομακρυνθεί
-Ένα κωλόσκυλο ήταν ρε μαλακισμένο πώς κάνεις έτσι, θα μας σκοτώσεις κόλας;
Κοίταξε τον υπερήφανο άνθρωπο που τώρα σέρνονταν σαν σκουλήκι και φώναζε σαν να του έκλεβαν τη περηφάνια του. Στάθηκε πάνω του αφήνοντας τη σκιά του να τον καλύψει κοιτώντας τον περιφρονητικά
"ότι δεν παίρνει από λόγια τρώει ξύλο"
Λίγες λεπτά αργότερα και αφού η σκηνή βυθίστηκε στο παρελθόν, ξεχασμένη πια από όλους έγραψε στο σημειωματάριο
"Όπου δε πίπτει λόγος πίπτει ράβδος
Άλογα όντα, προστάτες της φύσης
άνθρωποι, εικόνα και ομοίωμα του Θεού-πατέρα τους
Ότι δε παίρνει από λόγια, τρώει ξύλο
προστάτες, τσομπανόβλαχοι
Σταμάτησε να γράφει. Δεν του άρεσε η τελευταία φράση. Τη μουντζούρωσε και έγραψε
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
δείχνουν το ποιόν τους και τη δύναμή τους
εκεί που τους παίρνει
Κομπλεξικά ανθρωπάκια
πολεμάτε για εμάς αλλά κάθεστε στις θέσεις μας
κοιμάστε στα σπίτια μας
τρώτε το φαί μας
μισείτε τη φωνή μας
αλλά αγωνίζεστε για τη προστασία των ελευθεριών μας
ενώ δεν είστε ικανοί ούτε ένα σκυλί να προστατέψετε
Υποκριτές, Υποκριτές
Συμπλήρωσε και πάλι με κάποιες ασυνάρτητες λέξεις
Ξύπνιος
Ελεύθερος
Σεξ
Πάθος
Τζόγος
Αχαριστία
Βία
Χάος
Κόμπλεξ
Απαιτώ Σεβασμό
Σεβασμό...
Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007
Ξημέρωμα
Ανέτειλε ο ήλιος αυτής της νέας μέρας. Έκρυψε με τις παλάμες του τα νυσταγμένα μάτια του, σαν βρέφος που αποζητά γλυκό ύπνο, αλλά του το στερούνε. Χασμουρήθηκε αφήνοντας ένα πενιχρό βογκητό να ξεφύγει από τα πνευμόνια του. Λίγο η χθεσινή βραδιά με τους παλιούς φίλους, λίγο η ένταση της μέθης που πέρασε, λίγο η νέα εποχή της άνοιξης, λίγο το φως του ήλιου που έδιωχνε μακριά τις σκιές του νου του φέρνανε ένα απρόσκλητο χαμόγελο στα χείλη του. Ακούμπησε με τον αγκώνα του στη κάσα του παραθύρου, εκεί που στηρίζεται το τζάμι. Έκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να νοιώσει τη δροσιά του γυαλιού καθώς ακούμπησε το μάγουλό του πάνω του. Ήταν μια κίνηση που την έκανε όταν ήταν μικρός, ίσως επίτηδες για να προκαλέσει τη μητέρα του, καθώς πάντοτε με αυτό το τρόπο λέρωνε τα τζάμια.
Άνοιξε τα μάτια του...
Τα μάτια του, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτή την εποχή, έπαιρναν μια ελαφριά καφέ προς γκρι απόχρωση. Ήταν περίεργο. Το χειμώνα και ανάλογα με τις διαθέσεις του και τη ψυχολογική του κατάσταση το χρώμα των ματιών του σκούραινε σε τέτοιο βαθμό που κάποτε του είπανε πως τα μάτια του ήταν μαύρα.
"Αηδίες", σιγοψιθύρισε διακόπτοντας αυτές τις σκέψεις, και έγλυψε τα ξεραμένα χείλη του. Με το βλέμμα του ατένισε το λεκανοπέδιο. Η πόλη απλώνονταν ελεύθερα στο χώρο και μοιράζει σε αυτούς που ξέρουν να παρατηρούν τις πιο όμορφες εικόνες, τους πιο βαθύς συλλογισμούς και συνειρμούς.
Ένα χλαδι στο Πύργο, ένα φιλί στην ακρόπολη, ένας καυγάς στο πάρκο, ξύλο στο προαύλιο του σχολείου, μια απογοήτευση στο σχολικό θρανίο, ένα ενοχλητικό ραβασάκι, οι χειραψίες με τους καθηγητές και τα εύσημα στο πανεπιστήμιο, ο θυμός και η αγανάκτηση για τη κατάσταση και τη σαπίλα των ανθρώπων της χώρας αυτής, οι έντονες πνευματικές αναζητήσεις, οι συζητήσεις με τους θεούς, τους αγγελους και τους δαίμονες, αλλά κυρίως ένα αίσθημα μελαγχολίας που ψιθυρίζει στο αυτί "Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε και εμείς, θεωρούμαστε πλέον μεγάλοι. Ποιοί; Εμείς.. Οι μικρότεροι της τάξης, οι μικρότεροι της παρέας..." στα 24 μας χρόνια.
Είκοσι τέσσερα χρόνια σε αυτό το κόσμο. Παρατήρηση, θεωρία και πράξη. Ζωή και θάνατος, μίσος, πάθος, έρωτας, αγάπη, απογοήτευση, μιζέρια. Εικόνες μεγαλοπρέπειας, μέθης με τους φίλους, χοροί και τραγούδια γύρω από τις φωτιά σε καλοκαιρινές και ανοιξιάτικες παραλίες, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Είκοσι τέσσερα χρόνια θεωρίας και πράξης, διάψευσης και επιβεβαίωσης, χαράς και λύπης και μοναξιάς, μοναχικότητας αλλά και συγκεντρωτισμού. Στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου και στην απομόνωση της πραγματικότητας.
Αλλά τα όνειρα και οι φιλοδοξίες πάντα ανεκπλήρωτες. Υποθηκεύουμε το μέλλον μας, πουλάμε τη ζωή μας για ένα βασικό μισθό και χαρίζουμε στα αφεντικά μας τα όνειρά μας σε μορφή φιλοδωρήματος.
Ο ήλιος ανέτειλε πλήρως πλέον. Το έντονο φως τον τύφλωνε "Η πολλή δουλειά σκοτώνει τον αφέντη και η φιλοσοφία το δούλο" ψιθύρισε χαμογελώντας και πλάγιασε στο καναπέ και αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι του, άφησε τις ανούσιες φωνές των δημοσιογράφων των πρωινών εκπομπών να τον κοιμήσουν.
Άνοιξε τα μάτια του...
Τα μάτια του, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτή την εποχή, έπαιρναν μια ελαφριά καφέ προς γκρι απόχρωση. Ήταν περίεργο. Το χειμώνα και ανάλογα με τις διαθέσεις του και τη ψυχολογική του κατάσταση το χρώμα των ματιών του σκούραινε σε τέτοιο βαθμό που κάποτε του είπανε πως τα μάτια του ήταν μαύρα.
"Αηδίες", σιγοψιθύρισε διακόπτοντας αυτές τις σκέψεις, και έγλυψε τα ξεραμένα χείλη του. Με το βλέμμα του ατένισε το λεκανοπέδιο. Η πόλη απλώνονταν ελεύθερα στο χώρο και μοιράζει σε αυτούς που ξέρουν να παρατηρούν τις πιο όμορφες εικόνες, τους πιο βαθύς συλλογισμούς και συνειρμούς.
Ένα χλαδι στο Πύργο, ένα φιλί στην ακρόπολη, ένας καυγάς στο πάρκο, ξύλο στο προαύλιο του σχολείου, μια απογοήτευση στο σχολικό θρανίο, ένα ενοχλητικό ραβασάκι, οι χειραψίες με τους καθηγητές και τα εύσημα στο πανεπιστήμιο, ο θυμός και η αγανάκτηση για τη κατάσταση και τη σαπίλα των ανθρώπων της χώρας αυτής, οι έντονες πνευματικές αναζητήσεις, οι συζητήσεις με τους θεούς, τους αγγελους και τους δαίμονες, αλλά κυρίως ένα αίσθημα μελαγχολίας που ψιθυρίζει στο αυτί "Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε και εμείς, θεωρούμαστε πλέον μεγάλοι. Ποιοί; Εμείς.. Οι μικρότεροι της τάξης, οι μικρότεροι της παρέας..." στα 24 μας χρόνια.
Είκοσι τέσσερα χρόνια σε αυτό το κόσμο. Παρατήρηση, θεωρία και πράξη. Ζωή και θάνατος, μίσος, πάθος, έρωτας, αγάπη, απογοήτευση, μιζέρια. Εικόνες μεγαλοπρέπειας, μέθης με τους φίλους, χοροί και τραγούδια γύρω από τις φωτιά σε καλοκαιρινές και ανοιξιάτικες παραλίες, έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Είκοσι τέσσερα χρόνια θεωρίας και πράξης, διάψευσης και επιβεβαίωσης, χαράς και λύπης και μοναξιάς, μοναχικότητας αλλά και συγκεντρωτισμού. Στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου και στην απομόνωση της πραγματικότητας.
Αλλά τα όνειρα και οι φιλοδοξίες πάντα ανεκπλήρωτες. Υποθηκεύουμε το μέλλον μας, πουλάμε τη ζωή μας για ένα βασικό μισθό και χαρίζουμε στα αφεντικά μας τα όνειρά μας σε μορφή φιλοδωρήματος.
Ο ήλιος ανέτειλε πλήρως πλέον. Το έντονο φως τον τύφλωνε "Η πολλή δουλειά σκοτώνει τον αφέντη και η φιλοσοφία το δούλο" ψιθύρισε χαμογελώντας και πλάγιασε στο καναπέ και αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι του, άφησε τις ανούσιες φωνές των δημοσιογράφων των πρωινών εκπομπών να τον κοιμήσουν.
Παρασκευή 21 Απριλίου 2006
Περί Ξένων και Μή Εμπειριών
Ακούγοντας τις ιστορίες των άλλων, ιστορίες για παθήματα,
πόνο, απογοήτευση, περιπλοκές, μαζί τους ζείς και εσύ τις εμπειρίες και
πλουτίζεςι την αντίληψή σου.
Αυτή η παθητική εξέλιξη έχει δύο μειονεκτήματα:
α) Οι εμπειρίες αυτές ποτέ δεν θα γίνουν δικές σου. Είναι ξένες και "από δεύτερο χέρι"
β) Μένεις στάσιμος και ενώ παραδέχεσαι πως εμπλουτίζεις και εξελίσσεις την αντίληψή σου, η εξέλιξη αυτή είναι παθητική
Αν η ζωή είναι ένα τρένο και οι εμπειρίες οι διάφορες στάσεις της διαδρομής, γιατί, σκέφτεσαι ώ αφελή, να κατέβεις και να διακυνδυνέψεις το πότε και το άν θα ξαναέρθει τρένο;
Αυτή η παθητική εξέλιξη έχει δύο μειονεκτήματα:
α) Οι εμπειρίες αυτές ποτέ δεν θα γίνουν δικές σου. Είναι ξένες και "από δεύτερο χέρι"
β) Μένεις στάσιμος και ενώ παραδέχεσαι πως εμπλουτίζεις και εξελίσσεις την αντίληψή σου, η εξέλιξη αυτή είναι παθητική
Αν η ζωή είναι ένα τρένο και οι εμπειρίες οι διάφορες στάσεις της διαδρομής, γιατί, σκέφτεσαι ώ αφελή, να κατέβεις και να διακυνδυνέψεις το πότε και το άν θα ξαναέρθει τρένο;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)